De kosten van de zorg.


De kosten van de zorg rijzen de pan uit, zeg maar gerust: worden langzamerhand onbetaalbaar. Dat komt niet omdat we steeds zieker worden, maar omdat de gezondheidsindustrie steeds nieuwe producten bedenkt, waarop we vervolgens menen recht te hebben. 
De gezondheidsindustrie is veruit de meest lucratieve moneymaker in de wereld. Iedereen maakt er vanaf zijn geboorte tot zijn laatste ademtocht in steeds toenemende mate gebruik van en niet alleen bij ziekte, maar vooral bij gezondheid. Preventie, levensverlenging, schoonheidsbehandelingen, correctieve chirurgie, het valt allemaal onder de zorg. 
Tijd voor een evaluatie en daarbij ga ik kort door de bocht. Geen heilige huisjes, geen taboes.


We hebben hier in ons rijke westen zoveel geld (ja zelfs ook de "armen" onder ons), individueel en/of collectief, dat wij het ons kunnen permitteren ook de onnodige medische ingrepen te financieren. 


Medische zorg is in eerste instantie pijnbestrijding. Dan komt er een hele poos niets en dan komt het bestrijden van de oorzaak van de pijn. In het overgrote deel van deze wereld is dat nog steeds zo. Alle andere toeters en bellen die we er inmiddels aan hebben toegevoegd, moeten er gewoon weer af. We moeten weer terug naar uitsluitend de curatieve zorg.


Geen levensverlenging, geen IVF, geen ingrijpende operaties en transplantaties bij 80 plussers.
Gewoon de natuur zijn werk laten doen. Dat betekent ook het afbraakproces toestaan. Natuurlijk mag daar enige hulp en begeleiding bij worden verstrekt, zoals pijnbestrijding en hulpmiddelen als een rollator. Maar dat mag best een gebruikte zijn. En natuurlijk geen scootmobielen. En voor wie echt niet meer kan opname in een verzorgingsinstelling in plaats van idiote verbouwingen. Natuurlijk is iedereen vrij dat zelf te bekostigen, maar trapliften en relaxstoelen gewoon uit het pakket schrappen. 


We hebben al heel wat doodsoorzaken overwonnen: builenpest, syfilus, aids, tuberculose, diabetes en nog hele reeksen andere vreselijkheden. Het gevolg is dat de mensen daar niet meer aan overlijden en dus veel ouder worden. Maar het afbraakproces gaat wel door: verkalking, hart- en vaatproblemen, orgaanfalen. De overwonnen ziektes worden met medicijnen bestreden, maar dan komt de kanker. Nu zijn we intensief bezig ook die ziekte weer uit te bannen. Voor een heleboel soorten lukt dat al heel goed, maar desondanks is het opgeschoven naar de belangrijkste doodsoorzaak hier in het Westen. Maar ook de chemokuren  voor 70 plussers zou probleemloos afgeschaft moeten worden. De belasting van chemukuren weegt niet op tegen het verlies aan levenskwaliteit. Goede pijnbestrijding zou voldoende moeten zijn. Ieder mens zal op den duur toch ergens aan moeten overlijden. Al was het alleen maar om volgende generaties ook eens aan de bak te laten komen. 


Ook de behandeling van ongeneeslijke afwijkingen bij de geboorte zou moeten worden stopgezet. Als de boreling geen uitzicht heeft op een zelfstandig en zelfvoorzienend leven is het beter daar niet mee verder te gaan. In Afrika en Azië is dat de dagelijkse praktijk en heus niet omdat dat barbaren zijn. Eigenlijk zijn wij dat door een levend wezen met een onvolwaardig leven op te zadelen. 


Zo zouden we de zorgkosten probleemloos kunnen halveren. Dat kost natuurlijk vele banen, maar we hebben nog een hele slag te maken in de kwaliteitsborging, zodat die gevolgen wel eens mee zouden kunnen vallen. 


Dan zijn we ook van de coninue bedelarij af van al die Stichtingen die nog meer geld willen om hun organisaties te laten bestaan: KWF, Alzheimer, Astmafonds, Nierstichting, Hersenstichting, Hartstichting, Maag- en Darmstichting. Gek word je ervan. Elke week is er een andere bedelaar aan de beurt om aan fundraising te doen. Samen met de daklozenkrant kunnen ze allemaal opgedoekt worden, want ze voegen geen waarde toe aan de maatschappij, ze onttrekken slechts waarde aan de maatschappij. 


Ter vergelijking, en ik vind oprecht dat ik deze vergelijking mag maken. 
Ik steun ook dierenwelzijnsorganisaties, maar zodra die zouden beginnen met onderzoek naar levensverlengende medische zorg, zou ik onmiddellijk afhaken met nog één cent te geven. We zitten niet te wachten op honden van 20 jaar. 
En we zitten ook niet te wachten op mensen van boven de 100.


Laten we het leven natuurlijk houden en dat betekent ook bereid zijn te sterven.

Uri Rosenthal: een andere culturele achtergrond

Om van Maxim Verhagen te zeggen dat het een doorgefourneerde Jezuïet is, daar zal niemend van wakker leggen, ook Maxim zelf niet. Zoiets kan gewoon in Nederland gezegd worden. Trouwens het is nog echt waar ook, Maxim heeft zijn scholing op Rolduc gehad, min of meer het Nijenrode van de Katholieke kerk in Nederland.  

Maar Uri Rosenthal een doorgefourneerde Zionist noemen ligt veel gevoeliger. Het gevaar onmiddellijk als antisemiet te worden beschouwd is meer dan waarschijnlijk. Toch doe ik het, gewoon omdat het zo is.

Uri heeft twee petten op: die van Minister van Buitenlandse Zaken van Nederland en het keppeltje van onbezoldigd belangenbehartiger van de Israëlische regering. Er is geen verschil met de Tweede Kamerleden die ook als adviseur van Marokko of Turkije optraden. In die gevallen wezen we dat af, maar als het om Israel gaat knijpen we traditiegetrouw een oogje (of twee) toe.

Sterker nog: Uri is de Nederlandse pendant van Avigdor Lieberman, Israels Minister van Buitenlandse Zaken en net zo’n Havik. Zij schuwen het zwaard niet en zullen niet aarzelen om desnoods het hele Midden Oosten plat te gooien als de situatie precair wordt.

Uri houdt te weinig afstand van het land waar zijn hart ligt: Israel. Daarom past hij niet goed in de Nederlandse cultuur, net zo min als Nurten Albayrak en anderen met een niet Nederlandse, of beter gezegd: niet Noord Europese achtergrond.

De gewenste neutraliteit ontbreekt, die ik zo graag zou zien als het om oordeelsvorming over buitenlanden gaat. Als ergens ter wereld mensenrechten worden geschonden staat Nederland vooraan om daar iets over te zeggen, maar zo niet als het Israel aangaat.

Ik weet het, Israel wordt omringd door vijanden en kan zich niet permitteren de softie te spelen, maar alle basis fatsoensregels met voeten treden, land onteigenen, huizen van Palestijnen buldozeren, bouwen in gestolen gebied, alle uitspraken van de Veiligheidsraad negeren, dat zou toch meer kritische kanttekeningen moeten oproepen. Maar niet vanuit Nederland

Geen land ter wereld dat zo de verfoeide apartheid praktiseert dan Israel, maar in hun geval mag het niet zo heten.

Israëls ambassadeur in Nederland kan de hele dag in z’n hangmat blijven liggen: geen betere ambassadeur dan Uri. Jammer, maar bij deze minister van Buitenlandse Zaken voel ik mij niet thuis. Zijn beleid is niet Noord Europees, het verraad zijn andere culturele achtergrond.

Dat is geen veroordeling, slechts een constatering. Een meer Noord Europese approach zou mij meer dan welkom zijn

Discriminatie


Discriminatie evolueert! Was het eerst tussen zwart en blank, of tussen rijk en arm; nu we dat in onze beschaafde wereld grotendeels hebben uitgebannen, evolueert discriminatie zich tot meer subtiele niveaus. Net als virussen past discriminatie zich aan aan de omstandigheden. Net als virussen is discriminatie onuitroeibaar en zal steeds winnen van de culturele wil tot beschaving. 


Hoe komt dat? 


Discriminatie heeft een functie! Het beschermt de levende natuur (waartoe uiteraard ook de mensheid behoort) tegen verloedering en degeneratie. 


Koolmeesjes zullen zich niet vermengen met pimpelmeesjes; hoewel zij genetisch vrijwel identiek zijn, zullen zij zich niet vergissen in het kiezen van een partner. Dat is pure discriminatie. 
Wij mensen zijn natuurlijk wat verder ontwikkeld en kunnen ons rationeel verzetten tegen deze afkeer van "anders getalenteerden". Wij volgen inmiddels het paradigma van "moet kunnen", zoals dat sinds de Verlichting steeds verder is ontwikkeld. 


Discriminatie is niettemin nog steeds de basis van de biodiversiteit en van de ordening der soorten, de basis van de evolutietheorie van Darwin en zijn opvolgers. Al beweren nog zoveel rationalisten (denkers die het brein toedichten de definitieve overwinning te hebben behaald op de natuur) dat die tijd voorbij is; dat van de menselijke soort slechts een ras bestaat: de mens: zij hebben ongelijk. 


Vraag aan de eerste verpleegkundige die je ontmoet of de hoogste medicus in het Havenziekenhuis van Rotterdam of alle mensen genetisch gelijk zijn en het antwoord zal ontkennend zijn. Er zijn zoveel verschillen dat je echt van rassen kunt spreken, tenzij je daar een ander woord voor wilt gebruiken. Zoals Labradors en Schnauzers onmiskenbaar honden zijn, verschillen ze in gedrag en eigenschappen volledig van elkaar.


Okay, rasverschil hoeft geen reden te zijn tot discriminatie, mag dat zelfs niet zijn. Althans niet in de zin van waardeverschillen. Een neger is niet minder dan een blanke, natuurlijk niet, maar wel anders. Dat onderscheid is trouwens de meest grove van alle vormen van discriminatie. Gaandeweg de evolutie hebben we als menselijke soort daar ook steeds meer nuance in gebracht. Vogeltjes hebben die nuance (nog) niet, (gebrek aan hersen gewicht teneinde van de grond te kunnen komen). 


Als mensheid hebben we die nuance wel geprobeerd te adapteren, om uit de hand lopende aversie tegen andere rassen van onze soort te dempen, om oorlog en bloedvergieten te voorkomen. In  de rafelranden van ons bestaan lukt dat ook wel een beetje. Westers beschaafde en westers hoog opgeleide licht of donkerder getinte "niet blanken" accepteren wij probleemloos. Maar als zo'n gast het heeft voorzien op onze dochter kost het heel veel moeite om niet in de oude rassenselectie te belanden. 


Mensen blijven mensen, zoals Chimpansees ook zichzelf blijven en niet aan rasvermenging beginnen, zoals ook de pimpelmees alleen met zijn soortgenoten pimpelt.


Dit was slechts de inleiding!


We weten dus dat discriminatie op huidskleur en cultuur min of meer primitief is. Daar kun je in een "beschaafde"  omgeving niet meer mee aankomen. Andere vormen nemen die primitieve opvattingen over. 


Inmiddels komen we als mensheid veel verder! 


DNA


We weten nu dat huidskleur, intelligentie, empathisch vermogen, om enkele voorbeelden te noemen, geen toevalstreffers zijn, maar genetisch bepaald. 


Analyse van de genenstructuur geeft precies aan welke eigenschappen de drager van deze genenstructuur bezit. Zowel fysieke als psychise eigenschappen.

• Khadaffi exit

  
  

  "Het enthousiasme in de Westelijke (zgn. beschaafde)wereld over de dood van Khadaffy is ontstellend hypocriet en weerzinwekkend. Een paar maanden geleden omhelsden vooraanstaande westerse leiders (Sarkozy, Blair, Berlusconi) hem nog als vriend en bondgenoot. Maar toen de onderkant van de Libische samenleving in navolging van Egypte de kans greep om er een puinhoop van te maken, wist de Navo niet hoe snel ze luchtsteun aan het gepeupel zou geven. En natuurlijk deed Nederland mee, ja Nederland zal eens niet meehuilen met de wolven in het bos.
  Nou ja, het gepeupel heeft gewonnen, Khadaffy is dood en het land naar de filisteinen (Of was Libië in de oudheid wellicht het land van de Filisteinen; zou best kunnen, toch?)
  Denk niet dat Libië binnen de komende duizend jaar een democratie naar westers model zal worden. Net als Irak is het terug in het stenen tijdperk. Tel uit de winst. Alleen maar ellende. Juich maar lekker verder, dom volk!"

  
  

  Dit schreef ik op het blog Artikel 7 ( http://www.artikel7.nu/?p=72711 ) waar kritische geesten die de vrijheid van meningsuiting (art. 7 van de Grondwet) hoog in het vaandel hebben en politiek correctisme aan hun laars lappen, zoals ik. (Standaard voorbeeld: kutmarokkanen zijn kutmarokkanen en geen door onze fouten verkeerd behandelde lieverdjes.) 

  
  

  Hier wil ik het nog wat verder uitdiepen. Libië is geen geval apart, het is net zo'n Arabisch land als alle andere Arabische landen: van Marokko tot en met Turkije en alle landen die daar zuidelijk en oostelijk aan grenzen. Doorgaans van oudsher herdersvolkeren die leefden en nog steeds leven in harde omstandigheden. Hard voor zichzelf en hard voor anderen. Trots dat ze zichzelf, hun familie, hun stam in stand kunnen houden. Trucs, list en bedrog, diefstal en moord zijn daarbij maatschappelijk geaccepteerde instrumenten. In die cultuur kon de Islam ontstaan. Mohammed was een simpele ongeletterde Arabier, zoals onze eigen Lou de Palingboer in de jaren vijftig van de vorige eeuw. Maar Mohammed kwam uit een andere cultuur en gaf zijn eigen verzonnen interpretatie van de Joodse Thora een Arabisch sausje. Op de juiste momenten gaf "Allah (JHW, JWH, God) hem ingevingen" die hij tot richtlijnen en dogma's verhief. Zo werd hij de ultieme profeet die Gods wil aan het volk oplegde en de voortzetting was van Gods boodschappen aan de wereld. In de Joodse wereld houdt het profetisme op bij het einde van het Oude testament. De Christelijke wereld ziet Christus als Gods zoon, als voortzetting van het Oude Geloof, waarin moord en doodslag de norm was, maar met een nieuwe opdracht: "Hebt elkander lief". Het bijbelse Nieuwe Testament is daarvan de weerslag.

  Mohammed waande zichzelf als de profeet die, 400 jaar na Christus (die hij trouwens niet kende en als dat wel het geval was geweest een "watje" gevonden zou hebben), de opvolger was van Abraham die op schandalige wijze zijn huishoudelijke hulp Hagar met haar zoon Ismaël de woestijn in stuurde toen zijn inmiddels ook zwangere vrouw Sara dat van hem eiste. 

  Sara (in de Joodse traditie is de vrouw leidend in familiezaken) wilde niets meer van Hagar en Ismaël weten en voelde zich superieur. Dat meerderwaardigheidscomplex van de Joodse familie Abraham en Sara heeft geleid tot het minderwaardigheidscomplex van Hagar, Ismaël en zijn nakomelingen de Islamieten, waarvan Mohammed, waarschijnlijk zelf ook behept met een minderwaardigheidscomplex, een uitgesproken exponent was. 

  Zowel Joden (Thora) als Christenen (Nieuwe testament) beschouwden Mohammed als een charlatan en ongetwijfeld heeft dat het minderwaardigheidscomplex van Mohammed nog verder verdiept en de afkeer van Joden en Christenen tegen die Islamieten nog verder versterkt.

  Vanuit dat minderwaardigheidscomplex, gecombineerd met de toch al keiharde overlevingscultuur van Ismaëls nakomelingen heeft Mohammed een nieuwe religie gecreëerd die eindelijk trots gaf en kracht aan het Volk van Ismaël, de heengezonden bastaard Jood met zijn hoerige moeder Hagar. 

  Als ik in 1942 niet in Gorinchem (Nederland) geboren zou zijn, maar ergens in die Islamitische wereld, ik weet het zeker, zou ik niet anders zijn dan mijn Islamitische broeders. Ik zou mijn zelfrespect niet laten frustreren door Joden en Christenen.

  Vanuit dat Islamitische denken heeft Khadaffi een echte krachttoer uitgehaald door 42 jaar vrede en welvaart in Libië te genereren. Geen stammenconflicten, vrij onderwijs, vrije medische zorg etc.) 

  En als dan het notoir ontevreden volksdeel, als rechtgeaarde voetbalhooligans de beuk er in gooien komt "het Westen" dat tuig even helpen met bombardementen en wapenleveranties.

  Terug naar het Stenen Tijdperk; we zullen je leren...

  Ik schaam me dood!
  
  
  http://www.youtube.com/watch?v=muF9fuyy7VM&NR=1&skipcontrinter=1

  
  

  
  

  
  

Fuck the world, I’m right!

Het rare met de Verenigde Staten is dat vanaf de kleuterschool (Kindergarten) de kinderen worden gebrainwasht met : ‘Selfesteem’: zelfvertrouwen. Dat is goed, want zelfvertrouwen is de basis van “durf te leven”, geloof in je eigen kunnen en draag dat uit. Elk succes begint met geloof in eigen kunnen, zelfvertrouwen, ‘selfesteem’. Jarenlang ben ik jaloers geweest op die krachtige levensvisie, in tegenstelling tot ons Nederlandse: ‘verbeeld je maar niks, je bent niks meer dan een ander en als je voor een dubbeltje geboren bent dat wordt je nooit een kwartje’ Ik kan er nog tientallen van dat soort dompers aan toevoegen. Uiteindelijk voel je je gewoon een lul die maar beter uit het zicht kan verdwijnen. Voor alles wat je overkomt: je lullige baantje, je te lage salaris, je bijna onmogelijke opdracht om je gezin te onderhouden, moet je dankbaar zijn en, verdomme nog aan toe, dat ben je ook nog. Zonder te beseffen wat je kwaliteiten zijn schik je je in een plekje in de onderklasse.

Vandaar dat ik zo ongelooflijk enthousiast was toen ik kennis nam van het Amerikaanse systeem om kinderen in kringgesprekken zich te leren uitdrukken en zichzelf neer te zetten. Geweldig!

Maar zoals alles, kan het ook doorslaan. Kan het ontaarden in ongebreidelde eigendunk. In de overtuiging dat de enige die het echt weet jijzelf bent. En dat is in Amerika gebeurd. Helaas. Want het systeem is goed, maar vanwege onbekritiseerd succes is het volstrekt doorgeslagen.

De VS is de grootste macht op aarde en veel heeft het niet gescheeld of zij konden de hele wereld domineren. Niet dat de modale Amerikaan zich daarvan bewust was; hij ging er gewoon van uit dat dat zo was. Niemand betwistte dit immers?

Trouwens als dat wel het geval was, zou 99% van de Amerikanen dat toch niet weten, want van het “buitenland” weten zij niets, ze hebben niet eens een paspoort, geen krant en geen internationaal nieuws.

Elke Amerikaan die je ontmoet is hartelijk, vraagt meteen hoe het met je gaat en waar je vandaan komt. Je ervaart dat ook, zeker als stijle Calvinistische Nederlander, als een warm bad. Zulke aardige mensen... Maar besef wel dat het aangeleerd gedrag is.

Onder die vernislaag schuilt doorgaans een zelfingenomen type met rechts radicale ideeen en de absolute overtuiging dat alle andere wereldbewoners helaas een klasse slechter af zijn of nog erger. Ze zijn zelfs bereid om ter verdediging van “God's own Country”, zoals ze het zelf liefdevol betitelen er, waar ook ter wereld, op los te slaan tot de ander het begrepen heeft.

De USA exporteert met graagte haar normen en waarden: Vrijheid en Democratie, niet beseffend dat die begrippen in andere culturen andere betekenissen hebben. In feite is het niet anders dan de zendingsdrang die Europa practiseerde toen de USA nog niet bestond. Niet anders dan de moslims doen. Die doen het alleen slimmer, sluipenderwijs. Niet binnenvallen met grof geweld, maar binnendruppelen met vrouwen en kinderen.

Helaas zal de USA die competitie verliezen, gewoon omdat ze denken dat ze met een paar vriendelijke openingszinnen elk gesprek naar hun hand kunnen zetten. En als dat tot hun ontsteltenis niet lukt meteen uit een ander vat gaan tappen: de Beuk erin! Zo is dat al sinds de beginjaren van Amerika de norm en die is niet veranderd.

“Fuck the world, I'm right” is het credo van de doorsnee Amerikaan, of je nou over George “Doubleyou”, over Donald Rumsfeld, Dick Cheney, die mevrouw uit Alaska of een hillbilly uit Indiana praat.

Op den duur zal de USA ernstig geisoleerd raken.

Tweeten is bloggen zonder inhoud voor mensen zonder inhoud.

"Mental Disorders"

Vroeger kreeg ik gewoon een klap voor m'n kop als ik me niet gedroeg zoals mijn omgeving dat wenste. Je werd gewoon successievelijk in het corset geperst dat je tot een acceptabel lid van de samenleving vormde. Je leerde niet meer te vechten om je zin te krijgen, netjes te spreken, je gedrag aan te passen aan je omgeving en zelfs een vak. Uiteindelijk kwamen veruit de meesten wel redelijk terecht. Nadat je ouders er klaar mee zijn kan een lieve vrouw en een begripvolle baas wonderen verrichten. Leraren op "tuchtscholen", tegenwoordig "Zmok"instellingen geheten hebben wonderen verricht om de beste 8% van de moeilijkste 10% toch nog op de rit te krijgen. Het is een illusie om te denken dat die laatste 2% ook nog te socialiseren zou zijn. Terwijl je het die mensen nauwelijks, nee, beter gezegd, niet kunt verwijten. Afkomstig meestal uit een rampzalig milieu en daardoor ook behept met (aangeleerde en aangeboren en dus van de ouders overgenomen)eigenschappen die niet passen in een modale samenleving. Je kunt ze Tokkies noemen, of Trash of welke denigrerende term je er ook maar voor bedenkt. Elke samenleving heeft nu eenmaal een bovenkant en een onderkant, zoals elke groepering. Primaten als we zijn hebben we overal lijstjes voor, hiërarchisch, van boven naar beneden. Van de rijkste van alle rijken tot de meest beklagenswaardige van alle arme sloebers. Rijkdom en armoede in materiële zin zijn trouwens de meest onbetrouwbare graadmeters van sociaal aanzien. Trash brengt het dikwijls tot grote materiële rijkdom, terwijl de grootste geesten tegen een schijtloontje vrijwel elke dag door de regen naar hun universiteit fietsen.

Maar ik zou het hebben over "Mental Disorders", ofwel geestelijke afwijkingen. Vroeger was dat een maatschappelijk geaccepteerd iets, tenzij er niet beheersbaar geweld in het spel was. Dan werd je opgesloten in een "Inrichting". Maar voor de minder ernstige gevallen was er altijd wel plaats in de samenleving: opruimen, schoonmaken, poetsen, dieren eten geven. Iedereen gelukkig. Nu huren we daar Bulgaren (of andere exotische hongerloonarbeiders voor in). Zij niet gelukkig, wij niet gelukkig, maar "patiënten" neem je nu eenmaal niet in dienst, die zijn ziek. Doe je het wel, dan heb je binnen de kortste keren een probleem, omdat ook de overheid er van uitgaat dat je als verantwoordelijke baas alleen maar goede mensen in dienst neemt en derhalve opdraait voor de kosten als je verkeerd gekozen hebt. Of je uit oprechte betrokkenheid, empathie, maatschapijvisie of andere softe overwegingen handelde telt dan niet meer. Als ondernemer ben je verantwoordelijk en dus aansprakelijk voor alle beslissingen die je neemt. Ik ben het daar geheel mee eens, behalve op dit sociale vlak: mensen die sturing nodig hebben om te ontsnappen uit hun maatschappelijke en mentale beperkingen. Ik vind het mijn plicht om als ondernemer mensen de kans te geven boven zichzelf uit te groeien en ik heb het vaak met succes gedaan, daar ben ik trots op. Pas als dat niet lukt hoort er een vangnet te zijn die de ondernemer vrijwaart en de medewerker opvangt.

Geleidelijk aan is de samenleving echter veranderd: we willen onze minder bedeelde broeders en zusters niet meer de kans geven, maar we willen mislukkingen voorkomen.
Preventie heet dat. Afschaffen! Voorkomen wat je kunt voorkomen: Prima natuurlijk, conform het Engelse dogma: "the principle of preparedness": Bereid je voor op tegenslagen, in nuchter Nederlands. Maak er draaiboeken voor, rampenplannen, maar ontneem niemand de kans om te slagen (en dus ook het risico te mislukken) Pas daarna is er ruimte voor medicatie

Medicatie is vandaag de dag het toverwoord. Medicijnen die het afwijkend gedrag onderdrukken of corrigeren, zonder de kans op natuurlijk herstel, gegeven door liefdevolle begeleiding of hardhandige correctie door eerlijk uit hun ogen kijkende coaches. Ik durf de stelling aan dat de drang tot preventie haaks staat op de natuurlijke ontwikkeling. Preventie wordt te vroeg als oplossing ingebracht, daar kweek je zombies mee. Deugnieten blijven in 98% van de gevallen niet hun hele leven lang deugniet, zomin als verlegen kinderen doorgaans niet hun hele leven verlegen blijven. Natuurlijke ontwikkeling (sommigen zijn laatbloeiers) voorkomt criminelen en autisten.
Alvorens met medicijnen aan de slag te gaan: niet een keer, maar drie keer laten stuiteren alsvorens op te vangen. Dat is de humane, hedendaagse variant van "drie keer is scheepsrecht".

Nederlandse Politieagenten in Kunduz (Afghanistan)

Om vriendjes te blijven met de NAVO was er politiek een goedmakertje nodig voor ons afhaken van de "vredesmissie" in Uruzgan (twee keer tegen de wil van het Nederlandse Volk verlengd). Door dat afhaken zijn wij volgens Rob de Wijk (strategisch expert) paria van Europa geworden. So be it. Wij als klein landje hebben pakweg 1800 militairen gedurende 10 jaar beschikbaar gesteld. Daarvan zijn er een aantal gesneuveld en, net als in Bosnië hebben we er niets bereikt, net zomin als de Amerikanen, de Duitsers, de Canadezen en andere Navo Partners. Turkije leverde ongeveer 8 militairen, maar hield wel de "bondgenootstatus" van de Navo. De Nederlandse regering schaamde zich dood dat door het "Nee" van de Tweede Kamer onze edele missie moest worden afgebroken. En vervolgens werd natuurlijk gigantische politieke druk op Nederland uitgeoefend om dan in elk geval een andere taak te vervullen. Dat werd de politiemissie in Kunduz. Gezicht gered! 160 militairen zijn inmiddels vertrokken. Geen politiemannen met opschrijfboekjes voor snelheidsovertreders, maar soldaten met vuurwapens. Politietaken zijn in Kunduz nu eenmaal anders dan in Nederland. Als de wiedeweerga is Minister Rosenthal er "First Class" achteraan gereist om de "mannen en vrouwen moed in te spreken" Hij is overtuigd van het succes van de missie, zo liet hij weten. Zo vijzelde hij ons Nederlandse Navo profiel weer op.
Puur gelul natuurlijk. Die missie wordt gewoonweg niks. Is alleen maar een drukmiddel om andere Navo-partners te chanteren tot het aangaan van andere onmogelijke missies. En als er ongelukkigerwijs, tegen alle verwachting in toch "bodybags" naar Nederland worden teruggestuurd, dan staat Rosenthal uiteraard met de poliek gewenste tranen in zijn ogen een potje "huili huili" te doen. Hoewel hij, net als u en ik, het vantevoren wist. Het Internationaal Aanzien is echter belangrijker dan wat gesneuvelden in een heilloze, maar politiek gewenste "interventie".

Het wordt hoog tijd dat alle oude meuk die nog steeds op hun zere rheumatische knieën liggen aan de met soldatenlaarzen beklede voeten van de Amerikanen uit dankbaarheid voor onze "bevrijding" uit WOII het veld ruimen. Hoogtijd om de Navo op te ruimen als een achterhaald concept. Geen mooie baantjes meer voor kantoorgeneraals en omhooggevallen ambtenaren als "Secretaris Generaal"

Nog even terug naar Kunduz. Elke Nederlandse vrijwilliger die zich heeft laten uitzenden tegen betaling van een paar extra "zilverlingen en een medaille" had beter bij de padvinderij kunnen blijven, teneinde onnodig slachtofferschap te vermijden of onnodige slachtoffers te voorkomen.

Oorlog valt niet te vermijden, is des mensen, en is niet te bestrijden.
Laat het woeden, totdat het vuur is uitgedoofd.
En sla geen acht op al het leed en lijden
Totdat men, tijdelijk, in vrede weer gelooft.

Dat is de kortste weg

Dierenleed en andere ongemakken
De mens acht zich de top aller dingen. God is afgeschaft, wij zijn zelf God. Wij hebben de wijsheid in pacht, de macht en de eigendom.
Deze week is eindelijk in ons kleine stukje westerse wereld dat Nederland heet de wet tegen het onverdoofd slachten van dieren aangenomen. Wel na uren debatteren in de Tweede Kamer tot drie uur ’s nachts, omdat ongeveer de helft van de Kamer dit een inbreuk vond op de vrijheid van godsdienst. Bizar in zo’n atheïstisch land als het onze. Het ging vele volksvertegenwoordigers dan ook niet om hun eigen opvattingen, maar om de door hen gevoelde verantwoordelijkheid voor een groep medeburgers die straks weer op hun politieke partij moeten stemmen. Niks met principes te maken, maar alles met opportunisme en schijnheiligheid.
In de Nederlandse cultuur, zoals neergelegd in de Nederlandse wetgeving is een dier een ding. Dat stamt uit de tijd dat de 17e eeuwse “wetenschapper en filosoof” Descartes zijn waanzin van eigendunk en zelfgenoegzaamheid over de westerse wereld uitstortte. Dat deed hij zelfs grotendeels vanuit Nederland, vandaar dat hij hier nog steeds als een groot wijsgeer wordt beschouwd.
Aan zijn brein is ontsproten dat dieren geen gevoel hebben en naar willekeur van de mens mogen worden gedood, gemarteld, dan wel uitgeroeid. Dieren kunnen immers niet spreken en zijn daardoor ondergeschikt aan de menselijke willekeur.
Deze week nog las ik in een artikel in Trouw (misschien wel de beste krant van Nederland en in de Tweede Wereldoorlog opgericht door christelijke mensen) dat wij mensen geen weet kunnen hebben van het lijden van dieren, omdat wij niet verder komen dan onze eigen gevoelens te projecteren op dieren en zodoende veronderstellen dat ook dieren kunnen lijden, terwijl wij dat wetenschappelijk niet eens kunnen onderbouwen omdat dieren nu eenmaal niet kunnen spreken!
Ooit grotere waanzin gehoord? Hoezo kunnen dieren niet spreken? Nee, ze praten geen Nederlands of enige andere mensentaal, maar wie niet in staat is om die reden dieren te begrijpen moet ernstig bij zichzelf of een hulpverlener te rade gaan of de Emotionele Intelligentie (IQ) wel boven nul reikt. Net als bij de mens is bij alle dieren de Lichaamstaal (body language zo u wilt) veruit belangrijker dan de verbale kwaliteiten.
Mensen gebruiken mensentaal om met elkaar te communiceren, maar tallozen komen niet verder dan brabbelen, of in iets verder gevorderd stadium: babbelen. Zelfs tot op “wetenschappelijk” niveau toe . De enige universele taal voor alles wat leeft, mensen, dieren en planten, is Body Language.
Natuurlijk weet je of een hond of enig ander dier bang is. Kijk in z’n ogen, zie z’n lichaamshouding. Om dan te zeggen: ”Tja, ik weet het niet want hij zegt niks” is voor mij het absolute toppunt van hypocrisie. En trouwens: elk dier schreeuwt het uit als de angst te groot wordt, als de dood aanstaande is of lijkt. Is dat geen taal? Zelfs mensen houden dan op met babbelen en gebruiken hun stembanden alleen nog om een universele schreeuw van angst voort te brengen. Wie dat als mens niet begrijpen kan, die wil het niet begrijpen of is zo asociaal dat hij (sorry dames, taalkundig is de mens een “hij”, een menselijk onderscheid dat in de universele communicatie niet voorkomt, omdat het niet relevant is) nog minder is dan alles wat leeft en wel de universele taal van de Body Language beheerst.
Nogmaals: wie als mens niet kan zien of een dier pijn heeft, lijdt, of angstig is, liegt of is gek.
Elk dier kan het zien en voelen, los van de vraag hoe ze daar op dat moment mee omgaan; zouden wij dan als mensen dat niet zien? Natuurlijk wel! Maar het komt ons goed uit om het te ontkennen, uit materialistische, egoïstische en antropocentrische motieven.
Wij hebben onze zorgplicht als hoogst ontwikkelde entiteit in deze wereld verzaakt en aangewend om onszelf te bevoordelen. Zoals wij ook onszelf bevoordelen als we de kans krijgen, ten koste van mensen, soortgenoten dus, die in nood verkeren. Wij maken misbruik van onze superioriteit ten eigen bate. En geven peanuts om ons geweten te sussen. En dat we dat tegenover mensen doen is tot daar aan toe, want zij kunnen immers praten en voor zichzelf opkomen, toch? Alleen al dit opmerken is een cynische miskenning van de beperkingen van vele mensen. Tot op zekere hoogte willen we daar dan nog wel begrip voor opbrengen en hun gebrek aan verbale vermogens niet uitleggen aan gebrek aan gevoel en bewustzijn van pijn. Maar dieren? “Dieren zijn dingen” zei Descartes en zegt de Nederlandse wetgeving. Zelfs aan planten zie je dat ze water moeten hebben en, jawel, we begrijpen het! Daar hebben we onze zintuigen voor gekregen: om waar te nemen. Niet alleen om het gebrabbel van onze soortgenoten te beluisteren; in dat geval is onze persoonlijke evolutie het primate niveau niet ontstegen, maar vooral om met al onze zintuigen deel uit te maken van onze totale samenleving. Niet alleen de humanuïde, maar de totale, inclusief alles wat leeft.
Als we onszelf als de hoogst ontwikkelde levensvorm willen beschouwen (zelfs ik ben bereid om dat te denken, hoewel ik het echt niet zeker weet), dan hebben we onze zorgtaak ten opzichte van al wat leeft, ja AL wat leeft, te vervullen en niet met kronkelredenaties te ontkrachten.
Kijk naar een dier voordat je het leed aan doet en besluit dan of dat in overeenstemming is met je taak als mens, hoeder van het goede.

Wim

Ambtelijke megalomanie

Een interessante anekdote in het dossier Ambtelijke megalomanie is het geval van de Gemeente Utrechtse Heuvelrug (Driebergen, Doorn, Maarn, Leersum en Amerongen) Enige jaren geleden samengevoegd, mede door mijn inspanningen daarvoor als toenmalig wethouder van Maarn. Reden: betere bestuurskwaliteit door opschaling en efficiency voordelen (minder burgemeesters, wethouders en raadsleden.minder computers, ga maar door)
De eerste gekozen Raad was een allegaartje, maar, dacht ik, dat zijn aanloopfricties, dat komt wel goed. In de transitiefase vonden uiteraard veel ambtenaren een andere job, te beginnen met de meest kansrijke. Om de zaak draaiende te houden werden vervolgens (tegen dubbel tarief) externen ingehuurd. Nu hebben we de tweede gekozen Raad, maar nog steeds ontbreekt de cultuur; er is geen click tussen ambtelijk apparaat en bestuur en de Raad laat zich, net als vroeger in de kleine gemeenten, gewoon piepelen. Door gebrek aan kennis, tijd en belangstelling weten ze vaak niet waar ze ja of nee tegen zeggen. Ze moeten nu immers ook beslissen over een zwembad in Driebergen, terwijl ze zelf in Amerongen wonen(voorbeeldje)

In die atmosfeer werd op ambtelijk niveau de bouw van een Nieuw Gemeentehuis uitgewerkt. De besluitvorming in de Raad ging, zoals gebruikelijk stapsgewijs (beter gezegd sluipenderwijs). Net als bij een jig saw puzzel werd stukje na stukje toegevoegd totdat de hele plaat kompleet was. En zie: Een prachtig megalomaan bestuurspaleis voor de duurste vierkante meterprijs van heel Nederland! Terwijl er vijf monumentale gemeentehuizen beschikbaar zijn die voldoen aan alle ARBO voorwaarden en er een Nieuw Gemeenschapshuis is gebouwd in het centrum van de nieuwe gemeente (Doorn)waar alle ambtelijke loketfuncties uitstekend functioneren. Frontoffice is dus gecentraliseerd, alleen de backoffice taken zijn naar hun aard gedecentraliseerd. Beter kun je toch niet bedenken.
Maar nu de puzzel klaar is en de Raad en Burgerij met ontzetting het resultaat ziet breekt de paniek uit. Maar het College heeft zich, voorafgaande aan de definitieve besluitvorming, al op allerlei manieren gebonden en meent niet meer terug te kunnen. “Want dat kost 2,3 miljoen plus 3.7 miljoen boekwaardeverlies op de grond en dan zijn we weer terug bij af”. Uiteraard worden die kosten schromelijk overtrokken. Voor 2,3 miljoen kan een architect inclusief assistenten toch minstens tien jaar tekenen, zou ik zo denken en de grond blijft op dezelfde plaats liggen. So What?
Ziehier een schoolvoorbeeld van “ambtelijke zelfhulp”, mede omdat “men vreesde met de bestaande accomodaties in de toekomst niet aan de dan geldende ARBO wetgeving te kunnen voldoen”. Tja, zullen de ambtenaren hebben gedacht: als individuele zelfverrijking, zoals in het bedrijfsleven, dan voor ons niet is weggelegd, hebben we in elk geval nog de collectieve ambtelijke variant.
Vroeger waren het de kerken die pronkzucht etaleerden, nu zijn het de bestuurspaleizen.

Het geval Utrechtse Heuvelrug is nog niet klaar. Morgen komt de grote confrontatie. Ik hoop oprecht dat het hele College, die hoe dan ook, meer zicht had op de hele puzzel, en de hele Raad, die hun onkunde niet te verwijten is door gebrek aan inzicht maar zich wel de status van deskundig en invloedrijk aanmeten, een vernederend gezichtsverlies lijden. De tijd van liefdevolle damagecontrol is voorbij. Wie betaald wordt voor z’n werk moet er ook de consequenties van dragen.

Terzijde: zeker Raadsleden en Wethouders worden schromelijk onderbetaald, maar wie daarmee accoord gaat verwerft geen recht op excuus.
Democratie is nu eenmaal een dure hobby en kan voor Nederland het beste worden samengevat als “Liefdewerk, oud papier”.

Voor meer informatie:
http://petities.nl/petitie/stop-de-bouw-van-het-gemeentekantoor-in-doorn-nu-het-nog-kan/all_signatures#tabs

Wij zijn nog steeds veel te rijk
Het is verbazingwekkend hoe wij hier in Nederland steeds meer geld te kort komen, terwijl er voor onzinnige dingen als wielerkoersen, voetbalwedstrijden inclusief kampioensvieringen, popconcerten en meerdaagse popevenementen het geld met bakken wordt uitgegeven.
Verpleegkundigen, politieagenten, onderwijskundigen, moeten het allemaal met karige salarisjes doen. Een volledig bevoegd verpleegkundige kan van haar salaris geen zelfstandig bestaan opbouwen. Samenwonen, desnoods tegen heug en meug, is de enige mogelijkheid om overeind te blijven.
Maar om Olympia’s tour door Nederland te begeleiden worden wel 15 motoragenten gedurende 20 dagen beschikbaar gesteld met alles erop en eraan. Samen rijden ze in die dagen 100.000 kilometer, precies de afschrijving van een complete poltiemotor van pakweg € 50.000. Daar komen de salariskosten bij, logies en eten. En wie betaalt dat? Uiteraard u en ik, de belastingbetalers.
Als belastingbetaler is mij niets gevraagd, niet of mijn voorkeur uitgaat naar hogere salarissen in de zorg of toch maar liever naar brood en spelen voor een kleine groep liefhebbers.
Het feit dat Nederland kennelijk unaniem kiest voor brood en spelen bewijst onomstotelijk dat er nog steeds veel te veel geld is. Immers brood en spelen komen in de pyramide van Maslov na voeding, veiligheid, sociaal contact, waardering en zelfontplooing, niet eens voor.
De giga uitgaven voor brood en spelen kan in één klap stopgezet worden. Dan zijn we meteen van onze tekorten af, hoeft de belasting niet omhoog, hoeft er niet kniertig omgegaan te worden met zorg, onderwijs en veiligheid en kunnen de mensen die in die branches werken eindelijk eens naar behoren betaald worden. Zeker als we bovendien de salarissen van de beroepssporters (tennissers, voetballers, basketballers etc., alsook hun overbetaalde hotemetoten) halveren. Laat ze allemaal lekker naar het buitenland vertrekken; wij kunnen en willen het geld nuttiger besteden.
In elk dorp in Nederland kunnen minstens twee clubs fuseren. Weg met die enge clubtrots. Kijk naar de foto van een ADO fan na de mazzeloverwinning op FC Groningen. Je moet er toch niet aan denken zo’n Bokito op je payroll te hebben staan?

Zolang ik het gejeremieer hoor van de Rijksoverheid, Provincies, Gemeenten en andere potverteerders dat er onvoldoende geld is om het onderwijs en de zorg op beschaafd niveau te houden inclusief de salarissen van de werkenden in deze sectoren, maar wel vermogens over de balk worden gemikt voor vertier en plezier, worden naar mijn overtuiging de prioriteiten verkeerd gesteld. En zolang dat zo blijft is mijn stelling dat er nog steeds te veel geld is in Nederland. Haal de helft van het geld weg en kijk dan waar de prioriteiten worden gelegd. Daar waar ze horen: in de Pyramide van Maslov.

Westerse journalisten en Libie

De ernst op de gezichten van de journalisten is aandoenlijk, als ze hun niets zeggende en ter plekke verzonnen verslagjes in de massamedia gooien. Laat ik me tot de Nederlandse pers beperken; voor buitenlandse journalisten zouden cultuurverschillen tot interpretatiefouten bij mij kunnen leiden. Aleen Mustapha Oukbih en Arnold Karskens vertrouw ik, de hele rest niet. Vriendelijke Nederlandse burgers op stedentrip, maar met een extra vleugje spanning. En allemaal weten ze al 41 jaar dat het niet pluis is Libie. Nooit hebben ze er over gerept, zoals je van journalisten zou mogen verwachten, maar nu zijn ze plotseling wakker. Nou ja, wakker..., ze weten nog niet goed waar ze zijn en wat ze er moeten. Ja, een beetje voor zo’n interessant verpakte microfoon lullen, maar veruit het meeste is bullshit. Ze spreken de taal niet, ze lopen gevaar met hun witte koppies en dus blijven ze maar liever in hun hotel om naar Al Jazeera of El Arabia te kijken. Het is allemaal van horen zeggen van hun collega’s en ze strijken ook nog eens een lekker zakcentje aan gevarengeld op.

Laat ik er mijn “waanwijsheden” nog eens aan mogen toevoegen. Niet alleen pas 41 jaar, maar al eeuwen is Libie een klotenland, althans naar Westerse begrippen. Op het meest belangrijke kruispunt van karavaanwegen beheerste Libie in belangrijke mate de handelsstromen in Afrika. Daar werden de gevangen negers opgekocht en doorgeleverd aan de Arabieren in het Oosten en aan de West Indische Compagnie aan de kust van Ghana voor verder bulktransport naar Amerika. Een cultuur van woestijnbewoners, zonder ethische normen dan die van het overleven. Die eeuwenoude cultuur heeft nimmer iets opgeleverd dat de moeite van het bewaren waard is. Zelfs de roverhoofdman, nu (nog voor zolang het duurt) Khadaffi, woont er nog steeds in een tent. Dat die negers zich lieten vangen...tja, vandaag de dag worden er nog steeds gorilla’s en chimpansees uit de bomen geschoten. Dat geloven ze over 500 jaar ook niet meer.

Waarom hoorden we nooit iets op radio en tevee over deze achtergronden? Luiheid en labbekakkerij. Zolang wij olie mogen kopen en onze staatsburgers niets wordt aangedaan is alles kits, toch? Zolang we er geld aan kunnen verdienen (zo zit Nederland al eeuwen lang in elkaar) zul je ons niet horen.

Over die staatsburgers gesproken. Ik stel me zo voor dat ik, Nederlandse toerist met niks te makken op het strand van Sirte sta. Gelukkig heb ik mijn mobiel bij me en ik bel mijn moeder om haar te vragen of de Marine mij kan komen oppikken op dat strand. Zij belt nummerinformatie en krijgt een nummer in Den Helder. Ze belt dat nummer en krijgt een telefoniste aan de lijn en vertelt haar verhaal: haar zoon staat op het strand van Sirte en kan nergens heen, wilt u mij doorverbinden naar de admiraal. Na ongeveer 40 keer doorverbonden te zijn krijgt ze een LTN.t.Z aan de telefoon, wel een hotemetoot, want hij mag echt een schip commanderen en hij luistert. De LTN. t.Z vraagt waarom haar zoon niet eerder is vertrokken tegelijk met alle andere Nederlanders. Moeder zegt: ”nou hij dacht dat het wel veilig was”. De LTN.t.Z. vind dat een heel goed argument, belt de Admiraal, maar die neemt niet op, belt vervolgens de Commandant der Strijdkrachten, die dit verhaal heel serieus neemt en aansluitend de Minister van Defensie belt. Wat kan de arme ziel doen? Hij twijfelt aan de prioriteit, maar wil het niet op z’n bordje hebben, zo kort na zijn aantreden. Hij belt via het rechtstreekse nummer met de Minister van Buitenlandse zaken, die ook niet voor lul wil staan en dus de MP belt. Tja, denkt die, als je eenmaal hier bent aangeland zal er wel echt iets loos zijn. Na enige aarzeling, mogelijk zijn er mensenlevens in het geding en dat wil je toch ook niet op je geweten hebben, zegt hij: doe wat nodig is, maar wees voorzichtig. Dat is een accoord! Iedereen is gedekt! Onmiddellijk gaat er een gecodeerd e-mailtje naar de C.d.S. en die belt rechtstreeks met een gecodeerde lijn naar de commandant van de Tromp (of hoe die boot ook heet). Niks leuker voor zo’n commandant en z’n zich vervelende bemanning om te roepen:”Yes, we go”. Vijf minuten later stijgt een verouderd helicopterje op om de “missie” uit te voeren... (deze ruimte is er om er uw eigen gedachten over te laten gaan, maar als ik getrouwd was met de Captain van dat toestelletje zou ik onmiddelijk scheiden, zo’n blamage wil ik niet de rest van mijn leven meedragen)

Verder wil ik er maar het zwijgen toe doen, maar ik weet voor honderdduizend procent zeker dat ik, Nederlands Staatsburger met een respectabele staat van dienst (vraag maar op bij de belastingdienst hoeveel (nettonetto) belasting ik heb betaald in mijn leven voor mijzelf en mijn personeel en mijn bedrijf. (sodemieter op met je “privacy”, allen criminals hebben behoefte aan privacy) Ik weet zeker dat ik mooi op dat strand had blijven staan tot ik een ons woog en uiteindelijk uit medelijden door de Libische soldaten was gevoed of doodgeschoten.

Al met al, als ik die medewerker van Haskoning was ( een ingenieur?, een kabeltrekker?) zou ik me nu alsnog voor m’n raap schieten. En als ik z’n vrouw was zou ik toch ernstig overwegen om toch maar verder te gaan met een ander.

Het Midden Oosten en de opstandigheid.

Heel Noord Afrika staat in brand. Na decennia van rust waarin waarin het Westen vriendjes was van al die dictaturen (behalve Palestina dan en, veel later Iran en Irak) en tegen elke prijs hun olie opkocht in ruil voor wapens, hebben we nu kennelijk besloten de kant van de opstandelingen te kiezen.
Wat is dat voor mechanisme dat mensen altijd de neiging hebben om te kiezen voor de underdog, zelfs als dat niet in het voordeel van die underdog is. Pas geleden was Khadaffi nog een vorstelijk onthaalde gast in Italië en sloegen de heren elkaar met een brede lach op de schouders als blijk van genegenheid. Nu, een paar weken later stelt Berlusconi zijn militaire apparaat en vliegvelden ter beschikking van de NAVO om zijn vriend het paleis uit te bombarderen. Leuke vrienden. Ik hoop dat Italië in de toekomst slechts nog olie uit Libie kan betrekken voor EUR 1 miljoen per liter.
Laat duidelijk zijn: ik ben geen fan van Khadaffi, dat vind ik al van kleins af aan, het is een idioot die door de CIA, de Mossad of wat voor stiekeme organisatie ook, al lang geliquideerd had moeten zijn. Dan hadden Lockerby en andere wandaden wellicht voorkomen kunnen worden.Zijn hele land stond te juichen na al die wandaden. Gedwongen door de geheime dienst? Kletskoek. Er is nu eenmaal een onwrikbare tweedeling in de wereld tussen "Het Westen" (christelijk, of wat daar van over is) en de "Islamitische wereld" Gelukkig zit daar nog een Boeddhistische wereld tussen, want als Indonesië, Maleisië en de Russische Islamgebieden buren zouden worden van Iran en Saoedi Arabië zijn we als Westen gewoon helemaal weg.
Het enige wat ze nog moeten leren is Werken, Focussen, Plannen. Dat duurt nog even, maar het komt. Nu werkt de doorsnee Islamiet nog niet en huurt van zijn oliedollars goedkope (christelijke, althans katholieke Filippino's in), maar ze voelen het overwicht in de wereld groeien. Mogelijk huren ze daarvoor dan ook weer geldbeluste Westerlingen in, want voor geld is alles te koop, zelfs de nucleaire technologie om kernbommen te maken (Pakistan). Dat overwicht geeft ze kracht, geeft ze vleugels.
En wij maar vriendjes proberen te zijn. "What else can we do?" Niets. We zijn al te verzwakt.En nu denken wij ons hachje te redden door aan de kant van de "vrijheidsstrijders" te gaan staan. Bekijk de beelden uit Benghazi. Kinderen en Pubers die V-tekens met hun vingers maken , waar ze vorige maand nog hun middelvinger opstaken tegen een Westerse camera.
Moeten we het daar dan van hebben?
Tuurlijk, we hebben een geweldig (en gewelddadig) militair apparaat. Onze investeringen in wapentuig zijn in belangrijke mate de bron van onze welvaart. Wat dat betreft is er niets verbeterd sinds de slaventijd; sterker nog het is veel meer sophisticated geworden. Geen vuile handen meer: precisiebombardementen, onbemande vliegtuigen, met een joystick (what's in a name) bestuurd vanuit een kantoor in L.A of Anaheim (USA), die via Google Earth huizen opblazen van verdachte personen (en hun gezin), waarna de "soldier" weer in zijn Toyota'tje naar huis gaat voor een Big Mac of andere vetmakers.
We zullen wel "winnen" Net als in Irak. Een land dat in z'n geheel op de culturele erfgoedlijst zou moeten staan terugbombarderen in het stenen tijdperk. Het is maar de vraag wat "winst" is.
Is democratie nou zo waardevol dat je daar "strakke regimes" voor mag weg bulldozeren? Het lijkt mij niet. Het liep allemaal best goed in Islamitisch Noord Afrika. Tja de mensen zijn niet zo rijk als wij, maar is dat een criterium? Het is hun keuze! We gaan toch niet beweren dat hun intelligentie te kort schiet om goed betaald werk na te streven? Dat is namelijk beslist niet het geval. Over de hele wereld zijn zeer hoog opgeleide Arabieren en andere Islamieten in hoge posities te vinden. Die potentie is er, maar de Islam is niet genoeg gericht op aardse genoegens. Toen Egypte nog geleid werd door Farao's was het een hoog ontwikkeld land met een ongeevenaarde cultuur. Toen het Ottomaanse Rijk (de Islam, Turkije) de zaak over nam verdween alle kennis en verschrompelden de Pyramiden tot stapeltjes sinaasappelen langs de kant van de weg.
En nu? We bombarderen Khadaffi uit z'n paleis, brengen zijn zonen voor het Internationaal Gerechtshof (een operettegezelschap) en moeten zaken doen met de pubertjes, de kinderen en de werklozen die plotseling dapper genoeg waren om stenen te gooien en, hoe wonderlijk, plotseling bleken te beschikken over kalashnikovs en raketwerpers op puntgave Toyotatrucks.
Verwachten we nu dat het beter wordt? Vergeet het, we hebben de verkeerde keuze gemaakt.
Nogmaals, Khadaffi is in mijn westerse ogen een idioot en Saddam was een despoot en die gek in Iran had ik ook liever dood, (let op de rijm) maar "liever koekjes worden niet gebakken" leerde ik vroeger van mijn moeder. Je zult het er mee moeten doen.
Nou ja, de Westerse legermachten mogen zich weer een poosje uitleven (goede training en afbouw van voorraden munitie), maar ik had gedacht en gehoopt dat we na de Tachtigjarige oorlog (waarvan ik vermoed dat in die tijd vele tachtigjarigen die oorlog nooit bewust hebben beleefd; dat doen we nu in een week), Vietnam en alles wat daar tussen en daarna heeft plaats gevonden, toch iets wijzer waren geworden. Niet dus, helaas.
We krijgen straks al die V-tekens tonende pubertjes over ons heen met het verwijt dat we al die jaren hun dictator hebben gesteund en hen hebben bestolen van hun welvaart, hun olie. We kunnen het schudden!
Ik ben nog niet klaar met mijn analyse, maar voor nu stop ik ermee

Hoer Exit,

Het zou toch mooi zijn als "hoer" of "hoertje " uit ons woordenboek zou verdwijnen. Wat een onzin. Wat is er tegen als en vrouw van sex houdt. Alle mannen pakken wat ze pakken kunnen, maar als hun vrouw of hun dochter vingers toelaten in hun slipje of bloesje, is de boot aan. Volstrekte onzin toch? Wat is er tegen als je vrouw vochtig wordt van je vriend. Wat is er tegen als je dochter kennelijk geil wordt van de vader van haar vriendin. Geil worden is fantastisch. Dat mag je niet verbieden. Dat doe je alleen als je jaloers bent. En jaloers ben je alleen als het je niet lukt de geilheid van je vrouw en je dochter te evenaren. Je leest nog een stukje uit de bibilotheek van ......en weet zeker dat geilheid zondig is en verleidelijke vrouwen hoeren zijn. Geilheid vind ik trouwens geen leuk woord, het is zo ordinair, het klinkt te glibberig. En dat wil ik wel voelen, graag zelfs en mijn erectie groeit en groeit, maar ik wil dat niet onder woorden brengen. Daar zijn geen woorden voor, slechts het gevoel, het nog dieper doorstoten en de ontlading...Tuurlijk kun je " voor het zingen de kerk uit" en je zaad over haar buikk sproeien. Of in haar mond, of over haar tieten, maar warom zou ze daarom een hoer zijn. Om jou het gevoel te geven "een hoer te hebben genaaid/?" Schande! Laat me dit zeggen: Die vrouwen zijn sterker dan jij!. Ze laten je zaadlozen zonder probleem en ze genieten er soms nog van ook ("leuk toch, zo'n geil kereltje") Schande, schande dat we, nadat we zijn klaar gekomen in de natte kut waarin we ons zaad geloosd hebben de vrouw die ons haar warmte en zachtheid gaf, hoer noemen.

Laten we wel wezen: als alle vrouwen hoeren zijn, zijn alle mannen hoerenlopers. Haal dat woord hoer er nu gewoon uit en je bent waar je wezen moet: Vrouwen willen lief zijn, zaad ontvangen, desnoods op hun tieten of in hun mond (en nog slikken ook) ; gewoon vrouwen. En mannen willen gewoon zaad zaaien, soms op rotsen, soms in vruchtbare aarde. Maar hou alsjeblieft op over hoeren en hoerenlopers; die bestaan niet of we zijn het allemaal .Laten we gewoon stoppen met die denigrerende kwalificaties van "hoeren" en "hoerenlopers" en erkennen dat we in essentie dat zelf zijn. Natuurlijk kun je dat ontkennen, maar niet als je zopas, of nu, of straks je hand naar je kruis brengt en voelthoe sex je onderbuik beroert. Niks mis mee! Geniet ervan. Met je vriend, je neef, je vader, je moeder, je zus, je broer, je oom, je tante, je nicht, allemaal goed. Je buurmeisje mag ook, tenminste als zij dat ook wel ziet zitten, maar dat geldt voor iedereen. Niet iedereen wil op het moment dat jij er wel wat voor voelt. Gewoon stoppen en naar een geheim plekje gaan om je eigen handjes het werk te laten doen. Veel leuker, vaak! Heerlijk slapen daarna, zonder angst, zonder zorgen.

Verban het woord "hoer" dus uit je woordenboek en geniet gewoon van seks, het heerlijkste wat er is.

Journaille

Het eerste wat je krijgt aangereikt als je een vakopleiding volgt is zelfvertrouwen en geloof in eigen kunnen. Bij journalistiek krijgt dat extra aandacht, omdat journalisten als vak hebben het inbreken in andermans leven. Dat rechercheurs dat doen om een misdaad uit te zoeken is logisch, maar journalisten doen dat ook zonder dat er misdaad in het spel is. Rechercheurs ondervragen verdachten van een misdaad, journalisten, een niveautje lager, komen niet verder dan verdachtmakingen (de goede onderzoeksjournalisten niet te na gesproken. Natuurlijk zit er ook koren onder het kaf.) Op zoek naar een "scoop" worden vermoedens opgeblazen tot verdachtmakingen (uiteraard zonder bronvermelding of onderbouwing, want morgenochtend om zeven uur moet de krant weer op de deurmat liggen. En wie de voorpagina haalt verdient de bonus, zelfs als de dag erna op pagina zeven in klein corps een erratum wordt afgedrukt. Geen excuses, welnee, kan gebeuren, toch? De schade is niet belangrijk zolang de gedupeerde geen proces aanspant en die zal dat wel uit z'n hoofd laten, omdat de lijdensweg die dat oplevert onoverzienbaar is met de NVJ (Nederlandse Vereniging van Journalisten), de hoofdredacties en alle gelieerde opportunisten met ongebreidelde toegang tot de "vrije pers", de massamedia, de oorverdovende scheepstoeter die alle nuance uit je oren blaast, op je nek.

En was het nu alleen maar bij de gedrukte nieuwsvoorziening gebleven dan was het nog niet zo'n probleem, maar radio, teevee, internet heeft de reikwijdte van het journalistiek geneuzel schier onbeperkte ruimte gegeven. Komt bij dat ooit alleen de allerbesten journalist of (oorlogs) correspondent konden worden. Nu studeren jaarlijks hele horden aankomende journalisten af en die moeten allemaal een baan hebben. Ik wil het dan nog niet eens hebben over de diploma's die slechts worden verstrekt om de inkomsten van de onderwijsinstelling op te krikken. Ik ga er van uit dat negentig procent van de afgestudeerden terecht hun diploma in ontvangst hebben genomen. En bij die onderwijsinstellingen gaan ze er van uit dat die overige tien procent toch wel zal sneuvelen. Het leven corrigeert zichzelf.

Maar in die negentig procent zit toch nog wel de helft beneden het midden, zoals in elk beroep. Het verschil is dat als een loodgieter z'n werk niet goed gedaan heeft, je z'n baas belt en die zorgt dat het alsnog in orde komt. Niet dus bij journalisten, hun missers hebben massabereik en hun bazen, niet op de hoogte van de werkelijkheid, staan simpelweg achter hun nietsnut.

Onjuiste, gekleurde, halve informatie word enthousiast, of diep verontwaardigd, als de ultieme waarheid voorgeschoteld. Niemand die het verifiëren kan, dus is het de waarheid. En wij, simpele burgers, slikken dat als zoete koek. Wat moet je anders, betere informatie heb je toch niet? Ja, je kunt op twitter kijken of allerlei blogs lezen, maar daar wordt het alleen maar erger van.

Maar wat het allerergste is is dat journalisten blijkbaar alleen maar met zichzelf bezig zijn. Dezer dagen is het journaille massaal afgereisd naar het Midden Oosten: Tunesië, Egypte. Opgewonden veslagen vanuit het midden van de "brandhaard" whatever that may be. Een plein, ja natuurlijk, zoals in Hongarije in 1956, in China en nu in Egypte. Zoiets als het Museumplein bij ons of de Dam, of het Malieveld.

En waar gaat het dan om? "Ben je daar wel veilig?" Nou niet helemaal, ik heb een paar klappen op mijn hoofd gehad en ze hebben mijn fototoestel gestolen. Maar ik ga gewoon door, want dit is belangrijk." Nou wees maar voorzichtig".

Wat is dit voor gelul. Gaat het om journalisten of om mondiale veranderingen? De journalisten denken dat het natuurlijk om hen gaat, ze beppen lekker met elkaar ten overstaan van honderdduizenden, zo niet miljoenen kijkers en luisteraars. Wat een eigendunk, om ons met hun persoonlijke problemen en opvattingen lastig te vallen.

Ik kan er niet meer tegen.

Trouwens... waarom heb ik Joris Luijendijk de laatste weken niet meer gehoord? En nog vele andere gereputeerde kenners? Waarom hoor ik alleen maar vriendjes van de vriendjes die toevallig aan de beurt waren?

Journaille, sorry, maar het rijmt ergens op*

* rapaille

WAV

Hypocrisie

Al heel vaak wilde ik de titel hypocrisie voor een column gebruiken, maar steeds besloot ik anders vanwege de lading die dat begrip heeft. Vandaag kan ik de verleiding niet weerstaan en verwacht ook na heden die titel niet meer te gebruiken. Immers er is geen overtreffende trap van hypocrisie en vandaag is de dag van deze overtreffende trap.

Hypocrisie is de huichelachtigheid ten top. Iets voorwenden: vriendschap, zielsverwantschap, verbondenheid. Niet omdat het zo is, maar uitsluitend om er voordeel mee te behalen, zelfs ten koste van die vriendschap, zielsverwantschap of verbondenheid. Althans op den duur, want ooit wordt de ballon met lucht doorgeprikt en wordt de waarheid zichtbaar.

In de mondiale politiek is hypocrisie een volstrekt geaccepteerd fenomeen en de diplomatie heeft dit tot in de uiterste vezels ontwikkeld. Diplomatie is in feite per definitie hypocriet. In plaats van: "wat zijn jullie in onze ogen toch een stelletje klootzakken" word met een glimlach en serieuze uitstraling gezegd: "Wat kunnen wij samen doen om onze vriendschap verder te versterken" De analisten van beide kanten, die naderhand elk woord op een goudschaaltje wegen weten precies dat met de diplomatieke variant het eerste bedoeld wordt. Toch werkt het wel, want met vriendelijkheid wordt ruzie voorkomen. Diplomatie is derhalve uitstel van executie en hypocrisie is daarvan een belangrijk instrument. Uitstel kopen.

De VS, als opvolgers van alle vroegere wereldrijken hebben de hypocrisie tot kunst verheven en zijn daar tot dusverre heel ver mee gekomen. Het Pentagon is een toverhuis dat dagelijks de hypocrisie verder perfectioneert. Toch zal het de VS op de lange termijn niet baten, zoals nu ook blijkt uit de ontwikkelingen in het Midden Oosten.

Ik ben achtenzestig en zolang als ik mij kan herinneren heeft de VS Egypte gesteund, gepemperd, geld gegeven, wapens geleverd en ons voorgehouden dat het een oude en wijze cultuur was. In de loop der jaren ben ik er twee keer geweest en heb beide keren geconcludeerd: "hier horen wij niet".

Neemt niet weg dat de Westerse pers netjes de boodschappen uitbazuinde die de "His Masters Voice", de VS dus, wenste te communiceren. Nooit heb ik in Nederland enige kritiek op Egypte gehoord. Integendeel.

Maar nu opeens: Moubarak is een wrede dictator die zijn volk onderdrukt en in armoede laat honger lijden en creperen". "Het volk heeft recht op Democratie", hoewel dat woord nog nooit is voorgekomen in de Egyptische geschiedenis en geen Egyptenaar weet wat dat betekent.

Een vriend van mij zei ooit, toen we bij de pyramiden van Cheops stonden: "Niet te geloven dat dit ooit zo'n machtig Rijk was, terwijl de enige pyramiden die ze nu nog kunnen bouwen een stapeltje sinaasappelen is in een kraampje langs de weg.

Dat heeft alles te maken met de Islam. In de tijd van het Egypte van de Farao's, ver voor het ontstaan van de Islam, was Egypte een Kenniseconomie en superieur in heel Noord Afrika en Arabië. Hoe het gekomen is, ik weet het niet, maar nadat de Islam de macht had overgenomen, is het vooruitgangsdenken vervangen door apathie. Niks doen en wachten op de maagden in het hiernamaals.

Ismaël, de liefdesbaby van Abraham (of Ibrahim,) die met zijn moeder de woestijn werd in gestuurd omdat Sara weer uit haar lethargie ontwaakte, heeft terecht zijn vader vervloekt vanwege zijn hypocrisie en gezworen dat niet ongestraft te laten. De oorsprong dus van de Islam.

Ismaël haatte Sara, dat oude kreng, maar ook zijn moeder omdat zij zich liet wegsturen door die stomme schaapherder Abraham.

Vrouwen hebben daarom geen enkele status in de Islam, ze tellen niet mee, behalve als broedstoof voor het nageslacht.

Dat land, Egypte, werd door de VS uitverkoren als bondgenoot. Om geen enkele andere reden dan om Israël veiligheid te bieden in de inmiddels volledig Islamitische wereld van het Midden Oosten. Bovendien had het Westen zodoende een behoorlijke uitkijkpost in het post Ottomaanse (zeg Islamitische) Rijk.

En al die jaren heb ik nooit iets gehoord van kritiek, van afkeuring. Met tienduizenden tegelijk vlogen wij met onze Boeings en Airbusses naar Egypte om te genieten van cultuur, beschaving en schoonheid.

Maar nu het ministaatje Tunesië de zogenoemde "Jasmijnrevolutie" heeft ingezet (dezelfde bullshit trouwens, dertig jaar in de pas lopen en dan mopperen dat je honger hebt) en Egypte ook dapper lijkt te worden, trekken we onze hypocriete handen af en roepen: Geef het Volk Democratie! Dat lost alle ellende op. Dat brengt welvaart, werk en zelfs rijkdom.

Opnieuw word het volk dus volstrekt belazerd. Democratie is geen oplossing voor landen die door de eeuwen heen succes hebben gehad met andere culturen en opvattingen. Democratie schept geen banen en de rijkdom die het creëert riekt op z'n zachts gezegd naar ernstig doorgeschoten kapitalisme en egoïsme.

Samenvattend lijkt democratie dus afschuwelijk veel op hypocrisie. Sprookjes! (maar beter is er niet, hoor je er dan achteraan te zeggen)

WAV

Populisme: handreiking naar het volk (naar ons dus)

“Kijk, het gaat om gewone mensen”, hoorde ik Job Cohen als openingszin van zijn tien minuten zendtijd voor politieke partijen zeggen.¹ Zijn zachte bruine ogen en zijn vriendelijke, maar toch wat minzame glimlach, zette zijn woorden kracht bij.

Maar Job Cohen zelf is geen “gewoon mens”, hij is “elite”, hij is een geboren Rector Magnificus, een voorbestemde Burgemeester. En als hij zegt: “Kijk het gaat om gewone mensen”, dan klinkt dat niet authentiek, niet als “ik ben één van jullie en ik ga jullie verwachtingen waarmaken”.

Als Jan Marijnissen dat zegt geloof je dat en met Emiel Roemer werkt die verbondenheid ook, het gevoel van met elkaar en voor elkaar en toevallig heb ik de grootste bek dus ik zal het voortouw wel nemen.

Job Cohen is de personificatie van de socialistische elite, zoals voor hem Wim Kok. Hoog opgeleid, bijster intelligent, maar geen echte verbondenheid met de mensen in het land zoals dat tegenwoordig, tamelijk denigrerend wordt genoemd.

Het succes van de socialistische beweging is tevens haar ondergang: de “verheffing van het volk” heeft een intellectuele elite voortgebracht die zich uiteindelijk losgezongen heeft van de realiteit van alle dag. Het woord “losgezongen” is niet van mij, maar van drs. René Cuperus, senior wetenschappelijk medewerker van de Wiardi Beckmanstichting, het wetenschappelijk bureau van de PvdA. In een recente lezing van hem met als thema: “Verkwanselen wij de lessen van de oorlog?”^{2 3} betoogde Cuperus dat als gevolg van onder meer de ontzuiling in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw de mensen hun ankers zijn kwijt geraakt en teruggeworpen op zichzelf met egoisme en egocentrisme als gevolg. We vertrouwen onze leiders niet meer, worden bang voor invloeden van buitenaf (Islam en Oost-Europeanen) en neigen dientengevolge naar nationalisme, de ideale voedingsbodem voor populisme, de sociologische term voor verzet tegen de bestuurlijke elite, de elite die het allemaal zo goed weet, maar wel achterhoudt wat ze niet geschikt vind voor ons om te weten.

Vandaar Wikileaks, die ons nu eens haarfijn uit de doeken doet wat die elite ons aan informatie onthoud. Let wel, wij “laag opgeleiden” zijn vandaag de dag ook heel behoorlijk geschoold; wij zijn geëmancipeerd en weten heel goed waar Abraham de mosterd haalt. Maar de “losgezongen elite” houd ons desondanks voor “een beetje dom” (om met prinses Maxima te spreken) en filtert de informatie die naar ons wordt doorgesluisd. Natuurlijk wekt dat wantrouwen, want we willen weten wat er word achtergehouden; we willen dat zelf kunnen beoordelen.

Vandaar het succes van Wikileaks. Nu zullen we alles te weten komen!... Helaas, de pers schiet onmiddellijk in haar rol als advocaat van de de duivel en filtert vervolgens de eerder gefilterde informatie van de bestuurlijke elite. Inplaats van volledige openheid is er een extra filter ontstaan en neemt de pers de plaats over van de bestuurlijke elite: de “pers-elite”. De afstand tussen de bestuurlijke elite en de begane grond, de werkvloer, is dus alleen maar toegenomen en daarmee de voedingsbodem voor populisme.

En laten we wel wezen, daar is het nu ook de tijd voor. Te lang heeft de bestuurlijke elite haar systemen kunnen verfijnen door informatie te filteren, te doseren en te manipuleren om ons “gewone mensen” in ons hok te houden. Net als Minister President Colijn in 1936, in de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog zei:

“Ik verzoek den luisteraars dan ook om wanneer ze straks hunne legersteden opzoeken, even rustig te gaan slapen als ze dat ook andere nachten doen. Er is voorshands nog geen enkele reden om werkelijk ongerust te zijn." ⁴

Het populisme, de handreiking over de bestuurlijke elite heen, van de politieke frontsoldaten naar de werkvloer, is daarop het goede antwoord. Ja het veroorzaakt conflict en tweedeling, maar net als de Franse Revolutie in 1789 is het onvermijdelijk als vooruitgang het doel is. Conservatisme (degenen die het goed hebben en de macht: “waarom zouden we iets veranderen, we hebben het toch goed?”) met voorbijzien van allen die helaas nog net aan de kant staan terwijl de feestboot al van de kade is vertrokken.

Uiteindelijk is volksopstand de enige oplossing om verandering te bewerkstelligen, helaas, het is niet anders.

Populisme is dus geen kwalijke zaak, maar een functioneel instrument in de voortgang van de maatschappij.

Het hoeft trouwens niet uit te monden in volksopstand als de bestuurlijke elite niet in gezapigheid verdoezeld, maar de signalen oppikt en de oplossing bij zichzelf zoekt in plaats van het “nog eens uit te leggen”, al datgene wat wij “gewone mensen verkeerd begrijpen”.

“Kopje thee is de moskee” (Job C.) “Ach, dat is ook een mening” (Balkenende⁵) en “onze ideologische veren afschudden” (NijenrodeBal en top opportunist Wim Kok).

Ik kom terug op het filteren van informatie door de bestuurlijke elite en in haar kielzog de pers-elite, de zogenoemde vertrouwelijkheid.

Vanouds zijn er vertrouwelijkheden, of zeg “geheimen” tussen individuen en groepen. Niets is zo normaal. Niet alleen mensen, landen, organisaties, bedrijven, maar zelfs dieren hebben geheimen. Eekhoorntjes verbergen hun voorraden voor concurrenten, apen en honden palmen stiekem het vrouwtje van hun baas in (mensen trouwens ook); geheimen zijn een onderdeel van onze privacy en dragen bij aan ons zelfbeeld. Zonder geheimen hebben we geen privacy nodig. Die deel je zelfs niet met je dichtste naaste.

Uitgelekte geheimen (Wikileaks, klokkenluiders, of anderszins door de mand vallen) leiden dan ook doorgaans tot grote woede⁶

Theodore Dalrymple, een gereputeerde Engelse psycholoog zegt dan ook (in tegenstelling tot de Wikileaks adepten) dat vertrouwelijkheid zeer functioneel is. Het is zelfs niet gewenst om alles in de openbaarheid te gooien.

Als voorbeeld noemt hij President Roosevelt, zeker de belangrijkste Amerikaanse President in WOII (voor de laaggeletterden onder ons: de Tweede Wereldoorlog). Geroemd om zijn daadkracht en uitstraling als President. Er was toen nog geen televisie en zelfs nauwelijks een informatiemaatschappij. Niemand wist dat hij in een rolstoel zat en er een minnares op na hield. Volstrekte openbaarheid, zoals thans bepleit word, zou dit aan het licht hebben gebracht en zijn positie ernstig hebben geschaad, terwijl het er in essentie niet toe deed, omdat hij het charisma en de intelligentie had om de VS in die moeilijke periode te leiden. Wie weet hoe anders WOII zich zou hebben ontwikkeld als de VS toen in een verkiezingscrisis verzeild was geraakt. Wikileaks, als het in die tijd mogelijk was geweest zou alleen maar schade hebben aangericht en niets hebben bijgedragen aan een betere wereld.

Geheimhouding, vertrouwelijkheid, is al met al een uiterst functioneel instrument om oorlog en moordpartijen in de meute te voorkomen.

Mijn slotconclusie (maar u mag er natuurlijk volstrekt anders over denken, ik hoor dat graag) is dat populisme een uitstekend middel is om hypocrisie van de gezapige bestuurlijke elite door te prikken en dat vertrouwelijkheid de smeerolie is om het proces van vreedzaam samenleven gaande te houden.

WAVvH

125 jan. 2011

2Bedoeld werd de Tweede Wereldoorlog

3Zie website www.wbs.nl/kampamersfoortlezing

4Zie Wikipedia

5Nadat hem de oren werden gewassen over de ongure procedure voor deelname aan de Irak oorlog

6Zie de Amerikaanse reacties op Wikileaks (Fox News etc)

reacties graag op: wimvanhalm@gmail.com