Hoe is het toch in de lieve vrede mogelijk dat de beste mensen altijd het eerst gaan. Sorry voor dit statement dat hoogbejaarden wellicht doet huiveren. Het is mijn emotie bij het plotseling ovelijden van Pamela Hemelrijk op slechts 62 jarigw leeftijd. Een intelligente, krachtige en strijdbare journaliste die geen hypocritie kende en gewoon in duidelijke taal haar scherpe en intelligente analyses publiceerde. Gehaat, of althans verguist door de fluweelzittende elite vanwege haar scherpe pennetje waarmee onwaarachtigheid genadeloos aan de kaak werd gesteld. Ooit schreef ik:´als ik niet zelf gelukkig getrouwd was zou ik willen dat ze mijn vriendin was. Het is er nooit van gekomen, we hebben elkaar nooit ontmoet. Dat spijt me oprecht. Mensen als Pamela legitimeren mijn bestaan. Zij houden de maatschappij scherp.
Het gebeurt niet vaak, het leven is immers een komen en gaan van alle s dat voorbij gaat, maar Pamela zal ik missen en ik zal proberen haar kritische geest te behouden.
Overigens ben ik blij voor Pamela dat zij zomaar is overleden. Niks mis mee. Ze heeft het allemaal gezien en allemaal beleefd, wat moet je met al die herhalingen.
Wie zestig is geworden!
Voor Pamela, 30 september 2009
Wie zestig is geworden
wordt wijs verondersteld
gelouterd door ervaringen
het leergeld uitgeteld:
vermoeid en grijs
te hoog de prijs
Wie zestig is geworden
die raakt wat uit de tijd
en kijkt gefolterd achterom
met nostalgie en spijt:
gemiste kans
ontnomen glans
Wie zestig is geworden
heeft alles al beleefd
die krijgt nog slechts herhalingen
van wat al is geweest
een ruim surplus
aan déjà vu
Wie zestig is geworden
staat midden in de prut
van onverwerkt verleden
en een toekomst zonder nut
murw gebeukt
te vaak verneukt
Wie zestig is geworden
staat op een kil perron
te wachten op de boemeltrein
die als TGV begon
donkerend licht
’t eind in zicht
Wie zestig is geworden
resteert slechts braaf respect
voor wonden, in de tijd geheeld
en butsen, toegedekt
het lijf verzakt
de geest geknakt.
Wim van Halm
Whoever turns sixty,
supposed to be mature
and chastened by adversity,
experience and cure
Grey and tired,
nomore inspired
Whoever turns sixty
is running out of time
lookes back with tortured spirit
upon a lifetime grime
Just missed opportunities
and lustreless communities
Whoever turns sixty
lived through near everything,
still only gets recurrencies
of almost everything
You did it see much times before
no more exitement, just a bore
Whoever turns sixty
is standing in the mud
of unprocessed past
and a future without nut
beated to pulp,
depressing sculp
Whoever turns sixty
is on a chilly ramp
not waiting for a cruiser,
but for a rusty tramp
Darkening light
the end in sight
Whoever turns sixty
remains just deep regards
for wounds and dent and pain and grief
continueus retard
a body sacked
a soul that cracked
Wim van Halm
