Wat nou, democratie!

De oplossing voor alle problemen is democratie, zo word ons dagelijks voorgehouden. Nooit meer oorlog, welvaart, ja zelfs welzijn, allemaal dankzij de democratie.
Amerika, ’s werelds grootste zendingsgenootschap, beschouwt het zelfs als een van haar belangrijkste exportproducten. En is het niet goedschiks, dan maar kwaadschiks. Desnoods wordt gewapender hand de democratie opgelegd. Irak en Afghanistan zijn daar de meest recente voorbeelden van, maar het kost u vast weinig moeite om er zelf zo nog tien bij te bedenken: Vietnam, Korea, Haitie, Panama... Dat kost Amerika en zijn “allies” miljarden dollars. Zou dat puur idealisme, onbaatzuchtige generositeit zijn? Waarom zouden ze het dan niet doen in landen als Mozambique, Rwanda, Libië? Zijn die soms minder waard? Ja, die zijn minder waard. Daar komt de investering nooit meer uit terug. Conclusie mag zijn dat Amerika slechts bereid is te investeren in democratie als de voordelen de investeringen overtreffen. Er wordt nooit ingegrepen, zolang de Amerikaanse belangen gediend worden: Saoedi Arabië kan toch moeilijk voor een demcratie gehouden worden, maar het koningshuis dat daar de alleenheerschappij heeft dient de Amerikaanse belangen optimaal. In buurland Iran zijn het de ayatolla’s die de absolute macht hebben, maar daar zou Amerika graag een democratie naar Amerikaans model willen vestigen. Niet vanwege bevlogenheid met de Iraniërs, “fuck them”, maar vanwege het gevaar voor Amerikaanse belangen. Het gaat dus niet om de democratie, maar om de economie: “It’s the economy, stupid”.

Waarschijnlijk vind u dit geen nieuws omdat u het al lang wist. Maar waarom hangen ze er dan zo aan om tegelijkertijd met het ingrijpen een democratie te vestigen?

Omdat parlementen gemakkelijker te manipuleren zijn dan dictators!

That’s the only reason.

Kijk hoe manipulatief de Amerikanen zelfs in eigen land met democratie omgaan. Met groot geld en telefoonterreur worden stemmen gekocht en meerderheden gesmeed. En wat in Amerika werkt, daar hebben ze natuurlijk wel gelijk in, werkt ook in andere landen. Het is gemakkelijker om door inzet van de juiste propagandatactieken meerderheden in parlementen te bewerkstelligen dan een onwillige dictator als Fidel Castro om te praten of door te dringen tot het hoofd van een Goddelijke Keizer van Japan.

Dat toont ook de zwakheid van het democratische systeem aan. Ja, ik weet het: het is de minst slechte vorm van bestuur, maar dat wil nog niet zeggen dat het een goede vorm is. Democratie is dan wel niet in zichzelf corrupt, maar wel corrumpeerbaar. Opkoopbaar en omkoopbaar. Dat geldt temeer daar moderne communicatietechnologieën de democratie als systeem steeds verder verzieken.

Wie geld heeft zet gelikte mediacampagnes op met sms-bombardementen, supersensitieve clips en glossies. De massa wordt tot in het kleinste hoekje in the middle of nowhere bereikt en gemanipuleerd (ook wel voorgelicht genoemd).

Nederland is als kleine cultuurenclave in Europa een van oudsher al gewild proefgebied voor marketingexperimenten. Vele internationals gebruiken Nederland als testgebied voor nieuwe producten, diensten en marketingtechnieken.

Ook nu kan ik weer een leuk voorbeeld geven van die manipuleerbaarheid van de democratie in het huidige mediageweld.
Afgelopen week werd in Rotterdam Bep van Klaveren verkozen tot grootste Rotterdammer aller tijden. Vóór Erasmus, Verolme en noem maar op. Niet door een geschifte jurie, maar door “democratische” verkiezingen.
Moeten we nu aannemen dat Bep van Klaveren de grootste Rotterdammer aller tijden is? Omdat de democratie aldus bepaald heeft? In dat geval moeten we ook aannemen dat Rotterdam voornamelijk bestaat uit ongepolijste Neanderthalers.
Voor een deel is dat misschien wel waar, maar zelfs ik geloof dat ook in Rotterdam ruimte is voor nuance en verstand.

Deze democratische exercitie is niet alleen exemplarisch voor Rotterdam, maar voor de kwetsbaarheid van de democratie in de gehele wereld. Pas op voor democratiegoeroes. Het is geen panacee voor alle kwalen en kritische beschouwing blijft noodzakelijker dan ooit. Zo niet, dan winnen de manipulatoren en zijn wij, met het Humanistisch verbond aan de heidenen overgeleverd.

WAV

Op deze tekening van Len Munnik In Trouw van Zaterdag 22 oktober 2006 ziet u Defensie die ongemerkt met het miljardenverslindende JSF oorlogstuig aan de haal gaat terwijl in de democratische arena (de Tweede Kamer) de gemoederen zich profileren op het "dossier" Lingo, een alleraardigst televisiespelletje, een niemendalletje. Over beleid gesproken:


Regeren is iets anders dan incidentenmanagement

Elke week is er tegenwoordig wel een spoeddebat in de Tweede Kamer, waarbij een Minister op het matje moet komen vanwege een al dan niet vermeende fout, blunder, of wat dan ook.

Vrijwel steeds gaat het daarbij niet om beleid, maar om uitvoering. Niet om de bestendige gedragslijn, maar om incidenten.

Een minister is er om het beleid te structureren en de Tweede Kamer is er om het beleid te controleren.
Beiden zouden zich moeten onthouden van meningen en opvattingen over incidenten, althans in rechtstreekse zin.

Natuurlijk hoort een Minister warme gevoelens van medeleven te tonen bij calamiteiten, maar er is geen enkele reden waarom hij/zij diezelfde dag in de Kamer zou moeten verschijnen om allerlei vragen (al dan niet insinuerend of agressief) te beantwoorden.

Een incident, hoe ernstig ook, kan nooit een veroordeling van het gevoerde beleid (en dus van de Minister) betekenen.
Het kan wel een reden zijn om het beleid (dat in wisselwerking tussen Minister en Tweede Kamer tot stand is gekomen en geaccordeerd) nog eens onder de loupe te nemen om te bezien of er bijstelling nodig is.

Maar dan wel na:

• een periode van bezinning totdat de eerste emoties zijn weggeëbd;
• een uitgebreide verslaglegging en analyse door de gezamenlijke pers
• een gedegen onderzoek door de bestaande toezichthouders
• een rechtstreekse rapportage daarvan aan de Tweede Kamer (dus zonder tussenkomst en redactie door de Minister)

Wat de huidige gang van zaken veroorzaakt is incidentenmanagement inplaats van beleid.

Ministers horen zich niet met incidenten of individuen bezig te houden. Daar horen ze verre van te blijven, ook om daardoor niet gehinderd te worden in de structurering van het beleid. Daar zijn uitvoerende instanties voor die op grond van hun ervaringen in de praktijk terugkoppelen naar de Minister. (N.B. Onder Minister uiteraard mede te begrijpen het Ministerie, dat immers niet meer behoort te zijn dan het verlengstuk van de geest en de handen van de Minister)

Directeuren Generaal en andere beleidsambtenaren die dat niet kunnen opbrengen moeten of de politiek in gaan of een andere baan zoeken.

De Tweede Kamer hoort een Minister dan ook niet te bevragen over incidenten of individuen, maar alleen over het beleid, en pas nadat de operationele toezichtorganen hun bevindingen hebben aangeboden. De controle daarop kan gratis aan de pers worden toevertrouwd.

Het is te betreuren dat Kamerleden de tijd en de behoefte hebben om vragen te stellen over de waan van de dag die ze 's ochtends via de media aangereikt krijgen, en het is treurig dat een Minister daarvoor moet komen opdraven en dat nog doet ook. De waan van de dag kan nog zo heftig zijn: elf doden bij een brand in een gevangenis of wat dan ook, het heeft niets met beleid te maken en dus ook niet met de Minister, noch met de Kamer.
Het is effectbejag uit politiek opportunisme en misplaatste misplaatste betrokkenheid.

Wim

Door wrijving ontstaat glans

Bijzonder eigenlijk. De laatste tijd kreeg ik hier en daar wat reacties in de zin van: "pas op met wat je schrijft, zo maak je geen vrienden". Nu zijn mijn columns niet bedoeld om vrienden te maken, maar om u aan het denken te zetten. Niet dat u dat anders niet doet, maar de mens is nu eenmaal geneigd zijn gelijk te zoeken en is dus selectief positief over de bevestiging van zijn denkbeelden (en derhalve selectief negatief over dat wat hem niet bevalt). Nota Bene: onder Hij valt (met gelijke rechten en waardering) ook Zij. De onzin om iedere keer zij/hij (of omgekeerd, wat het beste uitkomt) te zeggen en te schrijven is politieke correctheid op het laagste niveau en daar doe ik dus niet aan mee (zie mijn eerdere columns).

Hoe dan ook, die welgemeende adviezen waren voor mij wel aanleiding om mijn eerdere columns nog eens te herlezen. Was ik nou zo ongenuanceerd?
Ook na herlezing, het spijt mij voor u, staan eigenlijk al mijn columns, sommige al jaren oud, nog steeds recht overeind.

"Bijzonder" zo begon ik deze column. Het bijzondere is dat slechts zeer weinigen de discussie met mij zijn aangegaan, maar wel vonden dat ik ongelijk had in mijn opvattingen over Bush, Israel en de rest van het Midden Oosten, Homosexualiteit en andere verworvenheden van de vrije Westerse Wereld.
Vanwaar uw recht op gelijk zonder daarover van gedachten te willen wisselen?
Ik hoef geen gelijk te hebben en ben zeer graag bereid mijn meningen met u aan nadere analyse te onderwerpen. Ik heb de wijsheid niet in pacht, maar wil uw denkmachine prikkelen en met u zoeken naar de waarheid. Die is er natuurlijk niet, want zowel uw als mijn mening zijn slechts percepties, gekleurde opvattingen. Gekleurd door opvoeding en ervaringen. Maar door wrijving ontstaat glans en als wij bereid zijn met elkaar van gedachten te wisselen, om zodoende naar een hoger niveau van waarheid te komen, is dat pure winst. Dat is wat ik met mijn columns hoop te bereiken. Denken en de eigen dogma's onder de loupe durven nemen. Durft u dat? Of blijft u steken in het tegen anderen zeggen "zo maak je geen vrienden".

Wat ik hoop is dat u mij links en rechts om de oren mept en mij uitegt wat er fout is in mijn uitgesproken meningen.

Leg het me uit, dan hebben we een gesprek!

Want door wrijving ontstaat glans!

Normen en Waarden

Minister President Balkenende (JP in de volksmond) meent dat hij de Nederlandse samenleving normen en waarden heeft bijgebracht en "weerbaarder" heeft gemaakt. Dat lijkt me een gotspe van allure! Inderdaad kakelt hij regelmatig over het belang van normen en waarden, maar ik heb niet kunnen ontdekken wat hij daarmee bedoelt, noch wat hij darmee bereikt heeft. Feit is dat onze samenleving in de afgelopen jaren aanzienlijk ruwer is geworden. We slaan ambulancepersoneel in elkaar omdat ze later komen dan gewenst, we proberen de Polen te belazeren met onjuiste informatie over asbestschepen, we laten willens en wetens een gifschip naar Afrika vertrekken om daar de rotzooi te lozen, we staken geen voetbalwedstrijden, ondanks ontolereerbare schofterigheden. Ja, Nederland is een landje van Normen en Waarden, dankzij JP. We zij het grootste drugsland ter wereld. Nee, wij verbouwen geen papavers, maar wel wiet, en we zijn de topproducent van chemische drugs (xtc etc.) in de wereld en het grootste handelsknooppunt voor de heroinedistributie. We leveren wapens aan wie ze maar wil hebben en gebruiken Schiphol als logistiek hoofdkantoor.
Er is in Nederland op dat punt niets veranderd sinds de VOC.