Het einde van de Publieke Omroep nadert.

Het publieke bestel van de omroep is natuurlijk een relict uit de tijd toen de cultuur in Nederland nog was onderverdeeld in Zuilen. Protestanten, katholieken, arbeiders en vrijdenkers hadden allemaal hun eigen zuil. Elk van die zuilen had een eigen Hoofddirectie, Redactie, Ledenraad , kortom overhead. Ach in de jaren dat de solidariteit nog bestond gaven de leden van al die zuilen nog graag iets extra’s voor het specifieke geluid van hun zuil. Toen die solidariteit begon te tanen, omdat alle zuilen steeds verder opschoven naar het betekenisloze midden van Tros en Avro, BNN en NOS, haakten steeds meer zuiladepten af. De oplossing die gevonden werd was de aanzuivering van de financiële tekorten vanuit subsidies. In plaats van de bijdragen door leden, draaide voor steeds een groter deel de belastingbetaler op voor de kosten van de Publieke Omroep.

Sorry, ik merk dat ik al in de verleden tijd schrijf, alsof de zuilen al ter ziele zijn. Ach misschien blijven sommige wel bestaan als supportersvereniging, maar meer als vriendenkring dan als stuwende beweging. De NCRV gleed steeds verder af en schiep ruimte voor de EO. Vanuit Protestants religieus besef een volstrekt terechte ontwikkeling, maar wel een verdubbeling van de subsidies ten koste van de neutrale belastingbetaler. De VARA schudde eveneens zijn ideologische veren af en bekeerde zich tot het yuppendomein van opgeklommen arbeiderskinderen met belangstelling voor groffe grappen van stand-up comedians en een cynische benadering van andersdenkenden. Laat ik stoppen met bashen, want ook de andere zuilen zijn niet zonder blaam.

Hoe dan ook, deze “kerstboom” van “autonomie in eigen kring” (op kosten van de neutrale belastingbetaler) werd steeds meer een conglomeraat van onhoudbare forten.

Kijk naar de BBC. Voor christenen is er geen mooier programma te bedenken dan “Songs of Praise”, een mengeling van landschappelijke en culturele schoonheid in combinatie met regionale, alles overstijgende, verwondering en verbazing over oprechte religiositeit.

Dat doet de BBC! Dat doet geen enkele Nederlandse zuil ze na. Ik zou het ook kunnen hebben over de Thrillers, de Politieseries, de Documentaires, de Kostuumdrama’s. Ja, we zijn wel een kleiner land, maar dat hoeft nog niet het verschil te betekenen tussen “Prime Suspect”, met Helen Mirren en “Penoza” nul matches op Google, dat lukt mij zelfs niet, om maar een voorbeeld te noemen.

Staatssecretaris Sander Dekker, de “nieuwbakken” bewindspersoon, in het cynische jargon van dagblad Trouw (overigens, dat zij gezegd: Mijn Krant) zet er een punt achter. En terecht. Minder overhead door (misschien niet per persoon, maar dan wel door de verveelvoudiging van die overhead per zuil!), Tig directeuren, plaatsvervangend directeuren, Controllers en wat voor hotemetoten dan ook.

Laat de BBC ons voorbeeld zijn. Iedere zuil kan zendtijd kopen met een eigen programma: de EO koopt zendtijd voor onze Nederlandse variant van “Songs of Praise”, De NCRV sluit een contract met het Humanistisch Verbond, de Joodse Omroep en de Boeddhistische Omroep Stichting (de NCRV en het CDA hebben tenslotte de inhoud van de C uit hun beginselprogram gemikt. Het mag tegenwoordig gewoon alles zijn, als je maar ergens in gelooft: Islam, Voodoo, gewoon alles.

Het zou fantastisch zijn als uit dit pandemonium een organisatie zou ontstaan met één doel: de BBC de baas zijn in de Nederlandse cultuur (maar alsjeblieft niet de familie Flodder)

Minder hotemetoten, minder overhead, meer budget voor kunstenaars, regisseurs, schrijvers, en andere creatievelingen. Laat die bureauklevers alsjeblieft naar huis gaan. Vertel je vrouw dat je het helaas niet gered hebt en zoek een andere vriendin, nadat de alimentatie is geregeld, want je vrouw gaat zeker weg. Zo is het leven.

Wim  

Politiek Correctisme in Nederland neemt bizarre vormen aan.

We vinden alles goed wat de Israëli de Palestijnen al sinds 1948 aan doen.

We vinden alles goed wat Kroatië  Servië heeft aangedaan en we geven de Serven overal de schuld van.

We vinden alles al 50 jaar goed wat Amerika (De V.S.) Cuba, Colombia, Panama, Venezuela, Nicaragua en nog heel veel  landen meer  in de wereld aan doet.

Zuid Korea is een vriend. Hoezo? Noord Korea is een vijand. Hoezo?

Elk land dat niet volgens de geperverteerde Amerikaanse opvattingen over democratie en inkomensongelijkheid  acteert mag “drones” en andere sancties tegemoet zien.

De wereld wordt gegijzeld door de VS, de enige Natie die op elk gewenst moment de geldpersen kan aanzetten om hun schulden te financieren, en dat ook doet! De idioterie bestaat hierin dat de rest van de wereld geen kant uit kan en toch maar VS obligaties koopt, omdat obligaties van andere landen sowieso niet worden afgelost.

De VS zetten gewoon de geldpersen aan en lossen hun obligaties (schuld) af met nog meer schuld. Met geld dat er niet is en nooit bestaan heeft, maar waarvan zij hopen dat zij het ooit kunnen terug verdienen…  of op een ander bordje kunnen schuiven. En dat doen zij.

Zolang de wereld dat accepteert en liever waardeloze dollars prefereert boven andere assets, blijft de VS in de “Drivers Seat”, maar we weten toch allemaal dat het “fake”is. De VS is eigenlijk nauwelijks meer dan een ontwikkelingsland. De armoede en ellende is niet te begrijpen.

Ja, Hollywood, San Francisco, Boston, New York, Washinton, daar spelen zich de films af die door de wereld worden  gezien als  de VS. Vergis je niet. Ga eens naar Montana, Oklahoma, Kentucky allemaal landen die tig maal groter zijn dan Nederland en zie daar de armoede.

Toch denkt de VS, net als Engeland in vroeger eeuwen, dat zij “rules the waves” Engeland had het idee dat zij de zeeën beheersten. In zekere zin was dat ook zo, maar ons kleine landje Nederland  was een horzel in hun pels. De VS heeft het waanzinnige idee dat zij niet alleen de zeeën beheersen, maar alle land, regeringen, culturen en noem maar op: Alles!

En waarom? De VS is een product van onvermogen. Van mensen die in hun land van herkomst geen toekomst hadden en kozen voor een nieuwe start in een nieuw land. Niks mis mee, behalve dat zo’n vertrek, hoe je het toch keert of wendt, een brevet van onvermogen is. Wie verlaat er nu zijn eigen land, zijn boom waarin hij geboren is.

Ik heb vele familieleden die geëmigreerd zijn en niemand is echt gelukkig geworden. Doorgaans is het een vlucht.

Zo was het ook met al die emigranten die de oversteek waagden, met vrouw en kinderen. Je kon niet opnieuw mislukken en dus: er tegen aan. Zo is Amerika ontstaan.

Alleen de grofbonkers  hebben het gered. Niet alleen de Indianen en de Buffalo’s zijn afgeschoten, maar ook de wat zwakkere broeders die hoopten voor hun gezin een beter leven te genereren. Niet gelukt. Weduwen met kinderen. Bittere armoede. Verloren levens.

Op dat fundament is de VS gebouwd. Houdbaar? Nee! Zolang de mentaliteit in essentie blijft zoals die nu nog steeds is: “Ieder voor zich en God voor ons allen” is er geen toekomst voor de VS.

De cultuur ontbreekt, die is er gewoonweg niet.

De VS “democratie” is honderd procent kletskoek. Wie de dikste billen heeft (ofwel het meeste geld) wint en is de baas. Dezelfde mores als in Afrika. Wat is er anders dan?

Maar omdat de Tweede Wereldoorlog veel geld in het laatje bracht en Europa plat gebombardeerd was, kon de VS zich als redder der wereld manifesteren.

Europa is de bakermat van de Westerse cultuur. De Chinese cultuur (inclusief de Japanse, de Koreaanse en de Mongoolse) is nog ouder en misschien wel verder ontwikkeld dan de onze en we hebben meer gemeen met hen: solidariteit, samen delen, dat soort dingen.

En wat doen we nu? Zestig jaar na dato? Nog steeds op onze knietjes buigen naar de grote “broer” die ons heeft “bevrijd”

Wat is dit voor onzin! Pas in 1943, de Tweede Wereldoorlog begon in 1938, (en eigenlijk nog jaren eerder) pas toen Pearl Harbour  door Japan werd weggevaagd, werd besloten om Europa te hulp te komen. Het is niet anders dan de aanval op de Twin Towers . Pas als je zelf geraakt wordt deel je een karate trap uit. Tikje ordinair, beetje aso, maar wij zitten nog steeds op onze knietjes dankbaar te wezen.

Luister goed! Bullies horen terug gewezen te worden en wij (Europeanen) horen ons niet te vereenzelvigen met omhoog gevallen losers.

Ik ga voor Europa!

Wat is nou precies seksueel misbruik?

Elke opvatting, alle normen en waarden, alle moraliteit is natuurlijk tijdgebonden en cultuurgebonden. Wat men in het ene land normaal vind heet in het andere land pervers. In de jaren zestig sloegen hier in Nederland de mensen een beetje los. Wat in Afrika sinds de schepping dagelijkse praktijk is, werd toen in ons land bijna geïnstitutionaliseerd: een lossere seksuele moraal, maar wel “beschaafd”: Sleutelclubs, Parenclubs, besloten clubs waar seks de boventoon voerde. En zeg niet dat men er achteraf spijt van had. Nooit iemand ontmoet die daar spijt van had. Ja natuurlijk zijn daardoor huwelijken gesneuveld, maar misschien zouden die vroeger of later toch wel gesneuveld zijn. En trouwens: wat is daar mis mee? Nieuwe perspectieven, nieuwe uitdagingen. Is dat niet fantastisch? En helemaal menselijk, altijd op zoek naar vernieuwing en verbetering. Nee die nieuwe partner hoeft niet een verbetering te zijn, maar het opent wel nieuwe wegen in je leven. Anders denken, anders reageren. Spannend.

Wel heel veel mensen ontmoet die gevangen zaten in hun huwelijk “whatever that may be), heimelijk gefrustreerd door de teleurstelling dat er na een beperkt aantal jaren niet veel meer over bleef dan de was doen en koken.

Seks is de meest basale behoefte van de mens, maar op culturele gronden veroordelen wij het tot zonden.

In ons land is er de laatste jaren een hype ontstaan om alle “seksueel misbruik” aan de kaak te stellen, te vervolgen en te veroordelen. Commissies (Deetman, Samsom) gaan jarenlang aan het werk om alle misstanden te onderzoeken. Ja, klinisch beschouwd en met de opvattingen van heden, kunnen we het natuurlijk best hebben over misstanden. Maar zo werd het veertig jaar geleden niet zo ervaren. Ik hoor nog een radioprecentatrice, gespecialiseerd op dat terrein, in mijn auto onderweg naar huis, om een uur of half zeven ’s avonds een heel college geven over het seksueel bevredigen van verlamden en anderszins geestelijk of lichamelijk gehandicapten. In die tijd werden ook verpleegkundigen in dergelijke inrichtingen geïnstrueerd hoe je je cliënten bij kon staan in hun seksuele behoeften.

Nu worden ze vervolgd wegens het veroorzaken van een levenslang trauma. Dat trauma is niet het gevolg van het veronderstelde “Seksueel Misbruik”, maar vanwege de sterk overtrokken reacties.

Seks is het mooiste dat de mens uit het paradijs heeft mogen meenemen. Het is belachelijk hoe verkrampt we in tegenstelling tot de jaren zestig nu mee omgaan. We zijn “ernstig geschrokken”, ja zelfs “ontsteld” als er weer eens een commissie tot de conclusie is gekomen dat seks tussen mensen gewone dagelijkse praktijk is. Daar loop je echt geen trauma’s van op, tenzij je die aangepraat krijgt door hypocriete kuisheidsgoeroe’s die kennelijk denken dat zij het alleenrecht hebben op seks. Ik ken eigenlijk geen enkele vorm van seksueel misbruik. Die twee woorden horen niet bij elkaar, met slechts één uitzondering: het verkrachten van baby’s, maar dan is het ernstige mishandeling en daar houd je natuurlijk wel een trauma van over. Al die andere getraumatiseerde zielepieten die in hun jeugd wel eens “vieze” (wat is in ’s hemelsnaam vies?) spelletjes heeft gedaan (en wie heeft dat niet?) en nu op 60 jarige leeftijd zogenaamd getraumatiseerd rond loopt, ik moet er hartelijk om lachen. Ik geef er geen cent voor en ik hoop ook niet dat er ooit een cent schadevergoeding wordt uitgekeerd. Niet aan internaatleerlingen en ook niet aan cliënten van andere gezinsvervangende tehuizen en inrichtingen. Seks hoort nu eenmaal bij het leven, net als eten, slapen en andere genoegens. Wie meent zich het recht te mogen aanmatigen om te reguleren wie wel en wie niet seksuele genoegens mag consumeren? Hypocriesie ten top, op het hysterische af.

Stoppen met die onzin Mevrouw Samson, u jaagt op spoken die niet bestaan.

Democratie op een koopje (deel twee)

Inmiddels heb ik een intensief gesprek gehad met de burgemeester en het hoofd Burgerzaken. Een boeiend gesprek, waarbij wederzijdse frustraties duidelijk werden, zonder die ook alszodanig te erkennen. Aanleiding tot dit gesprek was mijn blog op wimvanhalm.blogspot.com onder de naam: Democratie op een koopje. Een kopie had ik ook rechtstreeks aan het gemeentebestuur gezonden, want open kaart spelen is mij heilig. Ik ga hier niet uit dit gesprek citeren; het was een heel goed gesprek dat ons alle drie nog nader te denken geeft. Omdat we wederzijds bewust zijn geworden van verbeterpunten. Verbeterpunten in de relatie Burgers vs. Openbaar bestuur. Daar schort het in heel Nederland aan: respect en welwillendheid jegens elkaar. Dat heb ik vandaag in mijn vijf kwartier durende intensieve gesprek helemaal helder gekregen. Frustratie over en weer.

Zelf ben ik ook vele jaren Raadslid geweest, Wethouder, Portefeuillehouder in groter verband (BRU) en Voorzitter van een VVD afdeling. Ik weet hoe het toe gaat in de politiek: heel veel van alle verkeerde drijfveren (emoties) die de mens eigen zijn: IJdelheid vooral.

Dat zal altijd wel zo blijven, want wie in de schijnwerpers wil gaan staan van de publieke opinie, moet wel over een overdosis zelfvertrouwen beschikken. Zeker nu gezagsdragers als burgemeesters, wethouders, raadsleden, Ministers, Rechters, Officieren, noem maar op tot en met politieagenten en brugwachters aan toe, niet meer tot de elite behoren, maar doelwit zijn geworden van de geëmancipeerde burgerlijke meute. Iedereen hier te lande kan tegenwoordig lezen en schrijven en in het verlengde daarvan spugen, schelden en schoppen. Dat wordt dan ook uitbundig gedaan. Bestuurders zijn per definitie verdacht.

Dat is heel jammer, het versterkt het gevoel van frustratie in ernstige mate, waardoor de kwaliteit van de democratie in ernstige mate wordt uitgehold.

Wie wil er nog toetreden tot het Openbaar Bestuur, wetende dat je ondanks al je oprechte inspanningen wordt beledigd, bespuwd, uitgescholden en voor gek wordt versleten en dat tegen een hongerloon, waarbij je er ook nog netjes moet uit zien.

Dat is democratie op een koopje. We raken hier in Nederland compleet de grip kwijt op het democratisch proces, dat voortdurend dient te worden geëvalueerd en bijgesteld. Het geld willen we niet meer besteden aan de instandhouding er van. We willen het gewoon in onze eigen portemonnee  om er een derde of vierde vakantie van te vieren.

Raadsleden, die, naast hun normale bezigheden, elke avond bezig zijn met vergaderingen, stukken lezen en nadenken, worden weggezet als nitwits, krijgen een volstrekt onvoldoende vergoeding voor hun inspanningen. Hetzelfde geldt voor wethouders en burgemeesters. Alleen ijdelheid of oprecht gevoeld landsbelang kan nog mensen over de streep trekken om deel te nemen aan het openbaar bestuur.

Lopen we hier in Nederland langzaamaan naar het einde van onze democratie? Gezien de frustraties over en weer, vrees ik dat. 

Democratie op een koopje

Nederland is in de publieke opinie ongeveer de universele grondlegger van de democratie. Griekenland ging ons weliswaar voor, maar veel verder dan het uitvinden van het woord zijn ze niet gekomen.

Vandaar dat we er zo zorgvuldig mee omgaan, zodat we nooit of te nimmer verwijten krijgen wegens laakbare praktijken. Geen verminkte ponskaarten zoals in Florida (USA), stemmen van mensen die al lang overleden zijn, bossen extra stembiljetten voor welgezinde vriendjes of verduistering van onwelgevallig uitgebrachte stemmen. Langzamerhand kan er geen verkiezing meer gehouden worden of er wordt één minuut na sluiting van de stemlokalen geroepen dat er is gefraudeerd.

Zo gelukkig niet in Nederland. Als “gidsland” hebben we een reputatie te verdedigen.

Maar het loopt op z’n end. Zo kan het niet langer. De protocollen, procedures en steeds nieuwe aanscherping van de regels maakt het voor de vrijwilligers die de stembureaus runnen niet meer doenlijk.

Afgelopen woensdag was ik voorzitter van zo’n stembureau. Eerst een avond instructie en op de dag zelve om 06.30 uur aanwezig om het stemlokaal in te richten en alles klaar te zetten voor de opening om 07.30 uur. De procedurebeschrijvingen die om pakweg 06.50 uur tesamen met de benodigde stembiljetten en andere formulieren worden aangeleverd blijven ongelezen, want om 07.30 precies gaat het stembureau open. Er staan dan al een tiental mensen ongeduldig te wachten: ze moeten met de trein mee naar hun werk. Voordat die tien weg zijn staan er weer tien, nee, twintig. Zo ging het ononderbroken door tot 21.00 uur ’s avonds. Dertienhonderdéénenvijftig stemmers hadden we toen gehad. Geen tijd voor pauze, geen tijd voor eten. Ruim 100 per uur, 1,7 stemmers per minuut, van wie de stempas moet worden gecontroleerd, de legitimatie moet worden beoordeeld. Instructies worden gegeven en toezicht wordt gehouden op correct gedrag.

En natuurlijk ook nog een vriendelijk woord, ondanks de bozigheid om het teruggestuurd worden wegens ondeugdelijke legitimatie (65+ pas etc.),  het niet toelaten van hulp aan mensen met geheugenstoornis of andere geestelijke onvolkomenheden, het niet toelaten van kinderen vanaf 6 jaar, samen met een ouder in het stemhokje, het ontoegankelijk zijn van de stemhokjes voor rolstoelgebruikers en zo nog wat ergernispunten.

En dan: om 21.00 uur!

De Voorzitter verklaart het stembureau voor gesloten, opent het slot van de stembus en gezamenlijk kiepen we de inhoud van pakweg 40 kilo oud papier op de grond. De stembiljetten zijn zo groot als het omblad van een gemiddelde krant, in zessen omgevouwen. We beginnen met ze op stapels van 25 te leggen en tellen aan het einde het totaal. Als het goed is moet dit totaal gelijk zijn aan het totaal van de ingenomen stempassen, kiezerspassen en machtigingen. En gelijk aan de ontvangen blanco stembiljetten minus de overgehouden stuks. Met een maximum aan geluk klopt dit als je gedurende de dag met z’n drieën hebt geturfd en voortdurend je uitkomsten met elkaar hebt vergeleken. Vergeet het maar. Dan komt de burgemeester om je een hart onder de riem te steken, een zak met pepernoten op tafel te gooien en zo vergeet iemand van de drie een turfje te zetten. Dan komt de toezichthoudend ambtenaar met de nodige commentaren  en vervolgens gaat er weer een turfje mis.

Al met al, na telling en hertelling is er nog steeds een verschil van twee. Dan maar even doorgaan, want inmiddels is het 23.00 uur en we moeten nog heel veel doen. We gaan de krantachtige stembiljetten openvouwen en sorteren op partij. Twee stapels: één: de lijsttrekker en twee de voorkeurszetels (ongesorteerd) Door de omvang en kwaliteit van het papier lukt het maar moeilijk om snel en precies te werken, maar we doen ons uiterste best, al was het maar alleen uit eigenbelang; je wilt tenslotte wel weer een keer naar huis.

Dan tellen we per partij het aantal stemmen op de lijsttrekker en noteren dit in een turflijst (die enerzijds wel en anderzijds niet deel uitmaakt van het uiteindelijk op te maken proces verbaal), gevolgd door het tellen van de voorkeursstemmen per kandidaat per partij. Ook dit wordt vermeld in de turflijst, daarna wordt alles opgeteld en het totaal daarvan moet uiteraard weer gelijk zijn aan het aantal geldig uitgebrachte stemmen zoals vastgesteld door het tellen der ingevulde stembiljetten in de stembus, de som van de ingeleverde geldige stempassen, kiezerspassen en machtigingen. Ook daar zijn weer nuances in waar te nemen, maar laten we die gemakshalve buiten beschouwing laten.

Waarachtig, nog steeds twee stemmen verschil. Wat nu? Twee stemmen op 1351. Dat is 0,0015% Dat is toch zeer ruim binnen de marge van 3x de standaarddeviatie uit de kansberekening van Gausz (dit voor de enkeling die dit op school nog heeft meegekregen) Waar praten we over. Nee, het moet kloppen, “op de cent nauwkeurig” zegt de boekhouder die beweert dat een cent verschil wel kan betekenen dat er een miljoen verschil is. Alles overtellen dus? Nee, dat doen we niet, het is al 01.00 uur. De  voltallige bemanning van het stembureau tijgt naar het aangewezen gemeentehuis in het volgende dorp, alles met zich meezeulend in hun particuliere wagens; assen tot bijna op de grond en levert alles, gebundeld en verzegeld, in. We krijgen een kar en een volgnummer en wachten op onze beurt. Het is intussen 01.40 uur. Wat frisdrank en wat soepstengels is er op een centrale voedertafel gedeponeerd en geloof het of niet: van pure honger en ellende nemen sommigen het ook nog tot zich. De soepstengels zijn allemaal gebroken, zo niet vergruisd en zullen wel met korting zijn verkregen, net als de pepernoten waarmee de burgemeester ons ’s ochtends (half september) dacht blij te maken.

Dat komt omdat wegens Haagse kortingen op de verkiezingsvergoedingen er geen geld meer is voor een waardige organisatie. Het aantal stembureaus is danig gereduceerd, zodat de overgebleven stembureaus het heel veel drukker hebben gekregen. Ook nog eens tegen de helft van de vergoeding die er bij voorgaande verkiezingen werd uitgekeerd, iets van € 140 voor een instructieavond en een dag van ’s ochtends 06.00 tot ’s nachts 02.00 uur, 24 uur dus. Pak weg € 6 per uur. Daar kunnen we tegenwoordig zelfs geen Pool anjers voor laten plukken. En geld voor een gezellige “afterparty” zoals die via de televisie worden gesuggereerd ter afsluiting van deze “dag van de democratie” is er ook al niet. Doodvermoeid hangen de stembureauleden wat rond, de schijn ophoudend nog zo fris te zijn als een hoentje, in hun achterhoofd denkend aan de trein van half acht die ze de volgende morgen weer moeten halen om naar hun werk te gaan. Geluk bij een ongeluk: de meeste stembureauleden zijn gepensioneerd en nog van de oude stempel: burgerschap. Geen opvolgers, die hebben wel andere besognes: kinderen, carrière, quality-time.

02.00 uur inmiddels 

We zijn aan de beurt voor de voorgeschreven strenge ambtelijke screening van hetgeen wij hebben ingeleverd

Dan blijkt dat we de turflijst letterlijk hadden moeten overnemen in het Proces Verbaal. De lijst is identiek, maar de layout verschilt, zodat de subtotalen opnieuw moeten worden berekend. Wij hadden de turflijst in het Proces Verbaal geschoven als onderdeel daarvan, maar nee: “de wet staat dat niet toe” Half drie (02.30 uur), een uur gewacht, doodmoe. Daar komt een colonne ambtenaren met onze kar met 50 kilo ingeleverde stukken. 

“Er zit twee stemmen verschil in uw opgave. Wilt u zo vriendelijk zijn dit allemaal even over tellen en ons de juiste cijfers aan te leveren?” Dat heb ik geweigerd.

De rest zal ik u onthouden. Sinds halverwege de jaren tachtig van de vorige eeuw heb ik bij elke verkiezing deel uitgemaakt van een stembureau, maar het is over nu. In die periode hebben we ook gebruik gemaakt van uitstekend werkende stemcomputers, totdat een doorgedraaide professor aan de TU Eindhoven, omringd door een kring van puberale computernerds het na heel veel proberen voor elkaar kreeg om het systeem te kraken. Calvinisten als we zijn, ten dode bevreesd voor criminelen uitgemaakt te worden, hebben we toen onmiddellijk die prachtige stemcomputers in de shredder gegooid en zijn we teruggevallen op het rode potlood en de pleepapieren stembiljetten.

Als ultieme verdedigers van De Democratie zijn we teruggekeerd naar de tijd van vóór de Industriële revolutie, de tijd van pater Damiaan.

Wij leven nu in 2012, meer dan een halve eeuw na de eerste computer. Als bij de volgende verkiezingen de computer nog steeds als een duivels instrument wordt bestempeld, haak ik af, maar dan ook helemaal.

Wim

Het isolement van Duitsland

Allereerst een woord van lof voor Marcia Luyten: Mooi, beschaafd, intelligent, een verademing. 

Ik ben het er mee eens dat er door de ECB, door Draghi, een grens is overschreden die niet overschreden had mogen worden. Duitsland is vanaf  Adenauer de grondlegger en basis onder het Verenigd Europa geweest en het land dat als financier en mediator niet heeft nagelaten om zich voor de instandhouding en verbetering daarvan zeer sterk te maken. Alle landen in de periferie, Griekenland, Portugal, Spanje, Roemenië, Polen, hebben na hun toelating niet anders gedaan dan zich als notoir onbetrouwbare partners te manifesteren. Met de mentaliteit van: ze zijn nog steeds veel rijker dan wij, dus als ze het niet vrijwillig afgeven, dan jatten we het wel. En zo is geschied. En als klap op de vuurpijl institutionaliseert Draghi dit moreel en ethisch afkeurenswaardig gedrag door toe te staan dat de zogenaamd Rijke Landen (immers de grootste geldverstrekkers aan de ECB) verplicht de waardeloze troep, de obligaties op geschept papier van de minkukels te kopen. Tijd om de bakens te verzetten.

Constaterend dat de huidige Europese Unie te ambitieus is gebleken, lijkt het mij dat we er in de huidige vorm afscheid van moeten nemen en een nieuw verregaand federaal Centraal Europa moeten vormen. Bestaande uit Duitsland als de kern, met daar omheen Nederland, Finland, Estland, Letland en Litouwen, zo mogelijk de Scandinavische landen en Oostenrijk.En: als ze willen in de eerste shift, 5 jaar na oprichting, Frankrijk tesamen met België, Luxemburg en Polen. En in de tweede shift, 10 jaar nadien, onder stringente voorwaarden, Italië, Spanje, Portugal en Cyprus. Gevolgd door mogelijk een derde shift, ook weer 10 jaar verder, Engeland en Ierland. We houden de Euro en staan geen uitzonderingen toe (voor Engeland en Ierland) Als Engeland/ Ierland kiest voor Amerika, het zij zo, we hebben ze niet nodig; zij ons wel. Griekenland zoekt het maar uit, net als Hongarije. Wellicht kunnen ze wat samenwerkingsverbanden aangaan (of nog verder) met Turkije, maar zeker moet zijn dat die landen niet toetreden tot de Centrale Europese Unie (De CEU). 

Zo houden we de CEU gezond en gidsgebied voor andere culturen (inclusief UK en USA, bewust in die volgorde) Onze economische kracht groeit (in plaats van verzwakt, zoals nu) en heeft aantrekkingskracht. Op Rusland, Wit Rusland en de Oekraïne. Daarmee kunnen verregaande handels akkoorden en vriendschaps verdragen worden gesloten, culturele uitwisseling  en gezamenlijke (leger)oefeningen.

Ik heb me even onthouden van de Balkan. De eerstkomende 20 jaar zou dit een enclave moeten zijn. Niet aangesloten, niet uitgesloten, maar niet rijp voor toetreding. Misschien Slovenië, er moet wat te discussiëren blijven, Maar al die andere Balkanlanden zijn waarschijnlijk nog in geen vijftig jaar rijp: 

De centrale administratie moet in Frankfurt komen, evenals de Centrale Bank (De CECB), samengesteld uit kopstukken uit alle aangesloten landen. Iedereen mag solliciteren, maar slechts weinigen worden uitverkoren, niet op basis van land van herkomst, seksuele geaardheid of wat voor onzin dan ook, maar op basis van kennis en integriteit.

Het enige gevaar is dat Frankrijk dwars ligt, omdat ze niet minder willen zijn dan Duitsland. Dat zij dan zo, dan gaan ze niet mee, maar zoeken hun heil in Zuid Europa, Spanje, Italië, Portugal, Cyprus en misschien Griekenland. Maar wellicht sluit Griekenland zich aan bij Turkije. Economisch lijkt dat beter voor beide landen en bovendien leren beiden dan misschien respect te hebben voor andere culturen en leert Turkije af om genocide te plegen op hen niet welgevallige Koerden en Armeniërs.

Al met al: ik geloof in een beter Federaal Europa. Overdracht van soevereiniteit  is geen punt als je elkaar kunt vertrouwen. Als doorgewinterd ondernemer weet ik zeker dat samenwerken meer oplevert dan de sterkste willen zijn. 

Ik hoop oprecht dit nog mee te maken.

Geachte Redactie, ik ben 70 jaar, niet zo sterk als Lieftinck, Andriessen, Witteveen en anderen; jullie hebben de netwerken. Doe mij een genoegen en stuur dit bericht door aan jullie netwerk. Ik ben van mening dat ik de oplossing heb voor onze huidige misère en word graag uitgenodigd om alles nader te onderbouwen.

De Gemeente Utrechtse Heuvelrug  en de Provincie Utrecht gaan zich sterk maken voor meer subsidie voor de instandhouding van Huis Doorn onder de titel:

"Op de barricades voor Huis Doorn"

Nooit zal ik op de barricades staan voor het behoud van Huis Doorn, de laatste verblijfplaats van Kaiser (de houthakker) Wilhelm II van 1919 tot 1942. Zonder meer de grootste Europese en Globale oorlogsmisdadiger van de 20^e eeuw. Hij was de regisseur van de  Eerste Wereldoorlog, de loopgravenoorlog en het gifgas. En toen hij in 1918 capituleerde vluchtte hij ongevraagd naar zijn nicht, Koningin Wilhelmina in het Neutrale Nederland. Fatsoenshalve kon zij hem niet weigeren, maar ze had het wel moeten doen, want oorlogsmisdadigers hoor je geen onderdak te geven. Hij bracht een trein vol rijkdommen en toegewijde slaven mee, die op het station Maarn tot stilstand kwam. Kasteel Amerongen werd gevorderd om hem (tijdelijk) onderdak te bieden, hetgeen anderhalf jaar duurde omdat Huis Doorn nog niet de allure had die een keizer “toekwam” Vandaag de dag zou hij zijn gedaagd voor het Internationaal Strafhof, zoals Milosevich, Mladich, en tal van Afrikaanse despoten.

Het was zijn schuld en van niemand anders dat Duitsland door Frankrijk en de andere geallieerden in bittere armoede werden gedompeld, waardoor Adolf Hitler zich tot de Fuerer kon ontwikkelen. Waar Kaiser Wilhelm zijn land in ellende ontvluchtte, niet in staat om te herstellen wat hij had kapot gemaakt, bracht Hitler Werkgelegenheid, zelfvertrouwen, groeiende economie en geloof in de toekomst.

Dat dat uiteindelijk in WOII ontaardde is ook op het conto van Kaiser Wilhelm te schrijven. Hij heeft daar ook geen afstand van genomen, in de hoop ooit nog eens teruggeroepen te worden op de troon. De lul.

Met z’n manke armpje heeft hij zich onledig gehouden met hout hakken. Was hij ooit maar meteen begonnen als houthakker, dan zou Europa en de wereld veel beter afgeweest zijn.

Al met al, Huis Doorn is een relikwie uit een andere tijd, een andere wereld. Weg ermee, de brand er in.

Wim van Halm 

Over oorlog en ellende

Over oorlog en ellende.

Overal in de wereld slaan mensen elkaar de hersens in. Vroeger letterlijk met knotsen en bijlen, tegenwoordig met machinegeweren en bermbommen. Alle beschaving heeft daar niets aan veranderd, sterker nog het geweld neemt alleen maar toe in hevigheid en perversiteit. Was oorlog vroeger een clash tussen twee stammen (om vrouwen of vee) die ophield als er genoeg bloed was gevloeid en de zwakste partij zich gewonnen gaf, gevolgd door periodes van rouw en verzoening, tegenwoordig worden oorlogen binnen de kortste keren geïnstitutionaliseerd. 


Regionale ellende wordt opgeschaald naar Navo niveau of andere wijsneuzen die de waarheid in pacht hebben, ondersteund door de meest geavanceerde wapens op dat moment voorhanden. Voorbeelden? Joegoslavië, Ethiopië, Irak, Libië, Syrië, en vele andere ellendegebieden. Hoezo is dat niet te stoppen. Wat beweegt ons om iedere keer weer te vervallen in geweld, terwijl wij allemaal het zo verschrikkelijk vinden? Simpelweg door onze ingebakken gelijkhebberigheid.


Ik zie nog de beelden voor mij uit het voormalig Joegoslavië, waar in zwarte oude mensenkleding gehulde boerenvrouwtjes stenen gooiden naar langsrijdende Navo militairen. Waarom waren ze zo kwaad? Omdat buitenstaanders wel eens even gingen bepalen wie ongelijk had en z'n mond moest houden. Dat pik je niet als  je al de nodige pesterij van je buren hebt moeten verduren. Zo maak je burgers, tot dan slachtoffers van de vijandelijkheden, tot medeplichtigen. 


De politiek correcte mantra dat "de onschuldige burgers altijd het slachtoffer zijn" is dan ook totale onzin. 


Alle burgers, zelfs zij die zich zogenaamd afzijdig houden, zijn medeschuldig. Immers, door niet te kiezen, kies je ook. Je tolereert. 


Als alle Duitse burgervrouwen niet achter hun mannen hadden gestaan, maakt niet uit of dat uit liefde, plichtsbetrachting of overtuiging voortsproot, was er nooit een Tweede Wereldoorlog ontstaan. Nou ja, misschien wel ontstaan, want vanaf 1928 was het tij eigenlijk niet meer te keren, maar gezien de ellende, zou de oorlog minstens drie jaar korter hebben geduurd. 


De burgers zijn altijd mede schuldig, dus maak ik geen onderscheid tussen burgers en soldaten. 
De soldaten worden gebrainwasht tot moordmachines en hebben per definitie geen toekomst meer; de burgers verschuilen zich achter de coulissen en wassen hun handen ten onrechte in onschuld. 
Sterker nog, als de ellende voorbij is, blijken ze unaniem voorheen in het "verzet", het "vrijheidslegioen", of welk hypocriete tekst dan ook te hebben gezeten. Ze weten precies degenen aan te wijzen die het  in hun ogen fout hebben gedaan en scheren hun hoofd kaal of (heel) veel erger. Na de terreur van het leger komt de terreur van de "burgers".


Al met al: burgers zijn altijd medeschuldig en faciliterend. Dus: Navo en andere goedbedoelende organisaties maak geen onderscheid tussen jongens van twintig en vrouwen van tachtig, iedereen is schuldig. Er zijn geen onschuldige burgers. En ook geen onschuldige militairen. 


En, ja, militairen die tegenstanders afschieten zijn schuldig aan misdrijf, maar degene die de foto heeft gemaakt en degene die de foto uit de vuilnisbak heeft gehaald en degene die hem heeft gepubliceerd, zijn net zo schuldig, alleen meer hypocriet.


Wim van Halm

de wanprestatie van Gem. Utrechtse Heuvelrug

Bestuurders komen, bestuurders gaan,
Maar allemaal zijn ze megalomaan
De Kaap van deze week (donderdag 23 februari 2012 is een bewaarexemplaar. Daar kunt u uw kleinkinderen over twintig jaar nog uit voorlezen.
Op de voorpagina de Koppen: Leersumse bieb moet dicht,
Daaronder: Feestje bij het nieuwe gemeentekantoor. Als ik de brede grijns van wethouder Pamboer zie krijg ik hele vreemde vibraties in mijn lijf. Heeft de man nog enige relatie met de werkelijkheid, of is die totaal verloren gegaan. Dat geldt trouwens niet alleen voor hem, maar voor het hele College van B&W.
Tjonge wat heb ik spijt van de samenvoeging van MALDD (Maarn, Amerongen, Leersum, Doorn en Driebergen) tot de Gemeente Utrechtse Heuvelrug. In plaats van de beoogde versterking van het bestuur en een meer deskundig ambtelijk apparaat is het in de afgelopen ruim zes jaar alleen maar bergafwaarts gegaan. Oorzaak: machtsspelletjes bij de Collegevorming en het ontbreken van voldoende bestuurlijk niveau en het dientengevolge niet beschikbaar zijn van wel capabele mensen. Het ambtelijk apparaat is grotendeels tot stand gekomen door promotie naar het niveau van onvermogen vanuit de dorpsorganisatie naar een gemeente van professionele omvang.
Een totale mislukking: van vijf redelijk functionerende gemeenten naar vijf keer niks.
Inmiddels staan we als gemeente onder curatele van de provincie en daar snapt het College niets van.
Maar kijk nou die Kaap van vandaag. Die twee koppen en ook die twee koppen op de foto. Links een bezorgde burger die weet dat je een Euro maar één keer kunt uitgeven en de wethouder met een grijns die zegt: “Alles is voor Bassie”. En kijk in de rechter marge: de poll van vorige week: 92 % van de burgers wil zich welkom voelen in de gemeentewinkel , maar de wethouder legt uit waarom wij het allemaal mis hebben en hij gelijk. Sociale intelligentie zit niet in zijn brein, laat staan in zijn portefeuille. Zelfs als hij gelijk heeft krijgt hij van mij geen gelijk, omdat de bevolking het niet wil. Dat is democratie. En met het “nog een keer uit te leggen” wordt het nog erger, dan wordt het doodgewoon betutteling. Ik hoef geen herhaalde uitleg voor dingen die een kind kan snappen, maar een plucheplakker kennelijk niet.
Wel op 29 maart interessant debatteren over het PVV meldpunt, alsof dat gemeentelijke zaken zijn. Burgemeester Gertjan Nijpels van de gemeente Opmeer (opmeer…?...Ik heb op Wikipedia geen economische activiteiten kunnen ontdekken, maar volgens mij verbouwen ze aardappels), kennelijk ook zo’n politiek correcte regent, bepaalt voor zijn gemeente dat de stem van de burgerij van zijn gemeente niet magA doorklinken op het PVV meldpunt. Met andere woorden, hij maakt zijn burgers monddood. En nou wil hij natuurlijk dat heel Nederland dat doet. Over megalomaan gesproken. Mij benieuwen of onze Raad ballen heeft en zegt: “dit valt buiten onze competentie”, of de luwte van de politieke correctheid kiest.
In deze volledig onder water gezonken daadkracht van onze gemeente meldt dezelfde Kaap dat het nieuwe zwembad waarschijnlijk niet doorgaat, de Onroerend Zaak Belasting omhoog gaat en de herstructurering van het centrum van Maarn is afgeblazen wegens “marktomstandigheden” Maarn wordt dus opgeofferd aan verpaupering. De boekwinkel en de drogist zullen derhalve binnenkort ook wel hun deuren gaan sluiten. En wat heeft de gemeente gedaan om het dorp Maarn leefbaar te houden: NIETS. Er is alleen een nieuwe verkeersdrempel gemaakt op de hoek van de kapelweg en de Maarnse Grindweg. Alsof iemand nou net daarop zat te wachten: geldverspilling, evenals de speeltoestellen onder de hoogspanningskabels van het naastgelegen parkeer terreintje. Je vraagt je werkelijk af waar het verstand zit. In elk geval niet in het Gemeentelijk Apparaat.
Ja, het wordt tijd voor harde woorden. En ze komen van diep, want als ex bestuurder mag je je opvolgers niet voor de voeten lopen, maar ooit is het tijd om dat taboe te doorbreken Dat is NU!
Wim van Halm,
Voormalig Wethouder Maarn en portefeuillehouder Natuur en Milieu BRU (Bestuursregio Utrecht)

Vegetarisch?

Ijsberen eten zeerobben, wolven verscheuren een wisentkalf, leeuwen vangen een zebra en de hyena's eten de resten die over blijven, waarna de gieren komen om "de plaats delict" schoon te maken. Gruwelijk, maar wij mensen zijn niet beter, we kijken alleen opportunistisch weg: "al dat bloed, vreselijk". Slechts het slagersgilde heeft de afkeer overwonnen en maken hapklare lapjes, niet meer herkenbaar van de oorsprong. Het klinkt hard, maar er is niks mis mee. Geen dier heeft recht op eeuwig leven, net zomin als de mens (mocht daar onderscheid tussen zijn). Het is vangen en gevangen worden. Sometimes you win sometimes you lose, that's live.
Nu is er een categorie mensen die dat niet accepteren. Die zeggen: "De Mens is een beschaafd individu en hoort niet te leven ten koste van andere levensvormen." Dat klinkt mooi, maar het deugt niet en het werkt ook niet. Mensen zijn omnivoren, zoals alle primaten en hebben dierlijk eiwit nodig om gezond te blijven.

Vegetariers hebben de neiging om te zeggen dat dat onzin is, maar nemen wel voedingssupplementen om hun gebrek aan dierlijke eiwitten te compenseren. Dierlijk eiwitten dus...in poedervorm of pillen.

Of misschien ook niet. De meeste vegetariers drinken wel melk en eten kaas. Vooral geitenkaas is erg geliefd in de vegetarische menu's in de restaurants. Naast tofu en soja natuurlijk.

Nou wil ik toch iets vertellen dat mij dwars zit. 


Om geitenkaas te maken heb je geitenmelk nodig. Om geiten te kunnen melken moeten de dametjes elk jaar gedekt worden en jongen baren. De helft daarvan zijn bokjes, waar je niks aan hebt. Hoe langer je ze laat leven, hoe meer voer ze kosten, dus weg ermee. Ze gaan rechtstreeks de hakselaar in. Gelukkig maar, want als mannetje heb je per definitie een zinloos leven, tenzij je wordt uitverkoren tot dekbok (of -stier of -hengst, of haan) of wat voor ander mannetje dan ook. Voortplanten is een kwestie van zaad aftappen geworden en dat incuberen in een broedmachine. Om geitenkaas te maken, dames en heren vegetariërs, wordt dus de mannelijke helft van alle geitenvoortplanting als afval vergooid (meer waarschijnlijk verwerkt tot varkensvoer, of misschien wel een culinaire terrine in een sterrenrestaurant, niet uit te sluiten een vegetarisch restaurant.
Uw hypocrisie tart dus elk voorstellingsvermogen.

Denk er eens over na!

Naema Tahir schiet nog net even te kort

Een opmerking vooraf. Het onderhoud van de website is ernstig achtergebleven. Budgetproblemen? 

Vandaag, 11 maart 2012 weer geïnteresseerd geluisterd naar Neama Tahir, waarbij ik tot mijn spijt een volkomen misvatting over liberalisme heb waargenomen. Op grond waarvan Naema, neem jij aan dat de kern van het liberalisme de "volkomen vrijheid is, tenzij je een ander daarmee schaadt? Dit is een trieste vertekening, waarover onze voorman Thorbecke (en ik in zijn navolging) zeer verdrietig zou zijn. De kern van het liberalisme is niet autistische zelfbevrediging (drugsgebruik: "wie doe ik er kwaad mee?"), maar persoonlijke verantwoordelijkheid. Je hebt de keuze tussen goed en kwaad en het is jouw verantwoordelijkheid die keuze te maken. Je hebt immers de beschikking over het vermogen te kiezen tussen goed en kwaad. Liberalisme is vooral verantwoordelijkheid voor jezelf en je omgeving en de oprechte vrijheid en de geluksgevoelens die die verantwoordelijkheid je geven. Daarmee kun je een voorbeeldfunctie zijn voor hen die denken die verantwoordelijkheid niet te voelen of niet te kunnen dragen; voor hen die geen verantwoordelijkheid willen nemen en als surrogaat daarvoor op het aambeeld van hun rechten blijven hameren. Naema, wanneer je geen verantwoordelijkheden meer voelt of niet meer kunt dragen, val je terug op het vangnet van je rechten, net als de WW of de bijstand. Daar heb je rechten. Niet in de liberale wereld van Thorbecke en zijn navolgers, daar heb je plichten en verantwoordelijkheden. Ik vind dat je heel kortzichtig bent geweest. Misschien moet je er nog eens over nadenken en mij meer genuanceerd terugschrijven. Dat zou ik fijn vinden.