Het Electronisch Patiënten Dossier
Wat een ophef toch allemaal over het EPD, het Electronisch Patiëntendossier. “Meer dan de helft van de artsen wil zelf niet in Electronisch Patiëntendossier staan” toetert Toine Huis in Nova de huiskamers in. Als gewoonlijk een sterk overdreven samenvatting van een sterk overdreven artikel in een publiciteit zoekend magazine. Met een betrouwbaarheidswaarde à la de oliebollentest van het Algemeen Dagblad: entertainment. Eigenlijk de moeite van het waarnemen niet waard, ware het niet dat stemmingmakerij soms een probaat middel kan zijn om waardevolle ontwikkelingen te torpederen, zoals kort geleden ook het baarmoederhalskankerprikje mede door Nova werd getorpedeerd. “’t Is de schuld van de mannen, als die zich wat netter zouden gedragen was dat hele prikje niet nodig”, orakelde Clairy Polak met boos fonkelende ogen. Angst zaaien als entertainment, dat is Nova.
“Niet veilig genoeg”, “Patiëntengegevens liggen op straat”, “Privacy niet gewaarborgd”. Tjonge jonge die Privacy. Sinds de Tweede Wereldoorlog zijn de nazi’s nog steeds bezig alle niet welgevallige personen naar vernietigingskampen te sturen, of tenminste naar een heropvoedingskamp, nou ja: naar een cursus conflictbeheersing of alcoholisme dan. Wij willen niet dat onze zonden gedocumenteerd en gearchiveerd worden, laat staan onze eigenschappen en bijzonderheden.
Totdat het ons goed uitkomt. Dan kunnen “de instanties” een forse schadeclaim tegemoet zien als op een cruciaal moment niet alle gegevens onmiddellijk bij de hand zijn. “Je kunt toch altijd aan de patiënt zelf vragen wat er aan de hand is” hoor ik een psychiater in Nova opmerken. Is ze gek of zo? Bij verkeersongelukken, hart- en andere infarcten? Hoe moet het ambulancepersoneel weten of en welke bloedverdunners en andere medicijnen de patiënt gebruikt? Door pijn of bewustzijnsverlies is de patiënt niet aanspreekbaar. Toch maar het ambulancepersoneel, de artsen en de ziekenhuizen voor een forse letselschadeclaim voor de rechter slepen omdat zij in onwetendheid een verkeerd medicijn toedienden? Zo zit de wereld niet meer in elkaar.
Ik ben ervaringsdeskundige: drie hartinfarcten en nog steeds “alive and kicking” De eerste keer in onwetendheid zelf naar het ziekenhuis in Amersfoort gereden, de keren daarna met loeiende sirene respectievelijk naar Zeist, Nieuwegein en Utrecht. Keurig “gestabiliseerd” met een trits medicijnen en, wie weet, misschien kan ik u nog jaren blijven vermaken met mijn gezeur. Maar ik kreeg wel van één van de controlerende cardiologen op mijn kop omdat ik hem niet verteld had dat bij mijn vorige hartinfarct enkele jaren daarvoor, aderen uit mijn been waren gehaald om omleidingen in mijn borstkas te kunnen maken. Een (ongetwijfeld duur) onderzoek dat hij op mij had laten uitvoeren was daardoor mislukt. Wist ik veel? Ik nam aan dat hij dat wist en bovendien wist ik niet dat die kennis cruciaal was. En vragen die niet gesteld worden kun je niet beantwoorden. Sterker nog: vragen opwerpen die niet gesteld zijn worden in de strakke tijdpaden van artsen niet op prijs gesteld.
En je huisarts? Die weet geen donder. Die komt niet verder dan: wacht het nog maar even af, neem een paracetamol (chique voor aspirientje), zo nodig maandag terug komen. En zet in zijn “dossier”: patiënt heden gezien, was wat grieperig.
Moet, als het onverhoopt nog een keer mis gaat, ik zit nu een aantal maanden in Canada, het ziekenhuis hier mijn huisarts bellen? Laat me niet lachen. Moet ik mijn hele dossier zelf vertellen? Onmogelijk, ik weet niet eens de data meer en zelfs niet de namen van de tien medicijnen die ik dagelijks slik.
Moet dat ondergeschikt gemaakt worden aan privacyrechten die er slechts op gericht zijn uw terechte schaamte te bedekken voor venerische ziektes en alcoholisme, uw onterechte schaamte voor suikerziekte of hartfalen, laat staan met als enige doel uw verzekering op te lichten door uw aids te verzwijgen? Lijkt mij niet.
Wim van Halm

Kan iemand mij uitleggen welk nut beoogd is met de militaire NAVO oefeningen in Georgië?
Ik schrijf er nu pas over, omdat ik eigenlijk nog steeds verwachtte dat deze pesterij alsnog zou worden afgelast. Want iets anders dan pesterij is het toch niet? Of zoals de Amerikanen zeggen “bullying”, gewoon op het schoolplein laten zien dat jij de sterkste bent. Dient dat een doel? Wel als je status vooral op dommekracht is gebaseerd, natuurlijk. Maar ik dacht dat de NAVO iets hoogstaander idealen koesterde. Ik hoor en lees regelmatig aangrijpende verhalen over Vrede op Aarde die door de NAVO zou worden bewerkstelligd. Niets van gemerkt tot dusverre. Iets anders dan een militair kartel (in de economie een verboden samenwerkingsvorm vanwege de oncontroleerbaarheid ervan) kan ik er niet in zien.
Dat militairen graag hun spierballen laten zien is begrijpelijk, het is hun enige kwaliteit, maar wel in hun kazernes graag. En ondergeschikt aan de politiek alsjeblieft. Landen waar het leger “de hoeder” is van de democratie (Turkije bijvoorbeeld) kunnen de vrijheid wel vergeten.
Het begint er echter verdacht veel op te lijken dat de politiek geen grip meer heeft op de NAVO. Niet de politici, maar de militairen zijn de baas geworden. De VS worden niet vanuit het Witte Huis bestuurd, maar vanuit het Pentagon en Europa wordt bestuurd vanuit het NAVO Hoofdkwartier in Brussel (filiaal van het Pentagon) Dat de politiek beweert dat zij nog steeds de baas zijn is uiteraard gebaseerd op eigendunk en wishful thinking. En de generaals laten hen wijselijk in die waan. Waarom slapende honden wakker maken als je speelveld al maximaal is? Zoiets kan alleen uit een militair brein komen: lekker puh, kijk eens hoe sterk ik ben.
Dat de secretaris generaal De Hoop Scheffer daarmee heeft ingestemd bewijst dat hij aan het lijntje loopt. Een keurige diplomaat en dus niets in te brengen. Op nationaal niveau is het trouwens niet anders. Frappant hoe keurige mensen als Van Middelkoop en De Vries (blackberry Jack, ja die) plotseling als een blad aan een boom van mening veranderen zodra ze Defensie gaan besturen. Plotseling is er geen beter vliegtuig dan de JSF. De heren besturen niet, ze worden bestuurd: puppets on a string.
In Amerika is het nog maar zeer de vraag of Obama zijn eerste vier jaar overleeft. Ik vrees voor zijn leven als hij zo door gaat het Pentagon tegen zich in het harnas te jagen met zijn besluiten over Guantanamo Bay en Iran. ’t Is nu nog iets te vroeg, dat zou te veel opvallen, maar een ongelukje kan zomaar gebeuren.
Als Europa politiek niet krachtiger wordt is de NAVO eerder een gevaar voor de wereldvrede dan dat het er een bijdrage aan levert. Het wordt tijd dat de politiek de touwtjes weer in handen neemt, ophoudt met pesten van Rusland, Iran en vele andere niet westerse culturen, Turkije de laan uit stuurt en Georgië links laat liggen, waar het thuis hoort.
Laten we er aan gaan werken het tijdperk van Powerplay a la Bush, samen met de man te begraven. Dat zou pas een bijdrage aan de wereldvrede zijn. Pas dan ben ik bereid 5 mei te vieren.

Wim van Halm