De Dwarsligger.

Hoe komt het toch dat vrijwel in alles zijn mening diametraal tegenover de gangbare opvattingen staan. Of het nu over politiek, godsdienst, oorlogsvoering, ethiek of moraliteit gaat, altijd is hij het oneens met de ministers, de dominees en priesters, de politici in de Tweede en Eerste kamer, in de Provinciale Staten en in de Gemeentehuizen.

De Nederlandse Communis Opinio is een onophoudelijke bron van ergernis voor hem.

De nieuwsbulletins worden doorgaans met schamper hoongelach aangehoord en zijn bodylanguage laat er geen twijfel over bestaan dat het hem niet bekoort.

Komt het omdat hij karakterologisch altijd in de contramine is? Of is hij notoir onvoldoende geïnformeerd? Nee, geen van beide, hij leest kranten en boeken en is altijd hevig geïnteresseerd in alle aspecten van de onderwerpen in kwestie. Het enige is dat hij altijd tot andere conclusies komt.

De nieuwsvoorziening heeft zijns inziens het niveau van “Kleutertje Luister” en een consequent proletarisch karakter; dat wil zeggen: cynisch, wantrouwend en afwijzend. Kritische journalistiek, zoals men dat pleegt te noemen. Ja, vragen stellen is de taak van de journalistiek, maar alles in twijfel trekken en de suggestie wekken dat alles met elitaire of andere afkeurenswaardige intenties is bedacht is geen kritische journalistiek, maar azijnpisserij.

Komt nog bij dat elke geïnterviewde voortdurend wordt onderbroken om het gesprokene in “Jip en Janneke-taal” te “hertalen” vanuit de veronderstelling dat de gemiddelde luisteraar zwak begaafd is, althans intellectueel ver onder het niveau van de journalist bivakkeert. Bovendien: als de journalist praat heeft de geïnterviewde te zwijgen. Dus breekt de journalist in en -af zoals het hem uitkomt. Als de zin die de geïnterviewde uitspreekt neigt naar een niet gewenste richting gaat de botte bijl er in. Journalisten leggen dat uit als het voorkomen dat de geïnterviewde gaat egotrippen en alle beschikbare tijd volpraat met zijn persoonlijke opvattingen. En daar gaat het natuurlijk niet om, de journalist wil door zijn irritante interventies de politiek correcte nuances aanbrengen die de hoofdredactie wenst . Ofwel: de waan van de dag.

Het is verbazingwekkend dat vrijwel alle journalisten zo overtuigd politiek correct denken. Zou dat door de brainwashing tijdens hun opleiding komen, zoals ook bij sociologen en pedagogen het geval is? Kritische vragen stellen, oké, maar nooit bij hun eigen gelijk. Dat, immers is heilig geloof, dat is zeker weten. Elke journalist, hoe klein ook van portuur, hoe pril ook in levenswijsheid, gedraagt zich als biechtvader van de samenleving. Velen voelen dat zelfs als een roeping, zo niet door God uitverkoren.

Gelukkig verdienen ze doorgaans niet zo veel, althans veel minder dan bankdirecteuren en andere graaiers die het begrip bescheidenheid geheel uit hun vocabulaire hebben geschrapt. Dat is journalisten doorgaans niet te verwijten; ze voelen zich verbonden met de samenleving, dat wel, maar met een missie. Zoals zendelingen in Afrika: geen materiële extravaganza, “slechts” superieur in alle eenvoud.

Om gek van te worden, die aanmatigende superioriteit, elke ochtend opnieuw. Ja, je wilt het nieuws horen, maar helaas is dat niet mogelijk zonder er tegelijkertijd een brok “culturele vorming” bij te moeten accepteren. Die van het politiek correctisme.

Laat ik er overigens aan toevoegen dat dit uiteraard geen typisch Nederlandse aangelegenheid is. Journalisten (net als zendelingen) zijn wereldwijd uitwisselbaar, of ze nu in Zuid- of Noord Korea, Engeland of Duitsland zijn geboren. Stuk voor stuk weten zij zeker dat zij de waarheid in pacht hebben en dat hun gelijk de wereld kan verbeteren.

Nou ja, de dwarsligger denkt dat ook! Hij wil niet de rails zijn waarover de trein naar de afgrond dendert, hij wil de dwarsligger zijn die desnoods uit zijn bedding omhoog komt en de trein laat ontsporen met een minder grote ramp dan er anders zou zijn geschied. Soms overkomt dat zelfs ook journalisten: dat zij in plaats van de volstrekt glad geslepen rails van het politiek correctisme veranderen in een dwarsligger. Doorgaans verdwijnen ze binnen de kortste keren uit beeld, maar sommigen zijn zo sterk dat dat niet lukt. In dat geval worden ze op een voetstuk geplaatst, wordt een prestigieuze prijs toegekend en worden zij bijgezet in het archief van boeiende dwarsliggers.

Vervolgens is de waan van de dag weer allesbepalend, het politiek correctisme, uitgedragen door haar discipelen (de jonkies), apostelen (de priesters en zendelingen) en haar mastodonten (de Blokkers, de Hoflands en andere levende heiligen)

Als geboren dwarsligger (met masochistisch genoegen laat ik al die politiek correcte treinen over mij heen denderen; ze gaan hun gang maar) is in feite mijn enige taak er aan bij te dragen dat die treinen niet zonder waarschuwing ontsporen.

Dat immers is de taak van de dwarsligger.

Wim van Halm

Fuck the world, I’m right!

Het rare met de Verenigde Staten is dat vanaf de kleuterschool (Kindergarten) de kinderen worden gebrainwasht met : ‘Selfesteem’: zelfvertrouwen. Dat is goed, want zelfvertrouwen is de basis van “durf te leven”, geloof in je eigen kunnen en draag dat uit. Elk succes begint met geloof in eigen kunnen, zelfvertrouwen, ‘selfesteem’. Jarenlang ben ik jaloers geweest op die krachtige levensvisie, in tegenstelling tot ons Nederlandse: ‘verbeeld je maar niks, je bent niks meer dan een ander en als je voor een dubbeltje geboren bent dat wordt je nooit een kwartje’ Ik kan er nog tientallen van dat soort dompers aan toevoegen. Uiteindelijk voel je je gewoon een lul die maar beter uit het zicht kan verdwijnen. Voor alles wat je overkomt: je lullige baantje, je te lage salaris, je bijna onmogelijke opdracht om je gezin te onderhouden, moet je dankbaar zijn en, verdomme nog aan toe, dat ben je ook nog. Zonder te beseffen wat je kwaliteiten zijn schik je je in een plekje in de onderklasse.

Vandaar dat ik zo ongelooflijk enthousiast was toen ik kennis nam van het Amerikaanse systeem om kinderen in kringgesprekken zich te leren uitdrukken en zichzelf neer te zetten. Geweldig!

Maar zoals alles, kan het ook doorslaan. Kan het ontaarden in ongebreidelde eigendunk. In de overtuiging dat de enige die het echt weet jijzelf bent. En dat is in Amerika gebeurd. Helaas. Want het systeem is goed, maar vanwege onbekritiseerd succes is het volstrekt doorgeslagen.

De VS is de grootste macht op aarde en veel heeft het niet gescheeld of zij konden de hele wereld domineren. Niet dat de modale Amerikaan zich daarvan bewust was; hij ging er gewoon van uit dat dat zo was. Niemand betwistte dit immers?

Trouwens als dat wel het geval was, zou 99% van de Amerikanen dat toch niet weten, want van het “buitenland” weten zij niets, ze hebben niet eens een paspoort, geen krant en geen internationaal nieuws.

Elke Amerikaan die je ontmoet is hartelijk, vraagt meteen hoe het met je gaat en waar je vandaan komt. Je ervaart dat ook, zeker als stijle Calvinistische Nederlander, als een warm bad. Zulke aardige mensen... Maar besef wel dat het aangeleerd gedrag is.

Onder die vernislaag schuilt doorgaans een zelfingenomen type met rechts radicale ideeen en de absolute overtuiging dat alle andere wereldbewoners helaas een klasse slechter af zijn of nog erger. Ze zijn zelfs bereid om ter verdediging van “God's own Country”, zoals ze het zelf liefdevol betitelen er, waar ook ter wereld, op los te slaan tot de ander het begrepen heeft.

De USA exporteert met graagte haar normen en waarden: Vrijheid en Democratie, niet beseffend dat die begrippen in andere culturen andere betekenissen hebben. In feite is het niet anders dan de zendingsdrang die Europa practiseerde toen de USA nog niet bestond. Niet anders dan de moslims doen. Die doen het alleen slimmer, sluipenderwijs. Niet binnenvallen met grof geweld, maar binnendruppelen met vrouwen en kinderen.

Helaas zal de USA die competitie verliezen, gewoon omdat ze denken dat ze met een paar vriendelijke openingszinnen elk gesprek naar hun hand kunnen zetten. En als dat tot hun ontsteltenis niet lukt meteen uit een ander vat gaan tappen: de Beuk erin! Zo is dat al sinds de beginjaren van Amerika de norm en die is niet veranderd.

“Fuck the world, I'm right” is het credo van de doorsnee Amerikaan, of je nou over George “Doubleyou”, over Donald Rumsfeld, Dick Cheney, die mevrouw uit Alaska of een hillbilly uit Indiana praat.

Op den duur zal de USA ernstig geisoleerd raken.