USA terug op het spoor van beschaving


Ik heb het niet droog gehouden. Sinds mijn vijfde of zoiets heb ik geloof ik niet meer gehuild, maar nu had ik tranen in mijn ogen. Acht jaar ben ik niet meer naar de USA geweest uit onmacht om op te trekken met een volk dat G.W. Bush kiest als zijn president. Nota bene nadat ze zijn vader hebben leren kennen als een notoire leugenaar en louche zakenman. En hem, na een eerste rampzalige ambtstermijn, ook nog eens voor een tweede (weliswaar gestolen) ambtstermijn verkiezen. Zo’n land moet wel, als ooit het Byzantijnse rijk, het Perzische rijk, het Romeinse rijk, aan de rand van de ondergang staan. Een land waarin de leugen regeert (the entire Bush family, Dick Cheney, Colin Powell) Alsof de dagen van supercrook Richard Nixon weer terug waren.
Ik heb in Amerika gewerkt, er grote zaken gedaan en genoten van de gastvrijheid, zakelijkheid, directheid en open mindset. Maar toen Mr. G.W. Bush door geld en manipulatie (althans niet door uitblinkende intelligentie en andere gaven) in het zadel gezet werd om de fouten van zijn vader alsnog recht te breien, toen kwam ik in een depressie. Het land dat voor mij altijd het voorbeeld van ongecompliceerde free enterprice en resultaatgerichte research en development was geweest, de levensinstelling die bij mij past, bleek te zijn vervallen tot een corrupte samenleving, gefocust op machtsuitoefening, egokapitalisme en conservatisme. Ik weet dat het centrale deel van de USA die sfeer ademt (niet onbegrijpelijk als je de geschiedenis bestudeert), maar van een wereldleider mag je meer verwachten.
Vanuit Vancouver (Canada) bleef ik de ontwikkelingen wel volgen, al was het slechts vanwege mijn familie en vrienden aldaar. En ik kreeg hoop doordat “The Bush Family” definitief afgeschreven werd. Ook Jeb Bush, gouverneur van Florida, werd, gelukkig, door de familie kennelijk niet als “Presidential” beschouwd. Natuurlijk hoopte ik dat Hillary zou winnen (Hillary Clinton bedoel ik) Als een mens ooit heeft gevochten om in een beschaafd land de gezondheidszorg voor iedereen bereikbaar te maken was zij dat. Het lukte niet vanwege het egokapitalisme. Het systeem waarbij de directeuren van de ziektekostenverzekeringen grote bonussen toucheerden door het buitensluiten van mensen met een verstopte urineleider, maar zonder dure ziektekostenverzekering en zonder creditcard.
Het speet mij dat Hillary het moest afleggen tegen Barack Obama, hoewel ik het ontzettend interessant vond dat een Afro-American de overwinning incasseerde met een statuur die mij ontzag inboezemde. De rust, welbespraaktheid, vriendelijke oogopslag, ontbreken van vijandige woorden als (enemy, surrender, winner, loser) intrigeerde mij. Hij pareerde op (ogenschijnlijk) simpele wijze kwalijke aanvallen op zijn afkomst, geloof, integriteit en bedoelingen. Door gewoon zichzelf te zijn, authentiek te zijn. In de Amerikaanse kranten vonden ze hem een Teflon Guy: alles gleed van hem af. Nee, hij bleef gewoon rustig, en verdwaalde niet in vijanddenken. Wat hij echt voelde bij al die beledigingen weten wij niet en hoeven wij ook niet te weten. Hij pareerde het.
Daardoor groeide hij in mijn waardering en vanavond heb ik (bijna) gehuild om zijn overwinning. McCain gaf op beschaafde wijze zijn overgave (surrender) toe; Obama gebruikt zulke woorden niet en bood aan samen aan een beter Amerika te werken. Zo hoort het: geen concurrenten, maar collega’s, of beter nog: vrienden, zoals Obama het zei.
Al met al: de juiste man op de juiste tijd op de juiste plek wordt de nieuwe President van de Verenigde Staten. Dat is (vergeef met het woord) een overwinning voor de beschaving, de redelijkheid, de democratie, de multiculturaliteit en mondiale solidariteit in de wereld, onze wereld.
Ik ga hem steunen, want als zulke mensen het niet redden om een leefbare wereld voor iedereen te faciliteren, vergeet het dan maar. Barack (Hussein, een naam die rondom zijn geboorte nog geassocieerd werd met vriendschap met de USA) Obama is, denk ik, hoop ik, een redder. Redder van de westerse levenssfeer, van de Amerikaanse “way of live” (zonder het doorgeslagen egoïsme) en van de wereldsamenleving (al of niet “zuiver” democratisch)
De kracht, de spirit, het geloof in de mogelijkheden die ik vanavond zag toen tienduizenden mensen in tranen hun toewijding aan de toekomst ervoeren, heeft ook mij vanavond kracht gegeven. Dominee Jesse Jackson, vriend van Martin Luther King, zelf ooit mislukt Presidentskandidaat (gewoon geen uitstraling genoeg) stond gewoon te huilen, omdat Barack het werk voortzette dat hij zo graag had gedaan. (Of misschien niet graag, maar omdat het nodig was.) Obama lijkt die kwaliteiten te hebben, ik ga ervoor.
Al met al, ik geef Amerika een tweede kans (wat voor alternatief heb ik) en als het aan mij ligt brengen we tezamen ongekleurde en ondogmatische “Peace to the World” Let’s go for it!

Please react to: wimvanhalm@gmail.com

Barack Hussein Obama, de eerste African American President of the USA

Wat eenentachtig procent van de Europese burgers (tot verbijstering van de Amerikanen) al hoopte is uitgekomen: Barack for President! Wij in Europa, en zeker in Nederland, kunnen niet begrijpen dat die voorkeur in de USA anders ligt. Eenvoudig gezegd komt het er op neer dat geen land in Europa groot genoeg is om aspiraties te hebben de wereld te regeren. De tweede wereldoorlog ligt nog redelijk vers in het collectieve geheugen en sindsdien weten we zeker dat zelfs de grootste landen in Europa niet meer daar niet groot en machtig genoeg voor zijn. In de USA ligt dat anders. De tweede wereldoorlog hebben ze buiten hun eigen grondgebied uitgevochten en veruit de meeste Amerikanen hebben geen affiniteit met die ver van mijn bed show dan een van meer dan een halve eeuw geleden, als ze het al weten. Bovendien hebben ze die oorlog simpelweg in drie jaar gewonnen, heel wat simpeler dan nu in Irak en Afghanistan. En vanwege de onzekerheid of Obama wel hard genoeg is om die missie te voltooien is er de sterke neiging om dan toch maar te kiezen voor een ouwe ijzervreter. Dezelfde reflex zie je altijd in Israel: vredestichters zijn niet populair in tijden van onzekerheid. En dat de USA de onbetwiste wereldregering wil blijven staat wel vast. Daar ontlenen de meeste Amerikanen ook hun zelfrespect aan. Het zou toch te gek zijn als nota bene een zwarte president die wereldhegemonie zou verkwanselen. Dan maar het zekere voor het onzekere.
Maar kijk nu eens naar de twee vrijwel identieke foto’s, de ene van G.W. Bush, acht jaar geleden en de andere van Obama, kort geleden. Ik heb er niet eens zin in om het uit te leggen. Wie het niet ziet zal het ook nooit zien: het verschil tussen iemand die vijandig en verbeten de wereld in kijkt en iemand die openheid en dialoog uitstraalt. Het kan me niet schelen wat voor huidskleur iemand heeft (de een houdt van blonde honden en de andere van zwarte), maar om de bodylanguage.
Zoals ik acht jaar geleden het drama G.W. Bush durfde te voorspellen (http://wimvanhalm.blogspot.com/2006/03/deze-collumn-schreef-ik-ruim-vijf-jaar.html ) zo durf ik nu het succes van Barack Hussein Obama in de komende jaren te voorspellen, het Pentagon ten spijt. Natuurlijk zullen de daar residerende generaals en kolonels alle middelen inzetten om het tot nu vigerende draaiboek voort te zetten. Al was het alleen maar om de lopende orders, afspraken en daarmee samenhangende werkgelegeheid veilig te stellen. Ook de wapenindustrie zal zich niet zonder slag of stoot op een zijspoor laten plaatsen. In dit opzicht zijn er drie scenario’s: het Pentagon is corrupt en laat Obama liquideren, de CIA is corrupt en doet dat of er is een idioot (al of niet met soortgenoten) die dit klusje opknapt. Ik verwacht het niet. Mijn ervaringen nu (ik ben veelvuldig in die contreien) zeggen mij dat, net als Duitsland toen, de doorsnee Amerikaan geen zin meer heeft in machtsspelletjes. Men wil gewoon een gemiddeld leven: niet alles, maar ook niet niks, gewoon gelukkig met je gezin, je werk, je vrienden. “ Als iedereen gewoon z’n eigen omgeving op orde houdt, helpt waar het moet en tevreden is met wat hem of haar tegemoet komt, zonder méér te eisen, dan kan het niet anders dan dat een gelukkige wereld in ons verschiet ligt” (citaat van mijzelf, sorry)
Nogmaals, ik ga er van uit dat de USA, onbetwistbaar de Wereldleider, haar positie zal versterken door te winnen op moreel en ethisch besef.
In één klap is het egokapitalisme door de mand gevallen (uiteraard niet dankzij Obama, maar het helpt hem ontzettend) En het Machtsdenken wordt vervangen door het Wij-denken: we moeten het samen doen, we zijn geen concurrenten, maar collega’s.
Obama lijkt mij de juiste man op het juiste moment op de juiste plek. Daar kan hij niets aan doen, dat overkomt hem gewoon en ik denk dat hij het gaat waarmaken ook. Doodgewoon omdat de wereld nu zo iemand nodig heeft. Het democratisch principe (de wet van de grote getallen) zorgt ervoor dat uiteindelijk de juiste keuze wordt gemaakt. Zou dat niet lukken dan resteert (voor een poosje al of niet verlichte) dictatuur om orde op zaken te stellen. Ik denk dat de USA (ruim 300 miljoen inwoners) dat niet zal overkomen, omdat de gemiddelde inwoner voldoende geschoold is en toegang heeft tot de media om ratio boven emotie en onwetendheid te laten gaan.
Misschien bent u teleurgesteld dat McCain het onderspit heeft moeten delven. Vergeet McCain, het was een fossiel uit een ver verleden. In zijn tijd een geweldenaar, krachtig, eerlijk, recht door zee, maar de huidige tijd vraagt om ander leiderschap. Ik denk dat Obama die ons kan geven. Kijk naar zijn oprechte lach, zijn vriendelijke ogen en je ziet een vriend.
Dat is wat ons allen bind (en gelukkig kan maken, mits je niet uit bent op Alle Macht)