Inmiddels
heb ik een intensief gesprek gehad met de burgemeester en het hoofd
Burgerzaken. Een boeiend gesprek, waarbij wederzijdse frustraties duidelijk
werden, zonder die ook alszodanig te erkennen. Aanleiding tot dit gesprek was
mijn blog op wimvanhalm.blogspot.com onder de naam: Democratie op een koopje. Een kopie had ik ook rechtstreeks aan het
gemeentebestuur gezonden, want open kaart spelen is mij heilig. Ik ga hier niet
uit dit gesprek citeren; het was een heel goed gesprek dat ons alle drie nog
nader te denken geeft. Omdat we wederzijds bewust zijn geworden van
verbeterpunten. Verbeterpunten in de relatie Burgers vs. Openbaar bestuur. Daar
schort het in heel Nederland aan: respect en welwillendheid jegens elkaar. Dat
heb ik vandaag in mijn vijf kwartier durende intensieve gesprek helemaal helder
gekregen. Frustratie over en weer.
Zelf
ben ik ook vele jaren Raadslid geweest, Wethouder, Portefeuillehouder in groter
verband (BRU) en Voorzitter van een VVD afdeling. Ik weet hoe het toe gaat in
de politiek: heel veel van alle verkeerde drijfveren (emoties) die de mens
eigen zijn: IJdelheid vooral.
Dat
zal altijd wel zo blijven, want wie in de schijnwerpers wil gaan staan van de
publieke opinie, moet wel over een overdosis zelfvertrouwen beschikken. Zeker
nu gezagsdragers als burgemeesters, wethouders, raadsleden, Ministers,
Rechters, Officieren, noem maar op tot en met politieagenten en brugwachters
aan toe, niet meer tot de elite behoren, maar doelwit zijn geworden van de
geëmancipeerde burgerlijke meute. Iedereen hier te lande kan tegenwoordig lezen
en schrijven en in het verlengde daarvan spugen, schelden en schoppen. Dat
wordt dan ook uitbundig gedaan. Bestuurders zijn per definitie verdacht.
Dat
is heel jammer, het versterkt het gevoel van frustratie in ernstige mate,
waardoor de kwaliteit van de democratie in ernstige mate wordt uitgehold.
Wie
wil er nog toetreden tot het Openbaar Bestuur, wetende dat je ondanks al je
oprechte inspanningen wordt beledigd, bespuwd, uitgescholden en voor gek wordt
versleten en dat tegen een hongerloon, waarbij je er ook nog netjes moet uit
zien.
Dat
is democratie
op een koopje. We raken hier in Nederland compleet de grip kwijt op het
democratisch proces, dat voortdurend dient te worden geëvalueerd en bijgesteld.
Het geld willen we niet meer besteden aan de instandhouding er van. We willen
het gewoon in onze eigen portemonnee om
er een derde of vierde vakantie van te vieren.
Raadsleden,
die, naast hun normale bezigheden, elke avond bezig zijn met vergaderingen,
stukken lezen en nadenken, worden weggezet als nitwits, krijgen een volstrekt
onvoldoende vergoeding voor hun inspanningen. Hetzelfde geldt voor wethouders
en burgemeesters. Alleen ijdelheid of oprecht gevoeld landsbelang kan nog
mensen over de streep trekken om deel te nemen aan het openbaar bestuur.
Lopen
we hier in Nederland langzaamaan naar het einde van onze democratie? Gezien de
frustraties over en weer, vrees ik dat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten