BORIS
Ik heb een hele grote hond, een zwarte Riesenschnauzer van
inmiddels 12 jaar, maar hij is nog steeds de Baas van het Bos. Als hij andere
honden op zijn pad tegen komt staat hij doodstil midden op het pad. Hij blaft
niet, dreigt niet, maar staat alleen zo groot mogelijk, doodstil. En alle
honden accepteren dat, want ze weten dat Boris de grootste is en de oudste en
dat hij gerespecteerd moet worden. Geen agressie.
We hebben ook een kleine hond, ongeveer de helft van Boris.
Die is 4 jaar, een kruising van een beagle en een spaniel. Heerlijk hondje, wit
schimmel met een zijden zwart jasje en een prachtig zwart boevenmaskertje.
Vriend van iedereen, honden, kinderen, volwassenen, zelfs postbodes.
Pepper heet hij en is geadopteerd omdat in het gezin waar
hij opgroeide allergisch bleek voor hondenhaar. Niks mis met de hond dus, niks
mis met het gezin, maar het kon gewoon niet. Op de dag dat Pepper deel kwam
uitmaken van ons huishouden was er natuurlijk wat emotie, want je neemt niet
zomaar afscheid van je hond. Maar Pepper zag het meteen wel zitten en Boris
vond het wel best. Hij kwispelde wat, snuffelde
zoals het hoort en besloot dat Pepper welkom was.
Sindsdien lopen wij elke dag een paar keer door het bos, beide
honden los (hoewel dat eigenlijk niet mag) en genieten.
En als we andere mensen of honden tegen komen staat Pepper
plotseling doodstil om te kijken hoe de situatie in te schatten. De meeste
andere honden zijn inmiddels goede vrienden en dan wordt het stoeien. Zo niet,
dan gaat hij door de zijdeur een andere kant op, want “vechten gaan we niet
doen”, zoiets. Boris loopt rustig door, de andere honden buigen voor hem: kop
en staart iets naar beneden, alles goed.
Zo hoort het in onze mensenwereld ook te zijn: macht
manifesteer je niet door geweld, maar door je Aanwezigheid, door er te Zijn. Midden
op de weg helemaal stil staan, zo groot mogelijk. Imposant.
Wat is dat toch dat wij in onze mensenwereld altijd maar weer willen bewijzen dat wij de sterkste en de machtigste zijn. Waarom vechten?
Je kunt elkaar ook gewoon respecteren en elkaar de ruimte gunnen.
Boris is, technisch gesproken, de baas niet meer, elk hondje
van 4 jaar kan hem aan, maar respect is
de baas!
Zo is Amerika al lang niet meer de Baas van het Bos, ontbeert
de kracht om midden op de weg vierkant rechtop te staan en de andere honden
respect te laten getuigen. Integendeel: “we gaan vechten, want ik ben de baas”.
Tja, dan legt Boris, of hoe de “commander in chief” ook heet (USA-President Obama of één van zijn
voorgangers, dan wel de CIA), het doodgewoon af.
Amerika is op dat punt aangeland. En als ze het niet blijven
begrijpen worden ze doodgebeten door een jonger hondje. Niet omdat dat hondje
dat wou, maar omdat hij respect verwachtte van zijn leermeester.
En hoe komt het nou dat dat in de mensenwereld niet zo
werkt?
Omdat wij geen honden zijn, maar apen: Primaten. Wees er
maar trots op.
