Zorgkosten.
Laat
ik beginnen met een statement:"
Iedereen is
persoonlijk verantwoordelijk voor z’n eigen ellende.
Ja,
het kan je overkomen, maar dat is echt uitzonderlijk. Longkanker? HIV? Come
on!.
Maar
hoe je ook leeft, je hebt rekening te houden met de risico’s die het leven je
later presenteert.
Ja,
ik ben een beetje kort door de bocht, maar niet ten onrechte: waarom de risico’s
nemen waarvoor de samenleving moet opdraaien als jij pech hebt?. Snowboarden,
schansspringen, cocaïne, meedoen aan Tros spelletjes. Waarom moet een ander dat
betalen? Risico’s nemen heeft niets met solidariteit te maken. Als mijn zus
haar enkel breekt, terwijl ze met haar kinderen naar een evenement loopt, ben
ik solidair en zorg voor haar, maar als dat gebeurt door een verkeerde landing
bij para-sailing, dan is dat wat anders. Iedereen heeft te zorgen voor de risico’s
van zijn/haar gedrag. Snowboarden, Bungiejumpen, Tros- spelletjes, prima, maar
s.v.p. niet op kosten van de gemeenschap. Zelfs sportblessures bij voetbal,
handbal, schaatsen: eigen risico!. Zomin als ik wil betalen voor IVF
behandelingen of van K.I. behandelingen van lesbische vriendinnen met een
kinderwens, homovrienden die ook wel een puppie willen, wil ik solidair zijn
met mensen die menen dat de risico’s die ze nemen voor rekening van de
maatschappij behoren te komen, of, zoals ze het meestal onder woorden brengen:
voor rekening van “Het Rijk”. Het Rijk is niet rijk, het moet schaarse middelen
verdelen naar behoefte. Daar horen risicoblessures niet bij. Zelfs niet voor
Prins Friso. Eigen schuld, dikke bult.
Hetzelfde
geldt voor Bejaardenzorg. Zelf
ben ik ook “bejaard”, want 70+, maar ik zal u niet belasten met mijn sores. En
ook mijn kinderen niet. Ik laat ze niet beloven dat ze me nooit naar een
verzorgingstehuis zullen laten gaan. Ja, met pensioen gaan is feest! Geen
kosten meer, heerlijk met vakantie: het “Zwitserlevenleven”. Tot een zeker
moment: Je hart blijft wel rikketikken, maar al je botten doen pijn, je hersens
werken niet meer goed, je denkt dat je kinderen nooit meer komen en dat niemand
naar je omkijkt. Wantrouwen, ongenoegen, priemoogjes en tot overmaat van ramp
ook nog onaangename geurtjes. Niemand houd meer van je, zeker niet als ze er
nog voor moeten betalen ook.Tja, dat zijn de rafelranden van het leven. De enige
redelijke oplossing voor dat probleem is: sparen voor je oude dag. Sparen voor
de zorg aan het eind van je leven. Waarom de maatschappij of je familie daarmee
opzadelen? Het is nergens voor nodig om geld na te laten aan je kinderen; die
hebben hun eigen inkomen en verantwoordelijkheden. Zij hoeven niet voor hun
ouders te betalen; zij sparen voor hun eigen oude dag.
Wim
