Westerse journalisten en Libie

De ernst op de gezichten van de journalisten is aandoenlijk, als ze hun niets zeggende en ter plekke verzonnen verslagjes in de massamedia gooien. Laat ik me tot de Nederlandse pers beperken; voor buitenlandse journalisten zouden cultuurverschillen tot interpretatiefouten bij mij kunnen leiden. Aleen Mustapha Oukbih en Arnold Karskens vertrouw ik, de hele rest niet. Vriendelijke Nederlandse burgers op stedentrip, maar met een extra vleugje spanning. En allemaal weten ze al 41 jaar dat het niet pluis is Libie. Nooit hebben ze er over gerept, zoals je van journalisten zou mogen verwachten, maar nu zijn ze plotseling wakker. Nou ja, wakker..., ze weten nog niet goed waar ze zijn en wat ze er moeten. Ja, een beetje voor zo’n interessant verpakte microfoon lullen, maar veruit het meeste is bullshit. Ze spreken de taal niet, ze lopen gevaar met hun witte koppies en dus blijven ze maar liever in hun hotel om naar Al Jazeera of El Arabia te kijken. Het is allemaal van horen zeggen van hun collega’s en ze strijken ook nog eens een lekker zakcentje aan gevarengeld op.

Laat ik er mijn “waanwijsheden” nog eens aan mogen toevoegen. Niet alleen pas 41 jaar, maar al eeuwen is Libie een klotenland, althans naar Westerse begrippen. Op het meest belangrijke kruispunt van karavaanwegen beheerste Libie in belangrijke mate de handelsstromen in Afrika. Daar werden de gevangen negers opgekocht en doorgeleverd aan de Arabieren in het Oosten en aan de West Indische Compagnie aan de kust van Ghana voor verder bulktransport naar Amerika. Een cultuur van woestijnbewoners, zonder ethische normen dan die van het overleven. Die eeuwenoude cultuur heeft nimmer iets opgeleverd dat de moeite van het bewaren waard is. Zelfs de roverhoofdman, nu (nog voor zolang het duurt) Khadaffi, woont er nog steeds in een tent. Dat die negers zich lieten vangen...tja, vandaag de dag worden er nog steeds gorilla’s en chimpansees uit de bomen geschoten. Dat geloven ze over 500 jaar ook niet meer.

Waarom hoorden we nooit iets op radio en tevee over deze achtergronden? Luiheid en labbekakkerij. Zolang wij olie mogen kopen en onze staatsburgers niets wordt aangedaan is alles kits, toch? Zolang we er geld aan kunnen verdienen (zo zit Nederland al eeuwen lang in elkaar) zul je ons niet horen.

Over die staatsburgers gesproken. Ik stel me zo voor dat ik, Nederlandse toerist met niks te makken op het strand van Sirte sta. Gelukkig heb ik mijn mobiel bij me en ik bel mijn moeder om haar te vragen of de Marine mij kan komen oppikken op dat strand. Zij belt nummerinformatie en krijgt een nummer in Den Helder. Ze belt dat nummer en krijgt een telefoniste aan de lijn en vertelt haar verhaal: haar zoon staat op het strand van Sirte en kan nergens heen, wilt u mij doorverbinden naar de admiraal. Na ongeveer 40 keer doorverbonden te zijn krijgt ze een LTN.t.Z aan de telefoon, wel een hotemetoot, want hij mag echt een schip commanderen en hij luistert. De LTN. t.Z vraagt waarom haar zoon niet eerder is vertrokken tegelijk met alle andere Nederlanders. Moeder zegt: ”nou hij dacht dat het wel veilig was”. De LTN.t.Z. vind dat een heel goed argument, belt de Admiraal, maar die neemt niet op, belt vervolgens de Commandant der Strijdkrachten, die dit verhaal heel serieus neemt en aansluitend de Minister van Defensie belt. Wat kan de arme ziel doen? Hij twijfelt aan de prioriteit, maar wil het niet op z’n bordje hebben, zo kort na zijn aantreden. Hij belt via het rechtstreekse nummer met de Minister van Buitenlandse zaken, die ook niet voor lul wil staan en dus de MP belt. Tja, denkt die, als je eenmaal hier bent aangeland zal er wel echt iets loos zijn. Na enige aarzeling, mogelijk zijn er mensenlevens in het geding en dat wil je toch ook niet op je geweten hebben, zegt hij: doe wat nodig is, maar wees voorzichtig. Dat is een accoord! Iedereen is gedekt! Onmiddellijk gaat er een gecodeerd e-mailtje naar de C.d.S. en die belt rechtstreeks met een gecodeerde lijn naar de commandant van de Tromp (of hoe die boot ook heet). Niks leuker voor zo’n commandant en z’n zich vervelende bemanning om te roepen:”Yes, we go”. Vijf minuten later stijgt een verouderd helicopterje op om de “missie” uit te voeren... (deze ruimte is er om er uw eigen gedachten over te laten gaan, maar als ik getrouwd was met de Captain van dat toestelletje zou ik onmiddelijk scheiden, zo’n blamage wil ik niet de rest van mijn leven meedragen)

Verder wil ik er maar het zwijgen toe doen, maar ik weet voor honderdduizend procent zeker dat ik, Nederlands Staatsburger met een respectabele staat van dienst (vraag maar op bij de belastingdienst hoeveel (nettonetto) belasting ik heb betaald in mijn leven voor mijzelf en mijn personeel en mijn bedrijf. (sodemieter op met je “privacy”, allen criminals hebben behoefte aan privacy) Ik weet zeker dat ik mooi op dat strand had blijven staan tot ik een ons woog en uiteindelijk uit medelijden door de Libische soldaten was gevoed of doodgeschoten.

Al met al, als ik die medewerker van Haskoning was ( een ingenieur?, een kabeltrekker?) zou ik me nu alsnog voor m’n raap schieten. En als ik z’n vrouw was zou ik toch ernstig overwegen om toch maar verder te gaan met een ander.