vrijdag, juli 15, 2011
maandag, juli 11, 2011
"Mental Disorders"
Vroeger kreeg ik gewoon een klap voor m'n kop als ik me niet gedroeg zoals mijn omgeving dat wenste. Je werd gewoon successievelijk in het corset geperst dat je tot een acceptabel lid van de samenleving vormde. Je leerde niet meer te vechten om je zin te krijgen, netjes te spreken, je gedrag aan te passen aan je omgeving en zelfs een vak. Uiteindelijk kwamen veruit de meesten wel redelijk terecht. Nadat je ouders er klaar mee zijn kan een lieve vrouw en een begripvolle baas wonderen verrichten. Leraren op "tuchtscholen", tegenwoordig "Zmok"instellingen geheten hebben wonderen verricht om de beste 8% van de moeilijkste 10% toch nog op de rit te krijgen. Het is een illusie om te denken dat die laatste 2% ook nog te socialiseren zou zijn. Terwijl je het die mensen nauwelijks, nee, beter gezegd, niet kunt verwijten. Afkomstig meestal uit een rampzalig milieu en daardoor ook behept met (aangeleerde en aangeboren en dus van de ouders overgenomen)eigenschappen die niet passen in een modale samenleving. Je kunt ze Tokkies noemen, of Trash of welke denigrerende term je er ook maar voor bedenkt. Elke samenleving heeft nu eenmaal een bovenkant en een onderkant, zoals elke groepering. Primaten als we zijn hebben we overal lijstjes voor, hiërarchisch, van boven naar beneden. Van de rijkste van alle rijken tot de meest beklagenswaardige van alle arme sloebers. Rijkdom en armoede in materiële zin zijn trouwens de meest onbetrouwbare graadmeters van sociaal aanzien. Trash brengt het dikwijls tot grote materiële rijkdom, terwijl de grootste geesten tegen een schijtloontje vrijwel elke dag door de regen naar hun universiteit fietsen.
Maar ik zou het hebben over "Mental Disorders", ofwel geestelijke afwijkingen. Vroeger was dat een maatschappelijk geaccepteerd iets, tenzij er niet beheersbaar geweld in het spel was. Dan werd je opgesloten in een "Inrichting". Maar voor de minder ernstige gevallen was er altijd wel plaats in de samenleving: opruimen, schoonmaken, poetsen, dieren eten geven. Iedereen gelukkig. Nu huren we daar Bulgaren (of andere exotische hongerloonarbeiders voor in). Zij niet gelukkig, wij niet gelukkig, maar "patiënten" neem je nu eenmaal niet in dienst, die zijn ziek. Doe je het wel, dan heb je binnen de kortste keren een probleem, omdat ook de overheid er van uitgaat dat je als verantwoordelijke baas alleen maar goede mensen in dienst neemt en derhalve opdraait voor de kosten als je verkeerd gekozen hebt. Of je uit oprechte betrokkenheid, empathie, maatschapijvisie of andere softe overwegingen handelde telt dan niet meer. Als ondernemer ben je verantwoordelijk en dus aansprakelijk voor alle beslissingen die je neemt. Ik ben het daar geheel mee eens, behalve op dit sociale vlak: mensen die sturing nodig hebben om te ontsnappen uit hun maatschappelijke en mentale beperkingen. Ik vind het mijn plicht om als ondernemer mensen de kans te geven boven zichzelf uit te groeien en ik heb het vaak met succes gedaan, daar ben ik trots op. Pas als dat niet lukt hoort er een vangnet te zijn die de ondernemer vrijwaart en de medewerker opvangt.
Geleidelijk aan is de samenleving echter veranderd: we willen onze minder bedeelde broeders en zusters niet meer de kans geven, maar we willen mislukkingen voorkomen.
Preventie heet dat. Afschaffen! Voorkomen wat je kunt voorkomen: Prima natuurlijk, conform het Engelse dogma: "the principle of preparedness": Bereid je voor op tegenslagen, in nuchter Nederlands. Maak er draaiboeken voor, rampenplannen, maar ontneem niemand de kans om te slagen (en dus ook het risico te mislukken) Pas daarna is er ruimte voor medicatie
Medicatie is vandaag de dag het toverwoord. Medicijnen die het afwijkend gedrag onderdrukken of corrigeren, zonder de kans op natuurlijk herstel, gegeven door liefdevolle begeleiding of hardhandige correctie door eerlijk uit hun ogen kijkende coaches. Ik durf de stelling aan dat de drang tot preventie haaks staat op de natuurlijke ontwikkeling. Preventie wordt te vroeg als oplossing ingebracht, daar kweek je zombies mee. Deugnieten blijven in 98% van de gevallen niet hun hele leven lang deugniet, zomin als verlegen kinderen doorgaans niet hun hele leven verlegen blijven. Natuurlijke ontwikkeling (sommigen zijn laatbloeiers) voorkomt criminelen en autisten.
Alvorens met medicijnen aan de slag te gaan: niet een keer, maar drie keer laten stuiteren alsvorens op te vangen. Dat is de humane, hedendaagse variant van "drie keer is scheepsrecht".
Vroeger kreeg ik gewoon een klap voor m'n kop als ik me niet gedroeg zoals mijn omgeving dat wenste. Je werd gewoon successievelijk in het corset geperst dat je tot een acceptabel lid van de samenleving vormde. Je leerde niet meer te vechten om je zin te krijgen, netjes te spreken, je gedrag aan te passen aan je omgeving en zelfs een vak. Uiteindelijk kwamen veruit de meesten wel redelijk terecht. Nadat je ouders er klaar mee zijn kan een lieve vrouw en een begripvolle baas wonderen verrichten. Leraren op "tuchtscholen", tegenwoordig "Zmok"instellingen geheten hebben wonderen verricht om de beste 8% van de moeilijkste 10% toch nog op de rit te krijgen. Het is een illusie om te denken dat die laatste 2% ook nog te socialiseren zou zijn. Terwijl je het die mensen nauwelijks, nee, beter gezegd, niet kunt verwijten. Afkomstig meestal uit een rampzalig milieu en daardoor ook behept met (aangeleerde en aangeboren en dus van de ouders overgenomen)eigenschappen die niet passen in een modale samenleving. Je kunt ze Tokkies noemen, of Trash of welke denigrerende term je er ook maar voor bedenkt. Elke samenleving heeft nu eenmaal een bovenkant en een onderkant, zoals elke groepering. Primaten als we zijn hebben we overal lijstjes voor, hiërarchisch, van boven naar beneden. Van de rijkste van alle rijken tot de meest beklagenswaardige van alle arme sloebers. Rijkdom en armoede in materiële zin zijn trouwens de meest onbetrouwbare graadmeters van sociaal aanzien. Trash brengt het dikwijls tot grote materiële rijkdom, terwijl de grootste geesten tegen een schijtloontje vrijwel elke dag door de regen naar hun universiteit fietsen.
Maar ik zou het hebben over "Mental Disorders", ofwel geestelijke afwijkingen. Vroeger was dat een maatschappelijk geaccepteerd iets, tenzij er niet beheersbaar geweld in het spel was. Dan werd je opgesloten in een "Inrichting". Maar voor de minder ernstige gevallen was er altijd wel plaats in de samenleving: opruimen, schoonmaken, poetsen, dieren eten geven. Iedereen gelukkig. Nu huren we daar Bulgaren (of andere exotische hongerloonarbeiders voor in). Zij niet gelukkig, wij niet gelukkig, maar "patiënten" neem je nu eenmaal niet in dienst, die zijn ziek. Doe je het wel, dan heb je binnen de kortste keren een probleem, omdat ook de overheid er van uitgaat dat je als verantwoordelijke baas alleen maar goede mensen in dienst neemt en derhalve opdraait voor de kosten als je verkeerd gekozen hebt. Of je uit oprechte betrokkenheid, empathie, maatschapijvisie of andere softe overwegingen handelde telt dan niet meer. Als ondernemer ben je verantwoordelijk en dus aansprakelijk voor alle beslissingen die je neemt. Ik ben het daar geheel mee eens, behalve op dit sociale vlak: mensen die sturing nodig hebben om te ontsnappen uit hun maatschappelijke en mentale beperkingen. Ik vind het mijn plicht om als ondernemer mensen de kans te geven boven zichzelf uit te groeien en ik heb het vaak met succes gedaan, daar ben ik trots op. Pas als dat niet lukt hoort er een vangnet te zijn die de ondernemer vrijwaart en de medewerker opvangt.
Geleidelijk aan is de samenleving echter veranderd: we willen onze minder bedeelde broeders en zusters niet meer de kans geven, maar we willen mislukkingen voorkomen.
Preventie heet dat. Afschaffen! Voorkomen wat je kunt voorkomen: Prima natuurlijk, conform het Engelse dogma: "the principle of preparedness": Bereid je voor op tegenslagen, in nuchter Nederlands. Maak er draaiboeken voor, rampenplannen, maar ontneem niemand de kans om te slagen (en dus ook het risico te mislukken) Pas daarna is er ruimte voor medicatie
Medicatie is vandaag de dag het toverwoord. Medicijnen die het afwijkend gedrag onderdrukken of corrigeren, zonder de kans op natuurlijk herstel, gegeven door liefdevolle begeleiding of hardhandige correctie door eerlijk uit hun ogen kijkende coaches. Ik durf de stelling aan dat de drang tot preventie haaks staat op de natuurlijke ontwikkeling. Preventie wordt te vroeg als oplossing ingebracht, daar kweek je zombies mee. Deugnieten blijven in 98% van de gevallen niet hun hele leven lang deugniet, zomin als verlegen kinderen doorgaans niet hun hele leven verlegen blijven. Natuurlijke ontwikkeling (sommigen zijn laatbloeiers) voorkomt criminelen en autisten.
Alvorens met medicijnen aan de slag te gaan: niet een keer, maar drie keer laten stuiteren alsvorens op te vangen. Dat is de humane, hedendaagse variant van "drie keer is scheepsrecht".
vrijdag, juli 08, 2011
Nederlandse Politieagenten in Kunduz (Afghanistan)
Om vriendjes te blijven met de NAVO was er politiek een goedmakertje nodig voor ons afhaken van de "vredesmissie" in Uruzgan (twee keer tegen de wil van het Nederlandse Volk verlengd). Door dat afhaken zijn wij volgens Rob de Wijk (strategisch expert) paria van Europa geworden. So be it. Wij als klein landje hebben pakweg 1800 militairen gedurende 10 jaar beschikbaar gesteld. Daarvan zijn er een aantal gesneuveld en, net als in Bosnië hebben we er niets bereikt, net zomin als de Amerikanen, de Duitsers, de Canadezen en andere Navo Partners. Turkije leverde ongeveer 8 militairen, maar hield wel de "bondgenootstatus" van de Navo. De Nederlandse regering schaamde zich dood dat door het "Nee" van de Tweede Kamer onze edele missie moest worden afgebroken. En vervolgens werd natuurlijk gigantische politieke druk op Nederland uitgeoefend om dan in elk geval een andere taak te vervullen. Dat werd de politiemissie in Kunduz. Gezicht gered! 160 militairen zijn inmiddels vertrokken. Geen politiemannen met opschrijfboekjes voor snelheidsovertreders, maar soldaten met vuurwapens. Politietaken zijn in Kunduz nu eenmaal anders dan in Nederland. Als de wiedeweerga is Minister Rosenthal er "First Class" achteraan gereist om de "mannen en vrouwen moed in te spreken" Hij is overtuigd van het succes van de missie, zo liet hij weten. Zo vijzelde hij ons Nederlandse Navo profiel weer op.
Puur gelul natuurlijk. Die missie wordt gewoonweg niks. Is alleen maar een drukmiddel om andere Navo-partners te chanteren tot het aangaan van andere onmogelijke missies. En als er ongelukkigerwijs, tegen alle verwachting in toch "bodybags" naar Nederland worden teruggestuurd, dan staat Rosenthal uiteraard met de poliek gewenste tranen in zijn ogen een potje "huili huili" te doen. Hoewel hij, net als u en ik, het vantevoren wist. Het Internationaal Aanzien is echter belangrijker dan wat gesneuvelden in een heilloze, maar politiek gewenste "interventie".
Het wordt hoog tijd dat alle oude meuk die nog steeds op hun zere rheumatische knieën liggen aan de met soldatenlaarzen beklede voeten van de Amerikanen uit dankbaarheid voor onze "bevrijding" uit WOII het veld ruimen. Hoogtijd om de Navo op te ruimen als een achterhaald concept. Geen mooie baantjes meer voor kantoorgeneraals en omhooggevallen ambtenaren als "Secretaris Generaal"
Nog even terug naar Kunduz. Elke Nederlandse vrijwilliger die zich heeft laten uitzenden tegen betaling van een paar extra "zilverlingen en een medaille" had beter bij de padvinderij kunnen blijven, teneinde onnodig slachtofferschap te vermijden of onnodige slachtoffers te voorkomen.
Oorlog valt niet te vermijden, is des mensen, en is niet te bestrijden.
Laat het woeden, totdat het vuur is uitgedoofd.
En sla geen acht op al het leed en lijden
Totdat men, tijdelijk, in vrede weer gelooft.
Dat is de kortste weg
Om vriendjes te blijven met de NAVO was er politiek een goedmakertje nodig voor ons afhaken van de "vredesmissie" in Uruzgan (twee keer tegen de wil van het Nederlandse Volk verlengd). Door dat afhaken zijn wij volgens Rob de Wijk (strategisch expert) paria van Europa geworden. So be it. Wij als klein landje hebben pakweg 1800 militairen gedurende 10 jaar beschikbaar gesteld. Daarvan zijn er een aantal gesneuveld en, net als in Bosnië hebben we er niets bereikt, net zomin als de Amerikanen, de Duitsers, de Canadezen en andere Navo Partners. Turkije leverde ongeveer 8 militairen, maar hield wel de "bondgenootstatus" van de Navo. De Nederlandse regering schaamde zich dood dat door het "Nee" van de Tweede Kamer onze edele missie moest worden afgebroken. En vervolgens werd natuurlijk gigantische politieke druk op Nederland uitgeoefend om dan in elk geval een andere taak te vervullen. Dat werd de politiemissie in Kunduz. Gezicht gered! 160 militairen zijn inmiddels vertrokken. Geen politiemannen met opschrijfboekjes voor snelheidsovertreders, maar soldaten met vuurwapens. Politietaken zijn in Kunduz nu eenmaal anders dan in Nederland. Als de wiedeweerga is Minister Rosenthal er "First Class" achteraan gereist om de "mannen en vrouwen moed in te spreken" Hij is overtuigd van het succes van de missie, zo liet hij weten. Zo vijzelde hij ons Nederlandse Navo profiel weer op.
Puur gelul natuurlijk. Die missie wordt gewoonweg niks. Is alleen maar een drukmiddel om andere Navo-partners te chanteren tot het aangaan van andere onmogelijke missies. En als er ongelukkigerwijs, tegen alle verwachting in toch "bodybags" naar Nederland worden teruggestuurd, dan staat Rosenthal uiteraard met de poliek gewenste tranen in zijn ogen een potje "huili huili" te doen. Hoewel hij, net als u en ik, het vantevoren wist. Het Internationaal Aanzien is echter belangrijker dan wat gesneuvelden in een heilloze, maar politiek gewenste "interventie".
Het wordt hoog tijd dat alle oude meuk die nog steeds op hun zere rheumatische knieën liggen aan de met soldatenlaarzen beklede voeten van de Amerikanen uit dankbaarheid voor onze "bevrijding" uit WOII het veld ruimen. Hoogtijd om de Navo op te ruimen als een achterhaald concept. Geen mooie baantjes meer voor kantoorgeneraals en omhooggevallen ambtenaren als "Secretaris Generaal"
Nog even terug naar Kunduz. Elke Nederlandse vrijwilliger die zich heeft laten uitzenden tegen betaling van een paar extra "zilverlingen en een medaille" had beter bij de padvinderij kunnen blijven, teneinde onnodig slachtofferschap te vermijden of onnodige slachtoffers te voorkomen.
Oorlog valt niet te vermijden, is des mensen, en is niet te bestrijden.
Laat het woeden, totdat het vuur is uitgedoofd.
En sla geen acht op al het leed en lijden
Totdat men, tijdelijk, in vrede weer gelooft.
Dat is de kortste weg
Abonneren op:
Posts (Atom)