Het is ongelooflijk dat de wereldbevolking, (momenteel ongeveer tien keer zo groot als wenselijk zou zijn ondanks de vreselijke oorlogen en andere rampen) alleen maar toeneemt. Alles wordt beter, voeding, gezondheid, economie, kennis. Alleen de ruimte om met elkaar te delen ontbreekt. Althans zolang we niet bereid zijn het Amazonewoud, het Congolese Tropenwoud, de Canadese oerbossen en de Siberische taiga's te vernietigen. In een reportage over mondiaal bosbeheer zag ik een Congolese houtkapper met een giga "Stihl"" chainsaw een reuzenboom te lijf gaan. Ik had liever gehad dat de jongen in zijn wiegje gestorven was, dan had hij minder schade aan kunnen richten met zijn "chainsaw", of minstens zo erg: op 12 jarige leeftijd met een kalashnikov . Nee, het menselijk leven is niet superieur aan alles, het is slechts een natuurlijke entiteit, zoals mieren, ratten, apen, wolven en beren. Vliegen mag je dood slaan, mensen ook als zij zich misdragen, zelfs als ze denken dat ze dat recht te hebben. Rechten zijn voor minkukels. Mensen zouden alleen plichten moeten voelen, verantwoordelijkheden. Beroep doen op Recht is een zwaktebod, een verdedigingslinie tegen ongemak dat in alle gevallen voorkomen had kunnen worden.
Maar goed, het ging om gras eten. In onze zucht om alles alles wat ademt in leven te houden om zodoende 100+ te kunnen worden, bedenken we steeds opnieuw (wetenschappers en voedselindustrie) verbeteringen in ons (voedsel)patroon. Recentelijk verscheen het boek "De Voedselzandloper", opvolger van talloze eerdere bestsellers van rijk geworden voedselgoeroe's. Geen probleem mee, maar wat bereiken we ermee. Kijk naar de simpele samenvatting:
http://uitgeverijprometheus.nl/images/project/51fcbcaf9e0f614fefef655fe149e7ddx200.jpg
Geen reuzel. hoofdkaas of zure zult meer, vervolgens geen koemelk, geen kaas en andere zuivelproducten meer. Weet u nog? Joris Driepinter? Per dag driekwart kan! Nu ga je er dood van. Sojamelk is het nu, totdat over twintig jaar blijkt dat je daar ook jonger door sterft. So what? Hebben we een opdracht om onze nazaten in de weg te zitten door ze lastig te vallen met onze onvermogens, ten koste van hun kinderen die ze de weg moeten wijzen?
Wat een egoisme!
Niet van onze kinderen en kleinkinderen, maar van ons! (uiteraard tenzij onze kinderen en kleinkinderen dezelfde attitude hebben)
Wij zijn de egoïsten die ons eigen eeuwige leven laten prevaleren boven die van onze nazaten.
Nou ja het eeuwige leven zal er voorlopig niet in zitten, maar sojayoghurt en dat soort spullen, gras eten, gelijk Nebukadnezar, mag helpen om een seniele oude dag op honderdvijftigjarige leeftijd met een bezoek van de burgemeester te mogen beleven. Lang zal die leven.
Maar goed, het ging om gras eten. In onze zucht om alles alles wat ademt in leven te houden om zodoende 100+ te kunnen worden, bedenken we steeds opnieuw (wetenschappers en voedselindustrie) verbeteringen in ons (voedsel)patroon. Recentelijk verscheen het boek "De Voedselzandloper", opvolger van talloze eerdere bestsellers van rijk geworden voedselgoeroe's. Geen probleem mee, maar wat bereiken we ermee. Kijk naar de simpele samenvatting:
http://uitgeverijprometheus.nl/images/project/51fcbcaf9e0f614fefef655fe149e7ddx200.jpg
Geen reuzel. hoofdkaas of zure zult meer, vervolgens geen koemelk, geen kaas en andere zuivelproducten meer. Weet u nog? Joris Driepinter? Per dag driekwart kan! Nu ga je er dood van. Sojamelk is het nu, totdat over twintig jaar blijkt dat je daar ook jonger door sterft. So what? Hebben we een opdracht om onze nazaten in de weg te zitten door ze lastig te vallen met onze onvermogens, ten koste van hun kinderen die ze de weg moeten wijzen?
Wat een egoisme!
Niet van onze kinderen en kleinkinderen, maar van ons! (uiteraard tenzij onze kinderen en kleinkinderen dezelfde attitude hebben)
Wij zijn de egoïsten die ons eigen eeuwige leven laten prevaleren boven die van onze nazaten.
Nou ja het eeuwige leven zal er voorlopig niet in zitten, maar sojayoghurt en dat soort spullen, gras eten, gelijk Nebukadnezar, mag helpen om een seniele oude dag op honderdvijftigjarige leeftijd met een bezoek van de burgemeester te mogen beleven. Lang zal die leven.
