Europa Vijftig jaar!

Natuurlijk is dat een felicitatie waard, een heel hartelijke ook nog zelfs, want Europa heeft veel goeds gebracht. Vrede, welvaart, economische stabiliteit en vrijheid. Vrijheid van meningsuiting, vrijheid van godsdienst, vrijheid van reizen, vrijheid van vergadering en vereniging. Europa staat voor een ontwikkeld, democratisch werelddeel dat op al die punten de rest van de wereld ver vooruit is, inclusief Amerika. Iedere Nederlander beseft dat, zelfs degenen die, net zoals ik, destijds tegen de “Europese Grondwet” hebben gestemd.

Door het verdrag geen Grondwet te noemen zou de weerstand verdwijnen. Ik denk dat het kabinet en in haar kielzog de meerderheid in de Tweede Kamer een cruciale, zelfs rampzalige fout dreigt te gaan maken als men met sussende woorden en rethoriek de goegemeente in slaap probeert te wiegen, zoals de brief van het Kabinet aan de Tweede Kamer en de reacties daarop doen vermoeden.

De gedachte dat Nederland en Frankrijk (bij referendum) tegen stemden omdat het om de angst voor teveel betutteling uit Brussel zou gaan is geheel onjuist. Daar gaat het helemaal niet om. Bij eerdere verdragen is er nooit sprake van enig oproer geweest, eerder verwachtingsvolle acceptatie.
Dat al die andere landen wel voor hebben gestemd is overigens niet te danken aan een groter vertrouwen in Europa in die landen, maar uit een gebrek aan democratie in die landen. Als je bevolkingen niets uitlegt en aan de leiband gelegde parlementen ja laat knikken geef ik geen eurocent voor de gemaakte keuze.
Heel veel landen in ons Europa moeten nog heel veel democratie leren.

Daar zit ook de werkelijke oorzaak van de afwijzing: de dreigende uitholling van Europa als beschaafd en ontwikkeld werelddeel. Met de eisen aan de nieuwe toetreders werd schromelijk de hand gelicht. Notoir corrupte landen als Polen, Roemenie en Bulgarije werden hartelijk verwelkomd en meteen begon het mee-eten uit de ruif van onze zuur verdiende welvaart. En zie wat er gebeurde: grote bekken en grootscheepse oplichting door de Poolse regering. Verduistering van EG gelden. Vrij reizen van zakkenrollers en andere beoefenaren van Oost Europese beroepen. Het werd gewoon teveel.

En tevoren had de burger helemaal niet door dat het op ambtelijk niveau allemaal al was beklonken, dat er al geen weg meer terug was. Het is allemaal wel uit te leggen, maar dat had tevoren moeten gebeuren en niet pas achteraf.

Was het daarbij gebleven, dan zouden we waarschijnlijk toch nog ja hebben gezegd tegen de grondwet. Maar toen bleek dat zelfs voor Turkije ook al de deur was opengezet, knapte het vertrouwen. Nota bene Turkije, een land zonder enige Europese traditie, een land met zeventig miljoen islamitische inwoners, waarvan 30 miljoen analfabeet. In het Europese parlement zouden ze meteen de lakens gaan uitdelen.De ottomaanse cultuur is oud, sterk en strekt van China tot Marokko. Door de eeuwen heen anti Europees, tenzij er wat te halen valt. Niet voor niets is ooit de Balkan als bufferzone tussen het Ottomaanse Rijk en Europa ingericht. Ook nu is dat nog zo. Met Turkije wordt een Trojaans paard binnen gehaald die funest wordt voor ons , omdat onze cultuur en samenhang te versnipperd is.

Dat blijkt ook uit onze onmacht om onze culturele grondslag eenduidig te benoemen. Als knieval voor de Islam hebben wij het zelfs gepresteerd onze eigen christelijk joodse grondslag te verloochenen en uit de grondwet te schrappen.
Laat duidelijk zijn dat waar wij gaten laten vallen, zoals in dit geval, die door anderen opgevuld zullen worden.

Daaraan wilde ik niet meewerken. Een nieuw verdrag zal er moeten komen om de Europese machine draaiende te houden, dat snapt iedereen, maar niet als er en passant ook een aantal ongewenste ontwikkelingen door je strot worden geperst; we zijn geen ganzen.

Dus wat mij betreft: als we volgende keer weer mogen kiezen uit ja of ja, zal het toch weer nee worden.

Wim van Halm

Politiek Correctisme, een slepende ziekte.

Israel wilde de oorlog in Libanon geen oorlog noemen. Opruimen noemden ze het of zoiets. Hoe dan ook: oorlog kon niet, want de Israelische traditie wil dat alleen militair geweld tegen anderen dat met een overwinning wordt afgesloten een oorlog mag heten. Onder druk van de nabestaanden van gesneuvelden is nu alsnog besloten met deze traditie te breken en te spreken over de Tweede Libanese Oorlog.

In Turkije mag de genocide op de Armeniers geen genocide heten. Oók opruimwerkzaamheden ofzo. In elk geval: het was a) niet stelselmatig, maar een incidentele gebeurtenis, b) het waren er niet genoeg om over genocide te spreken en c) ze hadden het aan zichzelf te danken.

In Nederland mogen criminele jongeren die in groepsverband overvallen plegen, geweldsmisdrijven en verkrachtingen begaan, niet crimineel genoemd worden, maar “kwetsbare groepen”. Immers ze komen uit achterstandsgroepen en hebben over het algemeen een laag i.q.

Enige jaren geleden werd voor dergelijke mensen de term anders getalenteerden bedacht, maar toen bleek dat ze wel konden inbreken en verkrachten klonk dat toch wat cynisch en moest er een nieuwe term gevonden worden, vandaar.

We zijn meesters in het niet benoemen. In het er omheen draaien Want anders werkt het stigmatiserend, kwetsend en maken we het erger dan het is. Alleen politieagenten, die mogen we bij hun naam noemen: lul, klootzak, kutwijf of andere kwalificaties zijn volgens de Nederlandse rechter passende benamingen voor zulk soort gaaies. Hadden ze maar een vak moeten leren en bovendien zijn ze ervoor getraind.

Het gaat om “Politiek Correctisme”; het zodanig benoemen dat er geen aanstoot aan kan worden genomen. Dat gaat goed totdat aan het nieuwe begrip weer dezelfde lading krijgt die het oude begrip ook had, dus wordt er weer een nieuwe term bedacht. Om nog een simpel voorbeeld van voortschrijdende begrippeninflatie te noemen. De diagnose idioot werd omgevormd tot zwak begaafd, gevolgd door anders begaafd, gevolgd door verhullende afkortingen.

De functie van dit verhullend taalgebruik is dat bij de ontvanger van de uitgesproken kwalificaties niet onmiddellijk afwijzing ontstaat. Want als mensen hebben we een natuurlijke neiging om alles wat ons niet zint te bestrijden. We gooien onmiddellijk de deuren dicht, de luiken gaan ervoor en we ontkennen. Daartoe hebben we direct achter onze zintuigen barricades in ons hoofd, of zo u wilt filters, die dat wat u niet zint filtert of ombuigt tot een wel aanvaardbaar compromis.

De kunst van het communiceren is dus om die filters en barricades heen te gaan.
Diplomaten zijn daar in getraind. Als ze woedend zijn zeggen ze dat ze bezorgd zijn. Woede wekt immers agressie op, terwijl bezorgdheid uitnodigt tot meedenken over een oplossing. Van een tegenstander maak je zo een partner.

Het grote nadeel is wel dat er zoveel gesust wordt dat er een sfeer van pappen en nathouden ontstaat. Dat gevaren niet meer zichtbaar worden en adequate oplossingen voor problemen veel te lang uitgesteld worden.
Zo heeft het veel te lang geduurd dat Nederland zich door landen als Turkije en Marokko als gekke henkie liet gebruiken. Door de overmatige toevloed van mee-eters uit die landen en de gigantische deviezenexport te verdoezelen leek het allemaal niet zo erg en moest er eerst een Pim Fortuyn komen en een Rita Verdonk om de scherven op te ruimen en de lekken te dichten. Mensen die in klare taal de problemen aan de orde stelden, maar vervolgens geofferd werden op het altaar van het Politiek Correctisme.
Hetzelfde staat Wilders te wachten. Termen als Schandalig en Tsunamie zijn niet Politiek Correct en dus gaan alle barricades omhoog en alle luiken dicht.

Geert, Geert, om de fiters heenlullen graag, anders red je het niet, want de Haagse mores is en blijft: Pappen en Nathouden en de realiteit verhullen. Het duurt daardoor allemaal veel langer dan nodig is en het kost ook veel meer geld en ellende, maar als je geslachtofferd wordt zijn we nog verder van huis.

Wim van Halm