De Gemeente Utrechtse Heuvelrug  en de Provincie Utrecht gaan zich sterk maken voor meer subsidie voor de instandhouding van Huis Doorn onder de titel:

"Op de barricades voor Huis Doorn"

Nooit zal ik op de barricades staan voor het behoud van Huis Doorn, de laatste verblijfplaats van Kaiser (de houthakker) Wilhelm II van 1919 tot 1942. Zonder meer de grootste Europese en Globale oorlogsmisdadiger van de 20^e eeuw. Hij was de regisseur van de  Eerste Wereldoorlog, de loopgravenoorlog en het gifgas. En toen hij in 1918 capituleerde vluchtte hij ongevraagd naar zijn nicht, Koningin Wilhelmina in het Neutrale Nederland. Fatsoenshalve kon zij hem niet weigeren, maar ze had het wel moeten doen, want oorlogsmisdadigers hoor je geen onderdak te geven. Hij bracht een trein vol rijkdommen en toegewijde slaven mee, die op het station Maarn tot stilstand kwam. Kasteel Amerongen werd gevorderd om hem (tijdelijk) onderdak te bieden, hetgeen anderhalf jaar duurde omdat Huis Doorn nog niet de allure had die een keizer “toekwam” Vandaag de dag zou hij zijn gedaagd voor het Internationaal Strafhof, zoals Milosevich, Mladich, en tal van Afrikaanse despoten.

Het was zijn schuld en van niemand anders dat Duitsland door Frankrijk en de andere geallieerden in bittere armoede werden gedompeld, waardoor Adolf Hitler zich tot de Fuerer kon ontwikkelen. Waar Kaiser Wilhelm zijn land in ellende ontvluchtte, niet in staat om te herstellen wat hij had kapot gemaakt, bracht Hitler Werkgelegenheid, zelfvertrouwen, groeiende economie en geloof in de toekomst.

Dat dat uiteindelijk in WOII ontaardde is ook op het conto van Kaiser Wilhelm te schrijven. Hij heeft daar ook geen afstand van genomen, in de hoop ooit nog eens teruggeroepen te worden op de troon. De lul.

Met z’n manke armpje heeft hij zich onledig gehouden met hout hakken. Was hij ooit maar meteen begonnen als houthakker, dan zou Europa en de wereld veel beter afgeweest zijn.

Al met al, Huis Doorn is een relikwie uit een andere tijd, een andere wereld. Weg ermee, de brand er in.

Wim van Halm 

Over oorlog en ellende

Over oorlog en ellende.

Overal in de wereld slaan mensen elkaar de hersens in. Vroeger letterlijk met knotsen en bijlen, tegenwoordig met machinegeweren en bermbommen. Alle beschaving heeft daar niets aan veranderd, sterker nog het geweld neemt alleen maar toe in hevigheid en perversiteit. Was oorlog vroeger een clash tussen twee stammen (om vrouwen of vee) die ophield als er genoeg bloed was gevloeid en de zwakste partij zich gewonnen gaf, gevolgd door periodes van rouw en verzoening, tegenwoordig worden oorlogen binnen de kortste keren geïnstitutionaliseerd. 


Regionale ellende wordt opgeschaald naar Navo niveau of andere wijsneuzen die de waarheid in pacht hebben, ondersteund door de meest geavanceerde wapens op dat moment voorhanden. Voorbeelden? Joegoslavië, Ethiopië, Irak, Libië, Syrië, en vele andere ellendegebieden. Hoezo is dat niet te stoppen. Wat beweegt ons om iedere keer weer te vervallen in geweld, terwijl wij allemaal het zo verschrikkelijk vinden? Simpelweg door onze ingebakken gelijkhebberigheid.


Ik zie nog de beelden voor mij uit het voormalig Joegoslavië, waar in zwarte oude mensenkleding gehulde boerenvrouwtjes stenen gooiden naar langsrijdende Navo militairen. Waarom waren ze zo kwaad? Omdat buitenstaanders wel eens even gingen bepalen wie ongelijk had en z'n mond moest houden. Dat pik je niet als  je al de nodige pesterij van je buren hebt moeten verduren. Zo maak je burgers, tot dan slachtoffers van de vijandelijkheden, tot medeplichtigen. 


De politiek correcte mantra dat "de onschuldige burgers altijd het slachtoffer zijn" is dan ook totale onzin. 


Alle burgers, zelfs zij die zich zogenaamd afzijdig houden, zijn medeschuldig. Immers, door niet te kiezen, kies je ook. Je tolereert. 


Als alle Duitse burgervrouwen niet achter hun mannen hadden gestaan, maakt niet uit of dat uit liefde, plichtsbetrachting of overtuiging voortsproot, was er nooit een Tweede Wereldoorlog ontstaan. Nou ja, misschien wel ontstaan, want vanaf 1928 was het tij eigenlijk niet meer te keren, maar gezien de ellende, zou de oorlog minstens drie jaar korter hebben geduurd. 


De burgers zijn altijd mede schuldig, dus maak ik geen onderscheid tussen burgers en soldaten. 
De soldaten worden gebrainwasht tot moordmachines en hebben per definitie geen toekomst meer; de burgers verschuilen zich achter de coulissen en wassen hun handen ten onrechte in onschuld. 
Sterker nog, als de ellende voorbij is, blijken ze unaniem voorheen in het "verzet", het "vrijheidslegioen", of welk hypocriete tekst dan ook te hebben gezeten. Ze weten precies degenen aan te wijzen die het  in hun ogen fout hebben gedaan en scheren hun hoofd kaal of (heel) veel erger. Na de terreur van het leger komt de terreur van de "burgers".


Al met al: burgers zijn altijd medeschuldig en faciliterend. Dus: Navo en andere goedbedoelende organisaties maak geen onderscheid tussen jongens van twintig en vrouwen van tachtig, iedereen is schuldig. Er zijn geen onschuldige burgers. En ook geen onschuldige militairen. 


En, ja, militairen die tegenstanders afschieten zijn schuldig aan misdrijf, maar degene die de foto heeft gemaakt en degene die de foto uit de vuilnisbak heeft gehaald en degene die hem heeft gepubliceerd, zijn net zo schuldig, alleen meer hypocriet.


Wim van Halm