Vanavond was ik deelnemer aan een seminar over jeugdwerkloosheid.
Manon, midden dertig schat ik, hield ons een spiegel voor. Wie wij? Een
Rotaryclub in de rurale gebieden van ons landje. Wij, allemaal geslaagde
ondernemers en dienstverleners, veelal gepensioneerd, vol van granieten overtuigingen.
Manon kreeg haar gehoor ademloos stil. Alle vooroordelen werden opzij gezet en
wij luisterden.
Over jonge mensen die, na dat zij afgestudeerd zijn , in
tegenstelling tot hun verwachtingen, zelfs tot hun grote verbazing , niet de
baan krijgen waarvan zij hadden gedroomd. Grote teleurstelling,
Wat is er fout in de toegeleiding naar de arbeidsmarkt? Daar
ging het Manon niet om. Zij constateert dat vele jonge mensen, hoe hoog
opgeleid ook, die weg niet weten. Ondanks veel intensievere sociale vorming op
basis onderwijs niveau: kringgesprekken tussen 3 en 4 jarigen, training in
empathie en sociale intelligentie. Ik durf de stelling aan dat, zelfs de
jongere leden van onze club, vanaf (pakweg) 30 jaar, die vorming zo niet hebben
meegekregen.
Je deed je best en zorgde dat je onder de pannen kwam, zodat
je niet meer afhankelijk was van je ouders en je eigen broek kon ophouden. Het
is nu herfst; vroeger plukte ik bramen en bosbessen, raapte eikels en kastanjes
en verkocht ze aan de groenteboer en aan boeren. De 50 cent per week die ik als zakgeld kreeg mits ik de tuin onderhield,
telde niet meer mee, al was het alleen maar omdat die regelmatig werd
ingehouden wegens (veronderstelde) wanprestatie. Nooit ben ik afhankelijk
geweest, ik was toen tien..
Nu zie ik pubers van 25, haar op hun poten, neuken als
konijnen, huilen omdat ze, na hun afstuderen op HBO Commercial Management, niet
onmiddellijk een team van tien vertegenwoordigers (sorry: Accountmanagers) onder
zich krijgen. Van leiding geven: geen verstand. Van luisteren en afwegen: geen
verstand. Voor minder dan € 2.500 per maand kom ik m’n bed niet uit.
Manon, een prachtige, krachtige vrouw (het mag ook in de
andere volgorde) overwint mijn cynisme en doet er wat aan. Op mijn manier heb
ik dat ook wel gedaan; sommige mensen zijn het waard om omhoog geschopt te
worden. En het allermooiste is als dat ook lukt. Manon doet dat.
Ik krijg er tranen van in mijn ogen als we elkaar op die
manier vooruit helpen.
Wim
Geen opmerkingen:
Een reactie posten