Zuid Afrika
Met 56.000 km. asfaltweg is Zuid Afrika, evenals in alle andere voorzieningen het best ontwikkelde land van Afrika. Logisch, want het is ontwikkeld door Europeanen en wordt nog steeds in stand gehouden door Europeanen. Geen ingehuurde ontwikkelingswerkers of andere neokolonialisten, maar door Europeanen die daar al pakweg 400 jaar zijn. De zuidpunt werd destijds gebruikt als groentetuin voor de VOC (voor wie dit niets zegt: de Vereenigde Oostindische Compagnie) en als tussenstop, ziekenboeg, bunkerplaats voor zoet water en logistiek draaipunt tussen het Verre Oosten en Europa. Voorzover die zich aandienden hielpen lokale burgers (uiteraard zwart van kleur) tegen vergoeding, eten, kleding en verzorging mee. Geen slavernij, die is daar nooit geweest. Om te voorzien in het gebrek aan mankracht (Nederland, laat staan de VOC heeft nimmer de bedoeling gehad die zuidpunt met eigen mensen te bevolken) werden contractarbeiders uit India gehaald. Ook nu nog is er een grote minderheid van Indiers in het land.
De autochtone bevolking bestond uit rondtrekkende stammen die leefden van landbouw en veeteelt en er was nauwelijks enige overlap of belangstelling voor elkaar. In die prachtige vruchtbare zuidpunt voegden zich wat later ook nog de Hugenoten die door de Rooms katholieke inquisitie uit Frankrijk werden verdreven. Zij brachte wijnstokken mee en zetten de wijnbouw op poten. Boven de "groententuin" strekte zich een vrijwel ontoegangkelijk en onbewoond savannengebied uit van zo'n 600 kilometer, de huidige Karoo. Met de vervoermiddelen van die tijd nauwelijks overbrugbaar en dat zou waarschijnlijk ook niet gebeurd zijn als de Engelsen niet aan de Westkust hun koloniale aspiraties hadden ontwikkeld. Zij hadden de pech dat aan die kant, zo'n 1000 kilometer van Kaapstad, wel wat krijgshaftig volk leefde, de enigen met speren en ander wapentuig, de Zulu's. Engeland zond geen boeren en tuinders, maar soldaten en dan weet je per definitie dat het mis gaat. Zij waren niet geinteresserd in land en tuinbouw, maar in goud en diamanten, insteenkool en andere bodemschatten. Zij verdreven de autochtone bevolking en brachten gedwongen volksverhuizingen op gang, met de nodige schermutselingen als gevolg. De "Boeren", zonder leger, maar wel koppig, zoals het boeren betaamt, verzetten zich met behulp van hun zwarte werknemers tegen dit landjepik, maar lieten zich toch verjagen om met hun ossenkarren de Karoo over te steken om in het Noord Westen van Zuid Afrika een nieuw leven op te bouwen: Transvaal en Oranje Vrijstaat. De reis er heen is zo mogelijk nog nog harder geweest dan die van de "Go-West-kolonisten" die in hun huifkarren vanaf New York over de Great Plains naar Californie getrokken zijn. Net als in de Great Plains zijn de Boeren in de North West Province,
van Zuid Afrika dan ook harde en onverzettelijke mensen. Een wereld waarin niet telt hoe je er uit ziet, kapsones in een handomdraai worden afgeleerd en iedereen, dom of slim, arm of rijk, al zijn talenten inzet; de een met brute kracht, de ander met zorg op maat, maar altijd samen sterk.
Dit is geen sprookje, dit is in kort bestek het verhaal van Zuid Afrika tot aan de Apartheid. Met dit land heb ik vele banden, en ik mag mij dan ook een deskundige noemen.
Recentelijk heb ik er weer enige tijd doorgebracht om met eigen ogen de ontwikkelingen in ogenschouw te nemen en uitgebreid te bespreken met "de mensen in het land", zoals de Nederlandse politici dat vandaag de dag noemen.
Zuid Afrika is een land om van te houden en om van te gruwen. Het staat in een voortdurende spagaat met het ene been in de Eerste Wereld en met het andere been in de Derde Wereld. Dat is niemands schuld. Niet van de Boeren (Nederlanders en Franse Hugenoten), en ook niet van de Engelsen. Het cultuurverschil tussen zwart en blank is gewoon te groot. Dat is in meer dan 400 jaar niet overbrugd, en nu, na 15 jaar ANC regering nog steeds de realiteit is.
Dit is het eerste artikel over dit onderwerp; er volgen er meer.
Wim
Met 56.000 km. asfaltweg is Zuid Afrika, evenals in alle andere voorzieningen het best ontwikkelde land van Afrika. Logisch, want het is ontwikkeld door Europeanen en wordt nog steeds in stand gehouden door Europeanen. Geen ingehuurde ontwikkelingswerkers of andere neokolonialisten, maar door Europeanen die daar al pakweg 400 jaar zijn. De zuidpunt werd destijds gebruikt als groentetuin voor de VOC (voor wie dit niets zegt: de Vereenigde Oostindische Compagnie) en als tussenstop, ziekenboeg, bunkerplaats voor zoet water en logistiek draaipunt tussen het Verre Oosten en Europa. Voorzover die zich aandienden hielpen lokale burgers (uiteraard zwart van kleur) tegen vergoeding, eten, kleding en verzorging mee. Geen slavernij, die is daar nooit geweest. Om te voorzien in het gebrek aan mankracht (Nederland, laat staan de VOC heeft nimmer de bedoeling gehad die zuidpunt met eigen mensen te bevolken) werden contractarbeiders uit India gehaald. Ook nu nog is er een grote minderheid van Indiers in het land.
De autochtone bevolking bestond uit rondtrekkende stammen die leefden van landbouw en veeteelt en er was nauwelijks enige overlap of belangstelling voor elkaar. In die prachtige vruchtbare zuidpunt voegden zich wat later ook nog de Hugenoten die door de Rooms katholieke inquisitie uit Frankrijk werden verdreven. Zij brachte wijnstokken mee en zetten de wijnbouw op poten. Boven de "groententuin" strekte zich een vrijwel ontoegangkelijk en onbewoond savannengebied uit van zo'n 600 kilometer, de huidige Karoo. Met de vervoermiddelen van die tijd nauwelijks overbrugbaar en dat zou waarschijnlijk ook niet gebeurd zijn als de Engelsen niet aan de Westkust hun koloniale aspiraties hadden ontwikkeld. Zij hadden de pech dat aan die kant, zo'n 1000 kilometer van Kaapstad, wel wat krijgshaftig volk leefde, de enigen met speren en ander wapentuig, de Zulu's. Engeland zond geen boeren en tuinders, maar soldaten en dan weet je per definitie dat het mis gaat. Zij waren niet geinteresserd in land en tuinbouw, maar in goud en diamanten, insteenkool en andere bodemschatten. Zij verdreven de autochtone bevolking en brachten gedwongen volksverhuizingen op gang, met de nodige schermutselingen als gevolg. De "Boeren", zonder leger, maar wel koppig, zoals het boeren betaamt, verzetten zich met behulp van hun zwarte werknemers tegen dit landjepik, maar lieten zich toch verjagen om met hun ossenkarren de Karoo over te steken om in het Noord Westen van Zuid Afrika een nieuw leven op te bouwen: Transvaal en Oranje Vrijstaat. De reis er heen is zo mogelijk nog nog harder geweest dan die van de "Go-West-kolonisten" die in hun huifkarren vanaf New York over de Great Plains naar Californie getrokken zijn. Net als in de Great Plains zijn de Boeren in de North West Province,
van Zuid Afrika dan ook harde en onverzettelijke mensen. Een wereld waarin niet telt hoe je er uit ziet, kapsones in een handomdraai worden afgeleerd en iedereen, dom of slim, arm of rijk, al zijn talenten inzet; de een met brute kracht, de ander met zorg op maat, maar altijd samen sterk.
Dit is geen sprookje, dit is in kort bestek het verhaal van Zuid Afrika tot aan de Apartheid. Met dit land heb ik vele banden, en ik mag mij dan ook een deskundige noemen.
Recentelijk heb ik er weer enige tijd doorgebracht om met eigen ogen de ontwikkelingen in ogenschouw te nemen en uitgebreid te bespreken met "de mensen in het land", zoals de Nederlandse politici dat vandaag de dag noemen.
Zuid Afrika is een land om van te houden en om van te gruwen. Het staat in een voortdurende spagaat met het ene been in de Eerste Wereld en met het andere been in de Derde Wereld. Dat is niemands schuld. Niet van de Boeren (Nederlanders en Franse Hugenoten), en ook niet van de Engelsen. Het cultuurverschil tussen zwart en blank is gewoon te groot. Dat is in meer dan 400 jaar niet overbrugd, en nu, na 15 jaar ANC regering nog steeds de realiteit is.
Dit is het eerste artikel over dit onderwerp; er volgen er meer.
Wim
