Het is vandaag 5 januari 2010, bijna 6 januari. Het leven gaat snel. Steeds sneller. Misschien komt het omdat wij steeds langzamer denken en derhalve genoegen nemen met een langzamer tempo. Douwe Draaisma heeft dit aspect in zijn proefschrift helaas onderbelicht, maar daar gaat het nu niet om. Het gaat om de eerste indrukken van het nieuwe jaar, het nieuwe "decenium" De oliebollen zijn op of weggegooid, de eerste werkdag met de eerste nuchtere gedachten zijn aangebroken. Vijf dagen in het Nieuwe Jaar en voor mij is het Nieuwe Jaar voorbij. Had ik hoop iets relaxter het nieuwe jaar in te gaan, die ilusie is voorbij. De rellen in Culemborg tussen Molukkers en Marokkanen en de behandeling daarvan op de toonaangevende Nieuwsprogramma's van deze avond (NOS, VARA, VPRO, EO) heeft al mijn hoop de bodem ingeslagen. 2010 zal erger worden dan 2009 en dat was al erg.

Even tussendoor: Ik ben nu 67 jaar. Toen ik 65 werd heb ik gezegd dat ik vanaf dat moment niet meer politiek correct wilde zijn, maar ongefilterd mijn eigen mening zou zeggen. Dat heb ik gedaan en ik heb daar geen vrienden mee gemaakt. Uit opportunistische overwegingen wil niemand geassocieerd worden met mensen die niet politiek correct zijn. Je familie, je buren, je collega's. Je mond houden is het beste. Op mijn 65ste besloot ik dat niet meer te doen, maar gewoon "te zeggen wat ik denk, en te doen wat ik zeg" om met Pim Fortuijn te spreken.

Het laatste jaar heb ik veelvuldig bedacht dat het misschien toch beter was te zwijgen, mede door mijn echtgenote die er toch steeds meer moeite mee kreeg. En ik heb gezwegen! Maar na de eerste vijf dagen in het jaar 2010 heb ik toch anders besloten.

Wim de Bie mag dan als National Mental Coach zijn benoemd (en hij is het waard!); het geeft mij extra stimulans om voortaan nog "politiek incorrecter" te zijn dan voorheen. De beuk er in.

Het geleuter van Pauw en Witteman om "vrede tussen Molukkers en Marokkanen na te streven", de suggesties en vragen die zij daarover stelden, zijn simpelweg stupide. Dat lukt niet, hoe je het ook probeert. Ik ben opgegroeid met Molukkers: ze zijn rechtlijnig en niet al te intelligent, uitstekend geschikt als militair of ambtenaar; de juiste mensen voor het KNIL. Lieve, vreedzame mensen, totdat je ze echt kwaad maakt. Zo ben ik ook, ik voel zielsverwantschap. Ik heb reizen door Marokko gemaakt voordat ze massaal overstaken naar Europa. Blije, gastvrije mensen met heel veel gemeenschapszin en sociale cohesie. Beide volkeren horen hier niet thuis. Ze zijn en blijven ontheemd, hoe lang ze ook "integreren" Hun enige redding is te trouwen (of anderszins een relatie aan te gaan) met een Nederlandse partner. Blank bloed is de enige weg tot echte integratie. Dat geldt overigens niet alleen in de voornoemde problematiek, maar overal in de wereld. Sinds de Tweede Wereldoorlog is rassenonderscheid uiteraard een beladen begrip; we kunnen het blijven ontkennen, maar dom is dat wel. En iedereen weet in z'n gevoel de verschillen. Dat hoeft niet te ontaarden in minachting of haat, integendeel. Juist als je bewust bent van de rasverschillen kun je elkaar leren waarderen: De één kan dit beter en de ander dàt. Molukkers zijn "Silent Killers", toegewijd, fanatiek, effectief. Ze zullen nooit Generaal worden of Voorzitter van de Raad van Bestuur. So what? Zijn ze minder? No Way! Perfect People! En die Marokkanen dan? Die lopen nog twee generaties achter. Proberen zich hier te manifesteren, zonder daar iets tegenover te plaatsen. De oudere generatie voelt zich "Uitgezondenen om Marokko aan deviezen te helpen"; de jongere generatie zegt "bekijk het maar", en pakt wat ze pakken kunnen. Verwant aan de Berber-apen. Niet erg, heel leuk, maar wel een feit.

Triest dat ze in een plaatsje als Culemborg in hetzelfde hok gezet werden. Alsof je Rottweilers en Staffordshire Terriers in eenzelfe hok zet. Waar zit je verstand?

En dan een zielige burgemeester, met als enige verdienste dat hij iets langer is dan de rest, met een zielige grijze stoffering rondom zijn kin, die probeert dominee te spelen. Treurig, lachwekkend, met zo'n assistente naast zich.

Dat we dat toelaten in Nederland heeft niets te maken met tolerantie of humanisme of wat voor andere onzin dan ook; dat heeft alleen te maken met onze eigen afkomst: gedeporteerd uit Europa naar de uiterwaarden, waar wind, koude, overstromingen en andere ellende het leven bepaalden. Daar zijn wij van afkomstig en daarom hebben wij empathie met nieuwe "gedeporteerden" Onterecht natuurlijk, je kunt de ellende van anderen niet bovenop je eigen ellende stapelen, dan ga je zelf ten onder. Dan ga je samen ten onder en blijft er niets meer over.

Australie is net zo'n land. Alle blanken afkomstig van gedeporteerd tuig uit Engeland. Ruig volk, zoals te horen en te voelen in hun hele samenleving. Maar grenzen worden wel gesteld!
Dat ontbreekt in ons land. We stoppen alles bij elkaar en doen alsof ieder mens hetzelfde is.

Het Politiek Correctisme van Pauw En Witteman is afschuwelijk en ontkent de diversiteit van het menselijk ras."RAS zeg ik, want heren, de tijd van "Alle mensen zijn gelijk" is echt voorbij. We zijn wel gelijkwaardig, maar niet gelijk. En ik ben niet beter of slechter dan Pauw of Witteman en niet gelijk, maar wel gelijkwaardig. Heren, wilt u dat onthouden?