Elke opvatting, alle normen en
waarden, alle moraliteit is natuurlijk tijdgebonden en cultuurgebonden. Wat men
in het ene land normaal vind heet in het andere land pervers. In de jaren
zestig sloegen hier in Nederland de mensen een beetje los. Wat in Afrika sinds
de schepping dagelijkse praktijk is, werd toen in ons land bijna
geïnstitutionaliseerd: een lossere seksuele moraal, maar wel “beschaafd”:
Sleutelclubs, Parenclubs, besloten clubs waar seks de boventoon voerde. En zeg
niet dat men er achteraf spijt van had. Nooit iemand ontmoet die daar spijt van
had. Ja natuurlijk zijn daardoor huwelijken gesneuveld, maar misschien zouden
die vroeger of later toch wel gesneuveld zijn. En trouwens: wat is daar mis
mee? Nieuwe perspectieven, nieuwe uitdagingen. Is dat niet fantastisch? En
helemaal menselijk, altijd op zoek naar vernieuwing en verbetering. Nee die
nieuwe partner hoeft niet een verbetering te zijn, maar het opent wel nieuwe
wegen in je leven. Anders denken, anders reageren. Spannend.
Wel heel veel mensen ontmoet
die gevangen zaten in hun huwelijk “whatever that may be), heimelijk
gefrustreerd door de teleurstelling dat er na een beperkt aantal jaren niet
veel meer over bleef dan de was doen en koken.
Seks is de meest basale
behoefte van de mens, maar op culturele gronden veroordelen wij het tot zonden.
In ons land is er de laatste
jaren een hype ontstaan om alle “seksueel misbruik” aan de kaak te stellen, te
vervolgen en te veroordelen. Commissies (Deetman, Samsom) gaan jarenlang aan
het werk om alle misstanden te onderzoeken. Ja, klinisch beschouwd en met de
opvattingen van heden, kunnen we het natuurlijk best hebben over misstanden.
Maar zo werd het veertig jaar geleden niet zo ervaren. Ik hoor nog een
radioprecentatrice, gespecialiseerd op dat terrein, in mijn auto onderweg naar
huis, om een uur of half zeven ’s avonds een heel college geven over het
seksueel bevredigen van verlamden en anderszins geestelijk of lichamelijk
gehandicapten. In die tijd werden ook verpleegkundigen in dergelijke
inrichtingen geïnstrueerd hoe je je cliënten bij kon staan in hun seksuele
behoeften.
Nu worden ze vervolgd wegens
het veroorzaken van een levenslang trauma. Dat trauma is niet het gevolg van
het veronderstelde “Seksueel Misbruik”, maar vanwege de sterk overtrokken
reacties.
Seks is het mooiste dat de
mens uit het paradijs heeft mogen meenemen. Het is belachelijk hoe verkrampt we
in tegenstelling tot de jaren zestig nu mee omgaan. We zijn “ernstig
geschrokken”, ja zelfs “ontsteld” als er weer eens een commissie tot de
conclusie is gekomen dat seks tussen mensen gewone dagelijkse praktijk is. Daar
loop je echt geen trauma’s van op, tenzij je die aangepraat krijgt door
hypocriete kuisheidsgoeroe’s die kennelijk denken dat zij het alleenrecht
hebben op seks. Ik ken eigenlijk geen enkele vorm van seksueel misbruik. Die
twee woorden horen niet bij elkaar, met slechts één uitzondering: het
verkrachten van baby’s, maar dan is het ernstige mishandeling en daar houd je
natuurlijk wel een trauma van over. Al die andere getraumatiseerde zielepieten
die in hun jeugd wel eens “vieze” (wat is in ’s hemelsnaam vies?) spelletjes
heeft gedaan (en wie heeft dat niet?) en nu op 60 jarige leeftijd zogenaamd
getraumatiseerd rond loopt, ik moet er hartelijk om lachen. Ik geef er geen
cent voor en ik hoop ook niet dat er ooit een cent schadevergoeding wordt
uitgekeerd. Niet aan internaatleerlingen en ook niet aan cliënten van andere gezinsvervangende
tehuizen en inrichtingen. Seks hoort nu eenmaal bij het leven, net als eten,
slapen en andere genoegens. Wie meent zich het recht te mogen aanmatigen om te
reguleren wie wel en wie niet seksuele genoegens mag consumeren? Hypocriesie
ten top, op het hysterische af.
Stoppen met die onzin Mevrouw
Samson, u jaagt op spoken die niet bestaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten