Ordinair.
Om precies 23.00 uur schakelde ik over van “De Rijdende
Rechter” naar “Pauw en Witteman”. Wat een overgang! Die omschakeling doe ik
regelmatig, maar nu was het heftig. De Rijdende Rechter tegenover de Vileine Scherprechters.
Nuance versus Veroordeling. De Rijdende
Rechter zoekt de zaak uit, stelt zich op de hoogte, laat iedereen die zich
aanmeldt aan het woord en weegt dat mee in zijn oordeel. De Vileine Scherprechters
hebben hun oordeel al van tevoren bepaald en er hun publiek (jury) op afgestemd.
Paul Witteman hoort daar helemaal niet meer thuis; is het ijdelheid dat hij er
nog steeds geen afstand van wil nemen? Laat Jeroen doorgaan met … als “sidekick”,
of (wat mij betreft liever nog, als anchorwoman) zijn voor eeuwige liefde
Loretta Schrijver. Hoeveel vrouwen hij ook heeft genaaid (volgens zijn eigen
zeggen meer dan 200), Loretta … Zoals Liesbeth bij Ramses hoorde en Gerard Cox
bij Joke Bruijs en … Ik zie het zelfs op
tevee, toneel en everywhere: mensen
horen bij elkaar terwijl ze er zichzelf tegen verzetten en het zelfs niet
willen.
Dat deugt; je wilt niet het eigendom worden van iemand
anders die sterker is dan jijzelf, laat staan van iemand die volgens jezelf
zwakker is dan jij. Paul Witteman is inmiddels de “eminence grise” van de “Vara-Performance”,
maar hoe lang nog. Niet lang meer Paul! Je moet je niet laten identificeren met
het woord “Ordinair”. Alles goed, maar dat gaat te ver. Dat ben je niet. Ik
denk dat je je familie Andriessen niet
moet belasten. Zelf ben je een cultuur adept. Waarom blijf je, zelfs in deze
levensfase je identificeren met
grofheid. Laat Pauw zijn weg gaan (oprecht hoop ik met Loretta)
Er is geen ruimte meer om ordinair te zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten