Back on Stage

Mijn zomerreces zit erop. Het verschil met mijn wereld van alle dag is dat ik tijdens mijn vakantie geen kranten lees en geen tevee kijk. Na een maand in onwetendheid blijkt er dan telkens weer nauwelijks iets veranderd te zijn. Natuurlijk zijn er weer raketaanvallen geweest, moorden gepleegd, mensen omgekomen, maar dat is toch geen nieuws , dat is van alle dag, hoe triest ook voor de betrokkenen. Jaren geleden al schreef ik een gedicht dat ik u hierna zal laten lezen. Ik schreef het toen ik 50 werd (ben nu 63), maar ik denk er nog precies zo over. Wel heb ik uit eerdere reacties begrepen dat 50 wat jong is voor deze gevoelens. Daarom heb ik inmiddels de naam van het gedicht veranderd van Vijftigers in Zestigers.

Zestigers

Wie zestig is geworden
wordt wijs verondersteld
gelouterd door ervaringen
het leergeld uitgeteld:

vermoeid en grijs
te hoog de prijs

Wie zestig is geworden
die raakt wat uit de tijd
en kijkt gefolterd achterom
met nostalgie en spijt:

gemiste kans
ontnomen glans

Wie zestig is geworden
heeft alles al beleefd
die krijgt nog slechts herhalingen
van wat al is geweest

een ruim surplus
aan déjà vu

Wie zestig is geworden
staat midden in de prut
van onverwerkt verleden
en een toekomst zonder nut

murw gebeukt
te vaak verneukt

Wie zestig is geworden
staat op een kil perron
te wachten op de boemeltrein
die als TGV begon

donkerend licht
’t eind in zicht

Wie zestig is geworden
resteert slechts braaf respect
voor wonden, in de tijd geheeld
en butsen, toegedekt

het lijf verzakt
de geest geknakt.



Wim van Halm