De jongensdroom van Maxim Verhagen

Zoals hij zelf zei: zijn jongensdroom is uitgekomen.Minister van Buitenlandse Zaken wilde hij altijd worden, Maxim Verhagen, dus mogen wij concluderen dat ijdelheid en een overdosis aan eigendunk hem beslist niet vreemd is. Dat zag je al in zijn functioneren in de CDA fractie. En laten we wel wezen, het zijn eigenschappen die je ook wel nodig hebt in de leeuwenkuil van de politiek. En zeker als Minister van Buitenlandse Zaken van een klein landje als Nederland. Je moet je wel staande houden tussen de grote jongens uit Duitsland, Engeland, Frankrijk, de NAVO, de VN en Solana, om er maar enkele te noemen. Naast genoemde eigenschappen heb je daarvoor vrienden nodig en dat lukt het best door als spreekbuis voor de sterke jongens te fungeren, net als vroeger op school.
Daarom heeft Nederland ook nooit een eigen standpunt, maar blaat zij mee met de andere schapen in de kudde. Nooit wordt de Nederlandse bevolking een mening gevraagd over buitenlandse zaken, dat valt kennelijk buiten onze democratische rechten. De standpunten over buitenlandse aangelegenheden worden op basis van opportuniteit bepaald na raadpleging van de VS, de NAVO en de grote Europese landen. Als Nederland kun je het je immers niet permitteren om plotseling een afwijkend geluid te laten horen.
Het grappige van Minister Verhagen is echter dat hij die standpunten ook met een ernst, zo niet verbetenheid naar voren brengt alsof hij ze zelf heeft bedacht. Daardoor krijgt het ook iets koddigs: Nederland waarschuwt China ernstig de mensenrechten beter te waarborgen. En deze week eist Verhagen van Rusland de onvoorwaardelijke terugtrekking van zijn troepen uit de Georgische gebieden.
Dat laatste is overigens een ernstige zaak, omdat Nederland alweer als beste jongetje van de klas veiligheidstroepen heeft aangeboden om de Amerikaanse aanspraken op Georgië te helpen verdedigen. Nadat we Irak en Afghanistan zijn ingefrommeld gaan we nu dus voor de derde keer de bietenbrug op. Wat heeft Nederland en de EG daar te zoeken? Nederland en de EG hebben alle baat bij een goede grote buur: Rusland. Als Nederland hebben wij altijd goede banden onderhouden met Rusland (niet de USSR)en ook nu hebben we die. Waarom moeten wij nu zo nodig Amerika steunen in zijn niet aflatende politiek van ondermijning van de Russische kracht en invloed in het Oosten? Waarom moeten wij meewerken met het vestigen van een westerse enclave midden in Rusland?
Waarom doet Nederland mee aan dat opgeklopte vijanddenken? Vanwege economische belangen? De compensatieorders voor de JSF of anderszins? De veelgehoorde redenering dat elk land recht heeft haar eigen bestemming te kiezen is een dooddoenertje van de eerste orde. Gaan we straks alle naar onafhankelijkheid strevende minigebieden “helpen” in hun strijd? Turkmenistan, Tibet, Waziristan om maar een paar namen te noemen. Waarom hebben we dan eerder Tsjetsjenië niet geholpen, Nagorno Karabach of Moldavië? Omdat dat politiek niet interessant is. Puur opportunisme. Moeten we daar onze mensen en middelen voor inzetten? Mijn antwoord is NEE.
Elk land moet beseffen dat onafhankelijkheid niet bestaat en zelfs niet wenselijk is. Dat veroorzaakt isolement, jaloezie, vijanddenken en op den duur oorlog. Als Nederland moeten we daar niet aan meewerken. Inderdaad, ieder land heeft het recht om zijn eigen weg naar het geluk te zoeken, maar moet niet piepen als dat niet de goede weg blijkt te zijn. Georgië is daar een sprekend voorbeeld van. Geen enkele Nederlandse militair of politieagent heeft daar iets te zoeken.
Misschien kan de Tweede Kamer Minister Verhagen nog corrigeren. Dat zou pas democratisch zijn.

Wim van Halm

Ach, Europa.
Ik zal de laatste zijn om Europa af te vallen wanneer ik in andere werelddelen ben. Maar moeite kost het vaak wel. Je geneert je toch dood. Een parlement van tweederangs politici die met een (gemiddeld) veel te hoog salaris de schijn van democratie proberen hoog te houden en zich uitsluitend met bijzaken bezig houden. Zoals een waardeloos keurmerk voor biologische producten, bovenop de veel sterkere landelijke keurmerken en recentelijk de richtlijn om vrouwonvriendelijke reclameboodschappen te verbieden.
Volgens het Europarlement wordt de vrouw in de reclame nog steeds neergezet als een ongeëmancipeerd keukensloofje.
Het was mij eerlijk gezegd niet opgevallen. Wat mij wel steeds opvalt is de absolute debilisering van mannen. Past natuurlijk helemaal in het huidige matriarchale denken, waarin de man gereduceerd is tot zaaddonor en melkkoe, maar storen doet het mij wel. Let maar eens op autoreclames en spotjes voor lichaamshygiëne.
Kennelijk irriteren de dames en heren in het Europarlement zich daar niet aan en hebben ze alle tijd om zich met absoluut irrelevante bijzaken als vrouwenemancipatie bezig te houden.
Buiten-Europese zaken als de relaties met het Midden Oosten, China, Rusland, Amerika, daar bemoeien ze zich niet mee. Die laten ze zich schaapachtig dicteren door de VS en de Navo. Dat al die andere werelddelen iedere keer nog de moeite nemen een politiek aanvaardbaar antwoord te formuleren mag een wonder heten en lijkt meer op een kwestie van fatsoen dan een noodzaak. Ik maak mij sterk dat het nalaten van een reactie geen enkel gevolg zou hebben. Zo in de zin van: “Het uitblijven van een reactie door het Kremlin wordt als ernstig verstorend voor de onderlinge verhoudingen ervaren.” So what?
De Euro is de enige verworvenheid van Europa die ik kan bedenken. Inderdaad een wereldmunt die langzaam maar zeker mee gaat tellen. Niet meer afhankelijk van (vervalste en uitgeholde dollars), krachtig genoeg om ook voor Rusland en Azië interessant te zijn. De huidige wisselkoers van ca. anderhalve dollar voor een Euro acht ik op middellange en lange termijn zeer aanvaardbaar. Daar durf ik mijn lange termijnrisico’s op te nemen.
Verder is Europa net zo’n ratjetoe als het Midden Oosten. Een verzameling van zelfbenoemde wereldverbeteraars die Europese Normen en Waarden uitdragen naar de wereld. Wat dat zijn? Democratie, een volstrekt overschatte formule om bij gebrek aan daadkracht en eendracht toch “de boel een beetje bij elkaar te houden” (citaat: Job Cohen, oh sorry, istie burgemeester?) Privatisering, de klok terugdraaien nadat we eeuwen hebben gebouwd aan een uitstekend systeem van publieke dienstverlening op basis van gemeenschappelijk belang in plaats van op persoonlijk gewin. Het management van toen waren beschaafde mensen die alom gerespecteerd werden. Nu zitten afgestudeerde gogen op hun dikke reet zichzelf vorstelijke beloningen toe te kennen terwijl ze hun personeel in de kou laten staan. Het zijn de textielbaronnen van vroeger, de managers van energiebedrijven en zorginstellingen. Zij moeten nog de fase van emancipatie door die het bedrijfsleven al anderhalve eeuw achter de rug heeft. Wie, in de lieve vrede bedenkt zoiets: marktwerking in maatschappelijke dienstverlening. Dat bedenkt Europa, omdat zo nodig het mislukte systeem van Amerika moest worden geïmiteerd. Is dat mislukt dan? Ja, dat is mislukt: Ook in Amerika is de vrije markteconomie een farce: De huizenmarkt wordt er kunstmatig in stand gehouden met staatsgarantie voor insolvabiliteit: belony! Vrije markteconomie, m’n neus. Is er ooit een fatsoenlijk zorgsysteem in de VS tot stand gekomen? Probeer er maar eens een ziekenhuis binnen te komen. En weet u nog van de ENRON affaire in Californië, die energiereus die omviel? Of dacht u dat Fannie May en Freddy Mac nog zouden bestaan als de VS zelf toepaste wat ze voor andere economieën prediken. Zelfs de industrie wordt kunstmatig beademt met fincieringsarrangementen voor de auto-industrie en staatsorders voor wapentuig.
Maar Europa, dat qua maatschappelijke organisatie ver voor lag op de VS , moest zo nodig ook daarin het vrije ondernemerschap omarmen, de Jacobsen en van Es rolmodellen alle ruimte gevend. Dan zet je er natuurlijk weer een indrukwekkende Autoriteit boven, die uiteraard, geheel volgens traditie, begint met zichzelf een rijkelijke beloning toe te kennen. Zo bouwt Europa aan zijn ondergang. Dat Europa wil nota bene leidend zijn in de wereld op vrijwel elk gebied: mensenrechten, duurzaamheid, noem maar op. Ondertussen is het niet bij machte een eendrachtig buitenlands beleid vorm en inhoud te geven, is het zelfs niet in staat de eigen identiteit te formuleren. Waar is het ethisch besef?
Maar wel de ene Europese Richtlijn na de andere uitvaardigen, zoals over wenselijk gedrag in reclame uitingen en advertentiecampagnes financieren voor in Polen op onfatsoenlijke wijze geproduceerd kippenvlees.
Wat zou ik graag willen dat ons kabinet eendrachtig zou zeggen: We zijn alleen voor Europa uit economische overwegingen, dan zou ik er vrede mee hebben. Maar ze doen net of ze er echt in geloven, hoewel ik de onderbouwing daarvan nog steeds nooit heb gehoord. Laten we teruggaan naar de EEG de Europese Economische Gemeenschap en voor de rest lekker pluriform blijven. Dat is de kracht en de beschaving van Europa.
Ja, Europa heeft nog een hele lange weg te gaan voor we er ons niet meer voor hoeven te schamen. En ik weet zeker dat ik dat niet meer zal beleven, want zet er maar gerust een jaar of vijftig op.

Wim van Halm