De Dwarsligger.

Hoe komt het toch dat vrijwel in alles zijn mening diametraal tegenover de gangbare opvattingen staan. Of het nu over politiek, godsdienst, oorlogsvoering, ethiek of moraliteit gaat, altijd is hij het oneens met de ministers, de dominees en priesters, de politici in de Tweede en Eerste kamer, in de Provinciale Staten en in de Gemeentehuizen.

De Nederlandse Communis Opinio is een onophoudelijke bron van ergernis voor hem.

De nieuwsbulletins worden doorgaans met schamper hoongelach aangehoord en zijn bodylanguage laat er geen twijfel over bestaan dat het hem niet bekoort.

Komt het omdat hij karakterologisch altijd in de contramine is? Of is hij notoir onvoldoende geïnformeerd? Nee, geen van beide, hij leest kranten en boeken en is altijd hevig geïnteresseerd in alle aspecten van de onderwerpen in kwestie. Het enige is dat hij altijd tot andere conclusies komt.

De nieuwsvoorziening heeft zijns inziens het niveau van “Kleutertje Luister” en een consequent proletarisch karakter; dat wil zeggen: cynisch, wantrouwend en afwijzend. Kritische journalistiek, zoals men dat pleegt te noemen. Ja, vragen stellen is de taak van de journalistiek, maar alles in twijfel trekken en de suggestie wekken dat alles met elitaire of andere afkeurenswaardige intenties is bedacht is geen kritische journalistiek, maar azijnpisserij.

Komt nog bij dat elke geïnterviewde voortdurend wordt onderbroken om het gesprokene in “Jip en Janneke-taal” te “hertalen” vanuit de veronderstelling dat de gemiddelde luisteraar zwak begaafd is, althans intellectueel ver onder het niveau van de journalist bivakkeert. Bovendien: als de journalist praat heeft de geïnterviewde te zwijgen. Dus breekt de journalist in en -af zoals het hem uitkomt. Als de zin die de geïnterviewde uitspreekt neigt naar een niet gewenste richting gaat de botte bijl er in. Journalisten leggen dat uit als het voorkomen dat de geïnterviewde gaat egotrippen en alle beschikbare tijd volpraat met zijn persoonlijke opvattingen. En daar gaat het natuurlijk niet om, de journalist wil door zijn irritante interventies de politiek correcte nuances aanbrengen die de hoofdredactie wenst . Ofwel: de waan van de dag.

Het is verbazingwekkend dat vrijwel alle journalisten zo overtuigd politiek correct denken. Zou dat door de brainwashing tijdens hun opleiding komen, zoals ook bij sociologen en pedagogen het geval is? Kritische vragen stellen, oké, maar nooit bij hun eigen gelijk. Dat, immers is heilig geloof, dat is zeker weten. Elke journalist, hoe klein ook van portuur, hoe pril ook in levenswijsheid, gedraagt zich als biechtvader van de samenleving. Velen voelen dat zelfs als een roeping, zo niet door God uitverkoren.

Gelukkig verdienen ze doorgaans niet zo veel, althans veel minder dan bankdirecteuren en andere graaiers die het begrip bescheidenheid geheel uit hun vocabulaire hebben geschrapt. Dat is journalisten doorgaans niet te verwijten; ze voelen zich verbonden met de samenleving, dat wel, maar met een missie. Zoals zendelingen in Afrika: geen materiële extravaganza, “slechts” superieur in alle eenvoud.

Om gek van te worden, die aanmatigende superioriteit, elke ochtend opnieuw. Ja, je wilt het nieuws horen, maar helaas is dat niet mogelijk zonder er tegelijkertijd een brok “culturele vorming” bij te moeten accepteren. Die van het politiek correctisme.

Laat ik er overigens aan toevoegen dat dit uiteraard geen typisch Nederlandse aangelegenheid is. Journalisten (net als zendelingen) zijn wereldwijd uitwisselbaar, of ze nu in Zuid- of Noord Korea, Engeland of Duitsland zijn geboren. Stuk voor stuk weten zij zeker dat zij de waarheid in pacht hebben en dat hun gelijk de wereld kan verbeteren.

Nou ja, de dwarsligger denkt dat ook! Hij wil niet de rails zijn waarover de trein naar de afgrond dendert, hij wil de dwarsligger zijn die desnoods uit zijn bedding omhoog komt en de trein laat ontsporen met een minder grote ramp dan er anders zou zijn geschied. Soms overkomt dat zelfs ook journalisten: dat zij in plaats van de volstrekt glad geslepen rails van het politiek correctisme veranderen in een dwarsligger. Doorgaans verdwijnen ze binnen de kortste keren uit beeld, maar sommigen zijn zo sterk dat dat niet lukt. In dat geval worden ze op een voetstuk geplaatst, wordt een prestigieuze prijs toegekend en worden zij bijgezet in het archief van boeiende dwarsliggers.

Vervolgens is de waan van de dag weer allesbepalend, het politiek correctisme, uitgedragen door haar discipelen (de jonkies), apostelen (de priesters en zendelingen) en haar mastodonten (de Blokkers, de Hoflands en andere levende heiligen)

Als geboren dwarsligger (met masochistisch genoegen laat ik al die politiek correcte treinen over mij heen denderen; ze gaan hun gang maar) is in feite mijn enige taak er aan bij te dragen dat die treinen niet zonder waarschuwing ontsporen.

Dat immers is de taak van de dwarsligger.

Wim van Halm

Fuck the world, I’m right!

Het rare met de Verenigde Staten is dat vanaf de kleuterschool (Kindergarten) de kinderen worden gebrainwasht met : ‘Selfesteem’: zelfvertrouwen. Dat is goed, want zelfvertrouwen is de basis van “durf te leven”, geloof in je eigen kunnen en draag dat uit. Elk succes begint met geloof in eigen kunnen, zelfvertrouwen, ‘selfesteem’. Jarenlang ben ik jaloers geweest op die krachtige levensvisie, in tegenstelling tot ons Nederlandse: ‘verbeeld je maar niks, je bent niks meer dan een ander en als je voor een dubbeltje geboren bent dat wordt je nooit een kwartje’ Ik kan er nog tientallen van dat soort dompers aan toevoegen. Uiteindelijk voel je je gewoon een lul die maar beter uit het zicht kan verdwijnen. Voor alles wat je overkomt: je lullige baantje, je te lage salaris, je bijna onmogelijke opdracht om je gezin te onderhouden, moet je dankbaar zijn en, verdomme nog aan toe, dat ben je ook nog. Zonder te beseffen wat je kwaliteiten zijn schik je je in een plekje in de onderklasse.

Vandaar dat ik zo ongelooflijk enthousiast was toen ik kennis nam van het Amerikaanse systeem om kinderen in kringgesprekken zich te leren uitdrukken en zichzelf neer te zetten. Geweldig!

Maar zoals alles, kan het ook doorslaan. Kan het ontaarden in ongebreidelde eigendunk. In de overtuiging dat de enige die het echt weet jijzelf bent. En dat is in Amerika gebeurd. Helaas. Want het systeem is goed, maar vanwege onbekritiseerd succes is het volstrekt doorgeslagen.

De VS is de grootste macht op aarde en veel heeft het niet gescheeld of zij konden de hele wereld domineren. Niet dat de modale Amerikaan zich daarvan bewust was; hij ging er gewoon van uit dat dat zo was. Niemand betwistte dit immers?

Trouwens als dat wel het geval was, zou 99% van de Amerikanen dat toch niet weten, want van het “buitenland” weten zij niets, ze hebben niet eens een paspoort, geen krant en geen internationaal nieuws.

Elke Amerikaan die je ontmoet is hartelijk, vraagt meteen hoe het met je gaat en waar je vandaan komt. Je ervaart dat ook, zeker als stijle Calvinistische Nederlander, als een warm bad. Zulke aardige mensen... Maar besef wel dat het aangeleerd gedrag is.

Onder die vernislaag schuilt doorgaans een zelfingenomen type met rechts radicale ideeen en de absolute overtuiging dat alle andere wereldbewoners helaas een klasse slechter af zijn of nog erger. Ze zijn zelfs bereid om ter verdediging van “God's own Country”, zoals ze het zelf liefdevol betitelen er, waar ook ter wereld, op los te slaan tot de ander het begrepen heeft.

De USA exporteert met graagte haar normen en waarden: Vrijheid en Democratie, niet beseffend dat die begrippen in andere culturen andere betekenissen hebben. In feite is het niet anders dan de zendingsdrang die Europa practiseerde toen de USA nog niet bestond. Niet anders dan de moslims doen. Die doen het alleen slimmer, sluipenderwijs. Niet binnenvallen met grof geweld, maar binnendruppelen met vrouwen en kinderen.

Helaas zal de USA die competitie verliezen, gewoon omdat ze denken dat ze met een paar vriendelijke openingszinnen elk gesprek naar hun hand kunnen zetten. En als dat tot hun ontsteltenis niet lukt meteen uit een ander vat gaan tappen: de Beuk erin! Zo is dat al sinds de beginjaren van Amerika de norm en die is niet veranderd.

“Fuck the world, I'm right” is het credo van de doorsnee Amerikaan, of je nou over George “Doubleyou”, over Donald Rumsfeld, Dick Cheney, die mevrouw uit Alaska of een hillbilly uit Indiana praat.

Op den duur zal de USA ernstig geisoleerd raken.

De Paus en Condooms


De hele wereld staat op z'n kop omdat de Paus heeft gezegd dat condooms in bepaalde situaties toch functioneel kunnen zijn. Bijvoorbeeld voor HIV besmette homosexuele mannen. Het condoomgebruik is dan niet gericht op het voorkomen van zwangerschap, maar op het beschermen van de partner. Lijkt mij een volkomen legitieme argumentatie vanuit katholiek standpunt. Immers in de Katholieke kerk, en trouwens ook in alle andere Christelijke kerken in de wereld, is de liefde de enige basis van seks, niet de lust. Maar nu inmiddels het overgrote deel van de wereld niet meer Christelijk is, heeft in de seksuele moraal lust de plaats ingenomen van liefde. Ook ik hoor daarbij. Seks is voor mij een heel plezierige vorm van entertainment, te verkiezen boven een avondje bioscoop of een toneelstuk, laat staan televisie kijken. Toch ben ik blij dat de Kerk, met de R.K. kerk voorop vast houdt aan haar principes. Ons voor houdt dat lust niet de juiste drijfveer is om de wereld gelukkiger te maken. Lust is egoïstisch, zelfgericht. Liefde richt zich op de ander. De Kerk gaat over liefde en kan niet anders dan de lust te veroordelen.

Als dan op dezelfde dag op Radio 5 (Dicht bij Nederland) en de televisie (Pauw en Witteman) op uitgesproken atheïstische wijze de draak wordt gestoken met "die oude man in een jurk" "die eigenlijk vervolgd moet worden wegens misdaden tegen de menselijkheid" en "indirect schuldig is aan massamoord", de hoofdredacteur van het Katholiek Nieuwsblad voor de tweede keer in twee weken belachelijk maakt, zonder maar enige aandacht te schenken aan haar argumenten, dan vraag ik mij af in wat voor wereld wij leven. Is het "politiek correctisme " van P&W en van Dichtbij Nederland de vooruitgeschoven post, de vijfde colonne van het Islamisme, of zijn wij nog bereid onze eigen normen en waarden serieus te nemen. Waarom toch die omarming van die ons wezensvreemde Islam? Vanwege het geweld dat er van uitstraalt? Terwijl wij het christendom en bijvoorbeeld een andere exotische levensovertuiging als het Boeddhisme, dat ook uitgaat van de Liefde, als "watjescultuur" op de schroothoop wordt gegooid.

Lees als tegengif eens http://hoeiboei.blogspot.com/ en met name de bijdrage van Nahed Selim met de titel "Hitler is een held voor veel moslims" en je zult je afvragen waarom wij zo'n hekel hadden aan de nazi's (hetgeen trouwens zeer te betwijfelen valt, maar gelukkig hebben we onze excuusstruusen Hanny Schaft en (geheel ten onrechte, maar in zekere zin ook) Anne Frank) en nu de Islam omarmen.
Het slaat gewoon nergens op. We zijn met z'n allen totaal de weg kwijt. Door onbekendheid met het verleden omarmen we vandaag de verkeerde goden en maken belachelijk wat ons gemaakt heeft tot wie we tot voor kort waren: een verantwoordelijke, liefhebbende samenleving, zonder intrinsieke kwaadaardigheid, schadelijk cynisme en duister nihilisme.
Het wordt echt tijd om "would be" atheïsten als P&W, Sulay Reval, Jan Mulder, en nog veel te veel anderen uit de massamedia te weren.


Ja Vrijheid van meningsuiting is een groot goed in ons land, behalve als het de bovengenoemde heren en dames niet bevalt. Dan ben je een "haatzaaier", een "populist", en nog een heleboel andere kwalificaties.


Ik begon met het opschuifende condoomstandpunt van de RK Kerk. Omdat zij het basisprincipe: Liefde is de bron van Seks" overeind hielden is deze nuancering een geweldige sprong voorwaarts. Niet de kerk, mar de mensheid moet daarmee leren omgaan. Erover nadenken, wikken en wegen, en je afvragen of je misschien zelf wel goed bezig bent. De Kerk is immers ook een spiegel die je glashard je eigen tronie laat zien. Je kunt het dan wel bespotten, maar toch.


Ik eindigde met "Politiek Correctisme" en hoe evident verkeerd dat kan zijn als je dat niet goed doordenkt en documenteert. Voor je het weet neem je zomaar de verkeerde in bescherming. En dat is is wat "Politiek Correct" Nederland vandaag de dag doet.

Democratie of opgefokte egocratie?

Wij zijn er in Nederland trots op dat wij een van de oudste functionerende democratieën ter wereld zijn. Ons wereldbeeld is dan ook dat democratie de oplossing is voor alle problemen in de wereld. Haarlemmer olie: goed voor alle kwalen. Intensief overleg heeft in deze contreien altijd tot bruikbare oplossingen geleid, dus is het “polderen” tot norm verheven en is dan ook de basis van onze parlementaire democratie. Parlement; het woord zegt het al: kletscollege. Gelukkig hebben we daar in het verleden enig cachet aan gegeven, zodat het niet ontaard is in een kippenhok met kakelende kippen.

Nog niet, althans, want ik maak me wel zorgen over de hedendaagse ontwikkelingen van ons democratisch bestel.

Basis van de democratie is: vrije en eerlijke verkiezingen. Zolang dat niet gewaarborgd is: vergeet de democratie en stel een bewindvoerder aan: een regent, een manager, een niet criminele dictator, in elk geval iemand die een volgende stap kan zetten naar een niet corrupte democratie.

Onder leiding van Thorbecke  en anderen is dat hier gelukt. In Engeland (beter gezegd het United Kingdom) is de ontwikkeling iets anders gegaan, beter zelfs, maar beide vormen werken, omdat ze passen in de cultuur van de bevolking. Ook de USA heeft (naar Europees voorbeeld) een bruikbaar systeem ontwikkeld, zij het dat daar de democratie langzamerhand is gekaapt door het ambtelijk apparaat: Pentagon, CIA, FBI en vele andere federale instituties die feitelijk de dienst uitmaken, welke “Administration” ook aan de macht is.

Ook in Nederland dreigt dat. Een poesiealbumgedicht luidt; “bloemen verwelken, schepen vergaan, maar onze vriendschap blijft eeuwig bestaan”. Mijn politieke variant daarop is: “Bewindslieden komen, bewindslieden gaan, maar het ambtelijk apparaat blijft eeuwig bestaan.” In de luwte, buiten de schijnwerpers doen zij wat gedaan moet worden. Met integriteit en kennis van zaken.

Hoe kundiger en assertiever de ambtenaren zijn, hoe minder hebben de gekozen politici in te brengen hebben. En andersom is ook waar.

Wat ik in de laatste twintig jaar constateer als trend in de Nederlandse democratie is dat het ambtelijk apparaat steeds assertiever en kundiger wordt en dat het politieke apparaat steeds verder terrein verliest.

Van democratie verschuiven we naar egocratie: niet wat is goed voor ons land en volk, maar hoe kom ik in de schijnwerpers, zodat ik straks de grote sprong naar meer eer en beter betaald kan maken.

Het Nederlands democratisch poldermodel (collegiaal overleg) ontaardt in elkaar beschuldigen, beledigen, proberen af te maken. Niet elkaar helpen te zoeken naar de beste oplossing (zoals in het UK)[i], maar elkaar beschuldigen en uitmaken voor rotte vis, daarbij aangevoerd door journalisten die uit zijn op een “scoop”

De overmaat aan aangevraagde spoeddebatten is daar het zuiverste bewijs van. Het aanvragen van een “spoeddebat” een niet reguliere, niet geagendeerde oproep aan een minister om per direct te verschijnen om rekenschap af te leggen over (meestal) mineure zaken. Meestal niet omdat het landsbelang daarmee gediend is, maar om de publieke aandacht die dit oplevert (Pauw en Witteman, Nieuwsuur, DWDD, Volkskrant etc.)

Vandaag was daarvan weer een sprekend voorbeeld. Natuurlijk heeft de PVV de linkse partijen in het hart geraakt: zij staan buiten spel, terwijl de PVV in feite regeringspartij zonder verantwoordelijkheid (geen ministers) is. Blijft over alles op de man te spelen, omdat er op het gedrag van de PVV in deze regeringscoalitie nog niets is aan te merken. En journalisten genoeg die wel wat vinden. Dus gaan we een spoeddebat aanvragen, niet over beleid, maar over personen.

Dat is de afbraak van onze democratie. In plaats dat de collega’s in het parlement elkaar, met al hun zonden, als volwaardige collega’s accepteren, proberen we ze te breken. Het gaat niet meer om politieke argumenten, maar om vernietiging van de oppositie, om het doodbijten van de onderliggende partij.

Met alle mooie en goed uitgesproken woorden van Femke Halsema; zij is een “black widow who bites off the head of her amant after beiing impragnated”

Dat is dodelijk, dat moge duidelijk zijn, maar niet alleen voor de naïeve slachtoffers, maar vooral voor de democratie.

Het is maar goed dat we een koningshuis hebben.

---

[i] In het tweepartijenstelsel accepteert de verliezer de overwinning van de ander en vormt dan een schaduwkabinet dat steeds alternatieven aandraagt voor de regeringsvoorstellen.

Slachtoffers!


Een van de meest gehoorde kwalificaties dezer dagen voor iemand die iets ongewenst is overkomen. Taalvervuiling. In de eerste plaats omdat de oorspronkelijke betekenis van het woord "slachtoffers" was het offeren (op de barbecue of anderszins) van het dochtertje of zoontje van een geloofsgenoot (Inca's, de Bijbel [ Abraham, die zijn zoon Isaac probleemloos zou hebben "geofferd" als hij niet op het laatste moment tot inkeer was gekomen] Vandaag de dag gebeurt dit nog in Afrika, Haitie, Suriname en Nederland. Het zij zo. Veel te veranderen lijkt er niet te zijn; mensen blijven mensen. Wreder dan ijsberen en wolven die hun jong doden als er geen toekomst voor ze is. Wij (mensen) zadelen onze omgeving op met de kosten van onze mislukkingen.Niet vanwege gebrek aan verantwoordelijkheid, integendeel, wegens gebrek aan verantwoordelijkheid jegens de samenleving. Samen moeten we een leefbare wereld proberen in stand te houden. Dat wordt steeds moeilijker, omdat steeds meer missers kunnen worden opgelapt. Zolang ze blijven ademen stoppen we er onvoorstelbare hoeveelheden energie en geld in, hoewel er geen andere toekomst is dan een troeteldiertje voor de zich schuldig (of uit egoistische motieven) voelende ouders. Volgende gezonde kinderen worden opgezadeld met een overgroot deel van de zorg voor het mislukkelingetje. Is dat fair? Nee, het streelt alleen het ego van de ouders van het misluksel, vanuit de gedachte dat ze toch wel erg zorgzaam zijn en het "leed dat hun is aangedaan" manmoedig aanvaarden. Het "leed" is overigens doorgaans aan henzelf te wijten. Niet kwalijk te nemen, mensen zitten nu eenmaal zo in elkaar. Maar neem mij nu alsjeblieft niet kwalijk dat ik het voor een keer hardop zeg. Zowel in mijn familie als in mijn maatschappelijke rol heb ik alles meegemaakt en maak ik het nog mee. Ik praat  dus niet als een kip zonder kop, maar met kennis van zaken. En het kan me deze keer niet verdommen (sorry voor het woordgebruik) wat men hiervan denkt. Als niemand meer met me wil praten: soit (of okay voor de angelsaksisch georienteerden) Maar ik wil dit wel gezegd hebben voor ik zelf tussen de schuifdeuren verdwijn. Zelf heb ik drie hartinfarcten overleefd, dus ook ik hoor er feitelijk niet meer te zijn. En daar ben ik het hartgrondig mee eens. Eigenlijk wil ik gewoon weg..., maar gelukkig kan ik lachen en mensen aan het lachen maken. Dat geeft vreugde; mijn ogen glimmen nog steeds. Mijn omgeving is (hoop ik) nog steeds blij dat ik er nog ben. Maar is dat terecht? Nee, dat is niet terrecht, want als ik er niet meer zou zijn (behalve in de herrinnering van alle mensen voor wie ik wat betekend heb) zouden anderen in hun taak, in hun rol groeien. Met mijn leeftijd, achtergrond en uitstraling belemmer ik anderen om in hun rol en taak te groeien. Niet omdat ik dat belemmer, maar simpel omdat ik nog ben. Leven hoort een einde te hebben, teneinde nieuwe generaties de toekomst te veroveren. Nutteloos vegeteren hoort daar niet in thuis, of je nou jong bent of oud. En als we de ouden niet willen laten sterven dan zullen we er voor moeten zorgen dat de jongen niet geboren worden. Zo zit dat

Gewoon gelul


De eerste avond van het nieuwe seizoen! Al weken hoop je dat nu eindelijk eens nieuwe interessante formats worden geïntroduceerd op Radio en TV, na al die weken herhalingen. Volgens mij zijn al die bigshots als P&W, PdL, en al die andere schromelijk overbetaalde ijdeltuiten vier weken op vakantie in maximale luxe en zorgen stagiaires en andere uitgebuitenen voor de invulling van de zendtijd. Op de radio valt het heel erg mee, daar zijn liefhebbers de mensen die de zindering, het beleven meegeven. Op de TV zijn het uitsluitend opportunisten met een overmaat aan eigendunk die de sfeer bepalen. 


Vanavond de eerste uitzending gezien van Nieuwsuur. Na een eerste uitzending kun je natuurlijk geen definitief oordeel hebben, maar mijn eerste indruk is: een verlengde Nova, maar nog iets verder versimpeld tot MBO niveau. Niet erg, die ruimte moet er zijn, maar ik denk dat de doelgroep op dat moment iets anders doet. 


Om tien voor elf heb ik naar de eerste uitzending van PowNed gekeken. Dominique Wezie. Ook zij zullen moeten groeien om tot een interessant format te komen. Pubers zijn soms best leuk, maar niet echt lang. Kom op Dominique, je hebt kwaliteiten, wordt volwassen.


En pas om tien over elf overgeschakeld naar Pauw en Witteman. Wat hebben die gasten de hele zomer gedaan? In de commercial die de afgelopen tijd overmatig is uitgezonden geven ze aan dat ze er graag weer tegenaan willen. Ik merkte het vanavond niet. Meer van hetzelfde. Net een kindercircus dat nooit verandert en er steeds van uit gaat dat er altijd weer een nieuwe generatie is die lacht om dezelfde grappen. 


Al met al: triest. Meer valt er niet over te zeggen.


Wim

Ik ben maar een middelmatig mannetje. Een doorsnee Nederlander met blauwe ogen en blond haar (inmiddels vrijwel kaal), uitgerust met net voldoende intelligentie om het hoofd boven water te houden. Mijn leed is dat ik voortdurend geteisterd word door vele vragen die het leven van alle dag oproepen. De media roepen mij ononderbroken op om "politiek correct"' te denken. Dat wil zeggen: homo's knuffelen, moslims troetelen, illegale afrikanen opvangen, Roma's huisvesten en nog veel meer. "Kwestie van beschaving" kwetteren de media. Het zal wel, maar als ieder z'n eigen beschaving nu eens gewoon in eigen kring zou praktiseren, zouden we al een heel stuk verder zijn, toch? Hoeven we elkaar niet te bekritiseren en te ergeren. Willen jullie vrouwen besnijden als ze klein zijn of stenigen als ze groot zijn, ga je gang, maar niet in mijn tuin please.

Veel verder wil ik hier niet over doordenken, althans er geen definitieve standpunten uit destilleren, Wel heb ik een aantal vragen, steeds meer eigenlijk, waarop ik vanuit mijn opvoeding en opleiding geen antwoorden kan vinden. Betekent dit dat ik verkeerd ben opgevoed en opgeleid; ontbreekt het mij aan geestelijke bagage, of moet ik me gewoon maar aanpassen aan de normen en waarden van onze gasten?

Laat ik met een eenvoudige vraag beginnen, dan komen we van daar uit vanzelf verder.
Polen heeft in de Tweede Wereldoorlog aan de kant van de geallieerden zelfs geholpen Nederland te bevrijden, terwijl geen enkel Islamitisch land afstand heeft genomen van de Nazi's, ook Turkije niet, hoewel de USA vandaag de dag wil beweren dat zij "trouwe bondgenoten" zijn (ingegeven door geopolitieke belangen met Iran en Irak als buren.) De USA wil Europa opzadelen met Turkije (70 mlj. inwoners waarvan 30 mlj. analfabeet, twee keer zo groot als Duitsland, het belangrijkste land van de EU. De USA bereikt daarmee twee doelen: De EU verzwakt door interne tegenstellingen en cultureel onbegrip en Turkije in de houdgreep om als uitvalsbasis te dienen voor Iran en Irak en alle "stan" landen.

Mijn vraag is hoe het komt dat moslims in Nederland fatwa's mogen uitvaardigen, scheldkannonades aan ons adres van hun kansels mogen prediken, de horizon mogen vervuilen met minaretten en onaangepast gedrag mogen vertonen, terwijl Polen in het najaar niet eens met een rieten mandje het bos in mogen om paddestoelen te plukken, zoals in Polen heel normaal is. Ze worden op de bon geslingerd door een BOA (een omhooggevallen boswachter) en hun mandje wordt geconfisceerd. Is dit meten met twee maten, of valt dit onder de term politiek correct onderscheid c.q. vergelijk ik onvergelijkbare dingen?

Ja de Islam valt onder godsdienstvrijheid, maar ook die heeft zijn grenzen. We staan hier ook geen animistische godsdiensten toe met mensen offers  en zelfs religieus discrimineren mag niet. Althans de SGP mag dat niet; de Islam wel. Want je kunt veel zeggen van de Islam, discrimineren doen ze als de beste: vrouwen, Joden, homo's negers, christenen en dat zonder enige terughoudendheid.

Verbazingwekkend is dat het Christelijk Democratisch Appél (CDA) dergelijke lieden toelaat in gekozen openbare functies. Nu weet ik wel dat je bij het CDA niet meer in God hoeft te geloven om toch verkiesbaar te zijn en dat je bij aanstelling niet meer de eed hoeft af te leggen (zo waarlijk helpe mij God almachtig) maar kunt volstaan met de belofte (dat beloof ik) Maar suggereer dan ook niet iets dat je niet bent. Als je gewoon een middenpartij wilt zijn voor alle mensen van goede wille kun je toch beter Humanistisch Democraten heten ofzo?

Enfin, talloze vragen, maar laat ik het even hier bij houden. Laat mij uw leerzame antwoorden horen

Vriendelijke groet

Wim

Exit Balkenende IV
Vier jaar is lang, heel lang in deze tijd van: “Ik wil het en ik wil het nú!” Drie jaar geleden voorspelde ik met overtuiging dat dit kabinet de rit zou uitzitten: Drie rechtlijnige calvinisten (Balkenende, Bos en Rouvoet), opgevoed met dispuut en bedreven in discussie. Vastbesloten hun beste krachten in te zetten voor het landsbelang. Niet mijn voorkeurskabinet, maar ik vrees dat geen enkel kabinet van mij die eretitel kan verwerven. Maar Balkenende, overtuigd van zijn bijzondere gaven en daarmee samenhangende opdracht is te lichtgeraakt als enige kritiek te dicht bij hem zelf komt. Zijn eigendunk en ijdelheid zullen in zijn hele verdere leven een onvermijdelijke struikelsteen blijven. Omdat hij al drie kabinetten had verkloot dacht ik, na Beetsterzwaag en de honderd dagen inventariseren, nu laat hij zich met zijn twee calvinistische kompanen de eindstreep niet meer ontgaan.
Met “wijsheid achteraf” had ik in mijn voorspelling echter geen rekening gehouden met de andere spelers in dit macabere spel, zoals de Nederlandse Democratie thans wel mag worden genoemd. Om zijn positie te versterken ten opzichte van zijn medecalvinisten omringde JPB zich met enkele “bodyguards”, Van Geel, Verhagen en Jack (spindoctor) de Vries. Zij moesten ervoor zorgen dat de PvdA (Wouter Bos) niet met de eer aan de haal zou gaan en alle loftuitingen in het CDA mandje zouden belanden. Rouvoet, allang blij dat hij mee mocht doen, telde niet mee. Voor hem en de Christen Unie waren dit de eerste schreden op het pad van de macht; voorzichtig manoeuvreren dus. En Eimert van Middelkoop, een alleraardigste man, liep keurig aan de leiband van het Ministerie van Defensie. Nog nooit een wapen in z’n handen gehad of een uniform gezien. En dat wordt dan Minister Van Defensie! Maar okay, de rollen waren verdeeld: Christen Unie in de junior positie, PvdA in de houdgreep van het CDA en de drie bodyguards van het CDA in de regiekamer, de vuile handen van het CDA die Balkenende uit de wind zouden houden.
Ik denk niet dat het Kabinet destijds anders had kunnen worden samengesteld, er zat niets anders op dan het zo maar te doen. Maar na verloop van tijd gebeuren er dingen die onmogelijk te voorzien zijn. De wereldpolitiek draait een kwartslag, de wereldeconomie stort nagenoeg in; we komen in totaal ander vaarwater. Over van Middelkoop praten we niet meer: Verhagen en de Vries (Jacobsen en van Es) doen defensie erbij en Bos profileert zich als een briljant bestuurder in de bankenproblematiek. Welke minister van financiën ooit, heeft in zo’n korte periode zoveel majeure en ook nog juiste beslissingen moeten nemen.
Dat kon natuurlijk niet. Het CDA besloot de regie strakker aan te halen. Maxim (what’s in a name) besloot de CDA wens om de Uruzgan missie te verlengen binnen te halen. Let wel: die CDA wens was er in Beetsterzwaag al! De PvdA wenste de tweede verlenging niet nog eens te verlengen, maar na lang onderhandelen besloot men in het regeerakkoord “eventueel alle opties bespreekbaar te houden”, waarbij geen van de onderhandelaars de eigen positie opgaf.
Maxim, indachtig deze open-eind formulering, in zijn rol van Minister van Buitenlandse Zaken dacht: ik draai Wouter gewoon zijn arm op z’n rug, ik maak een afspraak met Rasmussen (SG van de NAVO) en Wouter heeft te slikken of te stikken. Helaas voor Maxim, het heeft niet gewerkt. Zoiets kun je als Jezuïet misschien op sommige plekken bij de zwartjes in Afrika proberen, maar niet bij een Nederlandse intellectueel met een calvinistische inborst. Dat ging te ver.
En zo is het gekomen.
Hoe nu verder?
Voorlopig krijgen we chaos. De democratie zal trillen op z’n grondvesten. Balkenende komt natuurlijk niet terug in de Nederlandse politiek. Ik weet echt geen goede plek voor hem, maar slimme ambtenaren met uitgebreide netwerken vinden wellicht een plek voor hem. Van Rouvoet en van Middelkoop zullen we nooit meer iets vernemen. Verhagen zal mogelijk lijsttrekker van het CDA worden, maar ook als dat niet het geval is, zal hij daar prominent aanwezig zijn. Hij wil premier worden, hij wil internationaal erkend en gewaardeerd worden en hij gaat daar alles voor doen en het zal hem lukken ook. Niet erg, maar wel goed om te weten en in gedachten te houden. Andere tijden, andere mensen, maar hij lijkt wel een beetje op Luns. (Wie dat niets zegt: het zij zo, maar er is altijd nog Wikipedia)
En Wouter Bos? Ik denk dat hij partijleider van de PvdA blijft en de strijd aan gaat met de opkomst van populistisch rechts (PVV en TON) Ik denk dat hij met D66, SP en Groen Links een coalitie aangaat. Dan zal hij premier worden en in de jaren nadien zijn laatste illusies en zijn laatste haren verliezen. Volgens mij zal hij één van de beste ‘naoorlogse’ premiers worden. (Welke oorlog? Sinds 1945 hebben we er zeker als wel weer 20 gehad, ik tel ze niet meer; sinds WOII tellen we de oorlogen immers niet meer, delen we ze nog slechts in naar hun amusementswaarde)
En wat uiteindelijk overblijft:
Memoires.

See you, Wim

Nederlandse democratie nader bekeken.
Ach we weten natuurlijk wel dat “Democratie” de minst slechte is van alle regeringsvormen, omdat het maximale vrijheid toestaat aan individuen. En vrijheid beschouwen we in onze libertijnse westelijke wereld als het meest elementaire “mensenrecht” Niet per definitie iets dat onlosmakelijk verbonden is met onze natuur, maar iets dat we hebben veroverd, en dat vervolgens hebben vastgelegd in een handvest, zodat iedereen zich daar voortaan op zou kunnen beroepen als ware het een aangeboren recht. Nee, we hebben het in onze geborneerdheid toegeëigend.
Niet dat het verkeerd is, integendeel, als een samenleving goed ontwikkeld en in evenwicht is, is vrijheid de mooist denkbare verworvenheid. Dan is democratie ook de geëigende bestuursvorm. Maar ontbreekt die ontwikkeling en dat evenwicht, dan creëert democratie alleen maar chaos, honger, genocide, burgeroorlog. Samenlevingen in ontwikkeling hebben meer aan regentesk bestuur. Geen potentaten, maar mensen die de kracht en de macht hebben om orde te scheppen, infrastructuur (in alle materiële en immateriële betekenissen) te ontwikkelen en opposanten in dat ontwikkelingsproces te betrekken.
Nederland is een van de oudste democratieën in Europa. Elders in de wereld komen samenlevingen voor waar democratie ook de norm is, zonder dat ze die term daarvoor gebruiken of zelfs maar kennen. Het bestuur wordt dan gevormd door een Raad van Oudsten of een Raad van Wijzen en hun wil is wet. Hoezo vrijheid? Ja, vrijheid, maar wel vrijheid in gebondenheid. In een samenleving ben je met elkaar verbonden en dat beperkt je vrijheid tot daar waar je de gemeenschap, je omgeving, aantast en beschadigt. Dan wordt de democratie ondermijnd en is het zaak dat de Raad van Wijzen (lees in onze democratie: de Regering en het Parlement) hard ingrijpt. Zero tolerance voor hooligans en andere extremisten. In onze samenleving gelden onze regels en als je dat niet bevalt staat het je volkomen vrij om te vertrekken. Gastvrij, prima, uiteraard, maar wij bepalen de huisregels.
Het is daarbij natuurlijk wel zaak dat de Raad van Wijzen (regering en parlement) inderdaad wijs is. Geen ijdeltuiten, zakkenvullers en mensen die zichzelf uitzonderingen toestaan die zij aan anderen onthouden. Integere mensen. Ze mogen zich Elite noemen als ze zich daar ook naar gedragen: niet verheven boven anderen, gelijkwaardig, slechts met een andere taak belast in overeenstemming met hun talenten.
Vandaag heb ik (nota bene in Canada) het hele debat in de Tweede Kamer intensief gevolgd over de implicaties van het rapport Davids inzake de besluitvorming tot politieke deelname aan de Amerikaanse inval in Irak. Ik ben tot de conclusie gekomen dat als onze democratie zo door gaat het einde in zicht is. Niet zozeer van dit kabinet, dat eindigt toch wel, maar van de integriteit.
De onvoorstelbare ijdelheid van onze premier Jan Peter Balkenende, omringd en beschermd door zijn vazallen van Geel, Verhagen en de gehele CDA-fractie. De eigendunk waarmee deze mensen meenden hun eigen agenda te mogen volgen met voorbijzien van de gehele gemeenschap waaraan zij leiding geven, is ronduit stuitend. En het ergste is dat ook na dit zeventiende debat en veertien moties in zeven jaar, het koppel nog steeds overtuigd is van het eigen gelijk.
Het strakke bekkie van JP, nadat alle relevante moties onder strakke regie van het CDA (met een nietswaardig cadeautje aan coalitiegenoot PvdA) waren verworpen, sprak boekdelen: Schijt aan jullie allemaal; ik ben de baas en ik blijf de baas.
Wie zei er ook weer in 2002 dat we zomaar “een oorlog werden ingefrommeld”? Ik weet het niet meer, maar ik weet nog wel dat JP erg verontwaardigd was. Vandaag is vast komen te staan dat het meer dan waar is. Het parlement stiekem buiten spel gezet door informatie te filteren of achter te houden. Maar JP, van Geel en Verhagen vinden zich nog steeds integer. Lees nog maar eens de column van Marcel van Dam van 27 maart 2003 http://www.volkskrant.nl/archief_gratis/article960705.ece/Angst_en_walging
En wat gebeurt er dan in het parlement vandaag? CDA voorop, maar PvdA niet minder, samen de meerderheid, stemmen tegen de motie van wantrouwen die door de oppositiepartijen is ingediend (excl. de VVD, die nog steeds niet verder is gekomen dan dankbaarheid jegens de VS voor hun hulp bij het beëindigen van WOII; zestig jaar na tijd nog steeds diep buigen? Kom nou! Pas na Pearl Harbour gingen ze meedoen: niet uit compassie met Europa, maar uit eigenbelang) Al die jonge jongens die toen in Normandie, de Ardennen, Arnhem zijn gesneuveld, dat waren geen idealisten die streden voor de vrijheid, die zijn gewoon opgeofferd voor de Amerikaanse belangen. Het Marshall Plan was heus geen liefdadigheid, maar: “ze hebben honger, geef ze brood en je krijgt goud terug”. De VVD is nog steeds aan het betalen en ik vraag me nog steeds af waarom. Europa ontwikkelen, ho maar, Amerika pamperen: Yeahh! Cool! Als ik het geld had zou ik het hele ledenbestand van de VVD (zoveel zijn er dat niet meer, maar toch..) willen uitnodigen voor een rondreis door de VS: de Midwest: Kansas, Arizona, het Zuiden: North en South Carolina, Georgia; het Noorden Wisconsin, Montana, Wyoming. Geen uitputtende listing. Ik weet zeker dat alle VVD leden dan zouden beseffen dat ze altijd in sprookjes hebben geloofd. Laten we alsjeblieft aan Europa bouwen in plaats van aan de Navo en andere reeds terminale instituties.
Hoe dan ook: Hypocrisie ten top. Wouter Bos blijft weg, hij wil het niet meemaken en is ook niet welkom. Hamer is gebrainwasht op een mannier waarmee ze op de Olympische spelen zou zijn gediskwalificeerd. Ze zou zich voor de rest van haar leven moeten doodschamen voor zulk onwaarachtig opportunisme.Als “heldendaad” vraagt ze in tweede termijn of de premier nog in iets duidelijker bewoordingen wil “herbevestigen” wat zij in eerste instantie meende te hebben gehoord. JP weigert dat en toch stemt zij namens de PvdA tegen de motie. Je moet je toch wel vies en gebruikt voelen als je dan eindelijk in je bedje ligt en beseft welke bijdrage je hebt geleverd aan de instandhouding van een schone democratie. Geheuld met de farizeeërs, de schijnheiligen die “zichzelf beter achten dan de ander” in plaats van omgekeerd. Komt wel vaker voor dat de bijbel verkeerd wordt geciteerd, dames en heren van het CDA.
Toch: ik begrijp het wel. Verkiezingen voor de deur. Je kunt er toch niet voor kiezen om jezelf te laten wegvagen? Maar moet je daarom al je principes verloochenen? Zou het niet meer van zelfrespect en respect voor de samenleving hebben getuigd om oprecht de gemeenschap in de ogen te kijken en te zeggen: “IK WAS FOUT, ik stap op, maar ik kom terug en zal het beter doen” Dan win je stemmen. Nu blijf je een eigenwijze geborneerde druiloor.

Elite

Wij Nederlanders hebben een hekel aan het begrip “Elite”. Het past niet bij onze zucht tot nivellering, bij onze bescheidenheid van “wie als een dubbeltje geboren is wordt nooit een kwartje” en “je hoofd niet boven het maaiveld uitsteken” en “doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg”.
De Dikke van Dale zegt over elite: “kleine groep van voorname mensen” De sfeer van deze omschrijving bevalt mij niet. Het gaat er niet om of de groep klein is, hij moet zelfs zo groot mogelijk zijn. En het gaat niet om de voornaamheid, maar om de uitnemendheid, de combinatie van kwaliteiten en facilitaire mogelijkheden. Elke gemeenschap (dorp, land, kerk, hulporganisatie) heeft elite nodig: mensen die goed zijn opgeleid, over netwerken beschikken, leiding kunnen geven, oplossingen kunnen aandragen, uitvoeringen in gang kunnen zetten. Mensen die kunnen opleiden, stimuleren en faciliteren. En in hun rol ook een voorbeeldfunctie vervullen voor anderen en komende generaties.

Wat zou Haïti vandaag de dag beter af zijn als men vanaf 1804 een gedegen schoolsysteem had opgezet en aandacht had besteed aan elitevorming. Aan Frankrijk heeft dat niet gelegen, die weten hoe zoiets moet en hoe belangrijk dat is. Maar Haïti is in die eeuwen niet verder gekomen dan vrijheid, blijheid, voodoo en ontevreden wachten op hulp. Kijk maar naar de televisiebeelden: ze gaan op een dekentje op straat zitten wachten op hulp in plaats van zelf de handen uit de mouwen te steken. Dat doen de “elitaire blanken”, die weten dat alleen bergafwaarts vanzelf gaat. En als er een camera voorbij komt weten ze ook nog uitstekend te verwoorden dat de hulp te laat is en onvoldoende. Anderen slaan aan het plunderen en wapens zijn er ook blijkbaar in overvloed.

Ach, niets nieuws onder de zon, In Nigeria, Kameroen, Zuid-Afrika, Angola, Congo en al die andere Afrikaanse landen is het niet anders. Zelfs Liberia (de naam betekent vrijheid), nooit een kolonie geweest heeft kennelijk nooit kans gezien aan elitevorming te doen. Ik bedoel natuurlijk niet de corrupte zakkenvullers die zich in die streken de staatsmacht toe-eigenen, al of niet met hulp of instemming van Amerika, Europa of China. Elite, dat zijn mensen die met inzet van hun beste kwaliteiten bouwen aan verbetering.

Zo zou het in Van Dale en Wikipedia moeten staan. En zo niet, welk woord zou Van Dale dan hebben voor de elite die ik bedoel?
Wij zouden als Nederlanders trots moeten willen zijn om tot een elite te behoren. We zouden dat moeten willen, om zodoende onze beste kwaliteiten in te zetten voor de gemeenschap. Iedereen die het goede voorbeeld geeft, normen en waarden overdraagt, onderwijzers, bedrijfsdirecteuren, managers, gezagsdragers, ze hóren elitair te zijn. Een professor, minister, maar ook degene op nog veel lager niveau, die zijn kwaliteiten verloochent door zichzelf weg te bagatelliseren met opmerkingen als “ach, ik ben ook maar een profeet die brood eet”, verzaakt zijn elitaire plichten. Het is net zoiets als de morele code uit het feodale tijdperk: “Adel verplicht” . Zo is het. Toen later het volk de macht overnam (noem het democratie) werd deze code veranderd in “Arbeid adelt” Prima, dat is ook zo, maar dan blijft niettemin recht overeind dat Adel verplicht. Elite is de moderne adel, die tot taak heeft voor te leven, ten voorbeeld voor anderen; het heft in handen te nemen en het vervolgens over te dragen aan de toekomstige elite.

Nee, niet iedereen kan deel uitmaken van de elite. Niet iedereen is hetzelfde begiftigd. Dat hoeft ook niet. Als mensheid zijn wij niet gelijk, maar wel gelijkwaardig. De één moet sjouwen, de ander moet denken, maar als je als denker toevallig begiftigd bent met meer talenten dan de sjouwer, is het vaandelvlucht om je natuurlijke lidmaatschap van de elite te ontkennen. Dan doe je onrecht aan de sjouwer en verzaak je je plicht als lid van de elite die de zorgplicht heeft voor de continuïteit.

Elite deelt geen spiegeltjes en kraaltjes uit, maar leert de mensen lezen, schrijven en rekenen, alsook fatsoensnormen en waarden. Elite geeft geen vissen om te eten, maar geeft hengels en leert de mensen vissen. Elite pempert niet en laat mensen niet op dekentjes wachten op hulp maar zet ze aan het werk om zelf de lijken uit te graven en de overlevenden te redden. Elite laat niet toe dat ze voor de camera hun ongenoegen kenbaar maken, terwijl ze zelf als verpleegster of dokter of wat dan ook voor hulpverlener zich acht slagen in het rond werken om te kunnen doen wat mogelijk is.

Deze voorbeelden hebben natuurlijk betrekking op de actualiteit van deze dagen, maar ook in het normale dagelijks leven geldt dit onverminderd.

De Wikipedia geeft als definitie van elite:
De bovenklasse of bovenlaag (Engels: upper class) bestaat uit welgestelde personen die financieel onafhankelijk zijn.
De bovenklasse is een elite die is geboren en opgegroeid in sferen van culturele, bestuurlijke of maatschappelijke verdiensten, adeldom of oud geld. Er is sprake van intuïtie voor wellevende omgangsvormen en een hoog cultureel besef, ongeacht de daadwerkelijke levenswandel
Tjonge, wat een onbenul.

Heel jammer dat de bestorming van de Bastille op 14 juli 1789, ruim twee eeuwen geleden kennelijk nog steeds niet heeft opgeleverd dat ook na de beëindiging van het feodale stelsel in Europa, de getalenteerde burger maatschappelijke plichten had die hem uitnemender maakte dan velen in zijn kielzog en hem derhalve een natuurlijk lidmaatschap tot de elite bezorgde.
Nogmaals: de afwijzing daarvan, het onttrekken daaraan, is vaandelvlucht. Daar maakte de adel in vroeger eeuwen korte metten mee.

(Toevoeging alleen voor Rotary: Wij geven geen spiegeltjes en kraaltjes, wij initiëren, stimuleren, faciliteren; wij zijn Elite met Elitaire plichten.)

Wim van Halm

Het is vandaag 5 januari 2010, bijna 6 januari. Het leven gaat snel. Steeds sneller. Misschien komt het omdat wij steeds langzamer denken en derhalve genoegen nemen met een langzamer tempo. Douwe Draaisma heeft dit aspect in zijn proefschrift helaas onderbelicht, maar daar gaat het nu niet om. Het gaat om de eerste indrukken van het nieuwe jaar, het nieuwe "decenium" De oliebollen zijn op of weggegooid, de eerste werkdag met de eerste nuchtere gedachten zijn aangebroken. Vijf dagen in het Nieuwe Jaar en voor mij is het Nieuwe Jaar voorbij. Had ik hoop iets relaxter het nieuwe jaar in te gaan, die ilusie is voorbij. De rellen in Culemborg tussen Molukkers en Marokkanen en de behandeling daarvan op de toonaangevende Nieuwsprogramma's van deze avond (NOS, VARA, VPRO, EO) heeft al mijn hoop de bodem ingeslagen. 2010 zal erger worden dan 2009 en dat was al erg.

Even tussendoor: Ik ben nu 67 jaar. Toen ik 65 werd heb ik gezegd dat ik vanaf dat moment niet meer politiek correct wilde zijn, maar ongefilterd mijn eigen mening zou zeggen. Dat heb ik gedaan en ik heb daar geen vrienden mee gemaakt. Uit opportunistische overwegingen wil niemand geassocieerd worden met mensen die niet politiek correct zijn. Je familie, je buren, je collega's. Je mond houden is het beste. Op mijn 65ste besloot ik dat niet meer te doen, maar gewoon "te zeggen wat ik denk, en te doen wat ik zeg" om met Pim Fortuijn te spreken.

Het laatste jaar heb ik veelvuldig bedacht dat het misschien toch beter was te zwijgen, mede door mijn echtgenote die er toch steeds meer moeite mee kreeg. En ik heb gezwegen! Maar na de eerste vijf dagen in het jaar 2010 heb ik toch anders besloten.

Wim de Bie mag dan als National Mental Coach zijn benoemd (en hij is het waard!); het geeft mij extra stimulans om voortaan nog "politiek incorrecter" te zijn dan voorheen. De beuk er in.

Het geleuter van Pauw en Witteman om "vrede tussen Molukkers en Marokkanen na te streven", de suggesties en vragen die zij daarover stelden, zijn simpelweg stupide. Dat lukt niet, hoe je het ook probeert. Ik ben opgegroeid met Molukkers: ze zijn rechtlijnig en niet al te intelligent, uitstekend geschikt als militair of ambtenaar; de juiste mensen voor het KNIL. Lieve, vreedzame mensen, totdat je ze echt kwaad maakt. Zo ben ik ook, ik voel zielsverwantschap. Ik heb reizen door Marokko gemaakt voordat ze massaal overstaken naar Europa. Blije, gastvrije mensen met heel veel gemeenschapszin en sociale cohesie. Beide volkeren horen hier niet thuis. Ze zijn en blijven ontheemd, hoe lang ze ook "integreren" Hun enige redding is te trouwen (of anderszins een relatie aan te gaan) met een Nederlandse partner. Blank bloed is de enige weg tot echte integratie. Dat geldt overigens niet alleen in de voornoemde problematiek, maar overal in de wereld. Sinds de Tweede Wereldoorlog is rassenonderscheid uiteraard een beladen begrip; we kunnen het blijven ontkennen, maar dom is dat wel. En iedereen weet in z'n gevoel de verschillen. Dat hoeft niet te ontaarden in minachting of haat, integendeel. Juist als je bewust bent van de rasverschillen kun je elkaar leren waarderen: De één kan dit beter en de ander dàt. Molukkers zijn "Silent Killers", toegewijd, fanatiek, effectief. Ze zullen nooit Generaal worden of Voorzitter van de Raad van Bestuur. So what? Zijn ze minder? No Way! Perfect People! En die Marokkanen dan? Die lopen nog twee generaties achter. Proberen zich hier te manifesteren, zonder daar iets tegenover te plaatsen. De oudere generatie voelt zich "Uitgezondenen om Marokko aan deviezen te helpen"; de jongere generatie zegt "bekijk het maar", en pakt wat ze pakken kunnen. Verwant aan de Berber-apen. Niet erg, heel leuk, maar wel een feit.

Triest dat ze in een plaatsje als Culemborg in hetzelfde hok gezet werden. Alsof je Rottweilers en Staffordshire Terriers in eenzelfe hok zet. Waar zit je verstand?

En dan een zielige burgemeester, met als enige verdienste dat hij iets langer is dan de rest, met een zielige grijze stoffering rondom zijn kin, die probeert dominee te spelen. Treurig, lachwekkend, met zo'n assistente naast zich.

Dat we dat toelaten in Nederland heeft niets te maken met tolerantie of humanisme of wat voor andere onzin dan ook; dat heeft alleen te maken met onze eigen afkomst: gedeporteerd uit Europa naar de uiterwaarden, waar wind, koude, overstromingen en andere ellende het leven bepaalden. Daar zijn wij van afkomstig en daarom hebben wij empathie met nieuwe "gedeporteerden" Onterecht natuurlijk, je kunt de ellende van anderen niet bovenop je eigen ellende stapelen, dan ga je zelf ten onder. Dan ga je samen ten onder en blijft er niets meer over.

Australie is net zo'n land. Alle blanken afkomstig van gedeporteerd tuig uit Engeland. Ruig volk, zoals te horen en te voelen in hun hele samenleving. Maar grenzen worden wel gesteld!
Dat ontbreekt in ons land. We stoppen alles bij elkaar en doen alsof ieder mens hetzelfde is.

Het Politiek Correctisme van Pauw En Witteman is afschuwelijk en ontkent de diversiteit van het menselijk ras."RAS zeg ik, want heren, de tijd van "Alle mensen zijn gelijk" is echt voorbij. We zijn wel gelijkwaardig, maar niet gelijk. En ik ben niet beter of slechter dan Pauw of Witteman en niet gelijk, maar wel gelijkwaardig. Heren, wilt u dat onthouden?