Radboud Universiteit Nijmegen: opleiders in destructie.


Iets maken is veel moeilijker dan iets kapotmaken, dat weet zelfs een kind. Om iets te maken heb je positieve energie nodig, om iets stuk te maken heb je negatieve energie nodig. De Radboud Universiteit Nijmegen heeft zich blijkbaar gespecialiseerd in het laatste.

Met verbazing zag ik gisteren een foto van een glunderende hoogleraar met een aantal breed lachende studenten: het was gelukt de Ov-chipkaart te kraken. En ik las erbij dat zij het als hun maatschappelijke taak zagen dit werk te doen. Wat een ongelofelijke arrogantie! Ik kan u verzekeren dat geen van deze lieden in mijn bedrijf ooit zouden worden aangenomen, evenmin als de lieden die op zondag voor de lol een stadion in brand steken, hetzelfde soort. Beladen met negatieve energie. In mijn bedrijf zijn makers nodig, geen kapotmakers. Dat geldt natuurlijk voor de hele samenleving, maar in onze verziekte cultuur is het kapot maken inmiddels wel tot een maatschappelijk aanvaard gezelschapsspel geworden. Universiteiten strijden met elkaar wie het eerste iets kapot heeft.
Natuurlijk is het van belang dat producten zo foutloos mogelijk zijn, maar niets is volmaakt en alles is kapot te krijgen. Als je alle kosten en moeite in aanmerking neemt die het kraken van de Ov-chip heeft gevergd dan is dit te betitelen als buitenproportionele destructiedrift. Daarmee zijn de “Radboudhackers”, zoals zij niet genoemd willen worden, maar wel zijn, geen onderdeel van de oplossing, maar een belangrijk onderdeel van het probleem.

Geen mens ter wereld heeft ooit een volmaakt product bedacht, laat staan gemaakt en dat zal ook nooit gebeuren. Dat is natuurlijk wel het streven, maar omdat we weten dat we de volmaaktheid nooit zullen bereiken is dat ook niet de vraag. De vraag is of het goed genoeg is voor het beoogde doel. We weten dat alles na te maken is, of het nu dollarbiljetten, strippenkaarten, paspoorten of horloges zijn. En dat gebeurt ook aan de rafelranden van onze samenleving, maar zolang dat onze samenleving niet ontwricht is dat een aanvaardbaar risico. Wat er nu gebeurt is dat de “ingenieurs der duisternis”, vanuit het schimmige rafelrandgebied universiteitsfähig zijn geworden en met hun negatieve energie onze samenleving van binnenuit ontwrichten.

De bovengenoemde hoogleraar wenst geen geheimhoudingsverklaring te tekenen voor zijn destructieve werkzaamheden. Daarmee is hij in mijn ogen wel degelijk crimineel bezig, wat vernielen om het vernielen toch is.
Zolang een product niet volmaakt is hoort de wetenschap het gaandeweg te blijven verbeteren. Bij te dragen aan de oplossing van problemen dus. En zich ondertussen te onthouden van activiteiten die de bruikbaarheid van het product vernietigen.
De lieden van de Radboud Universiteit zouden, indien zij begiftigd waren met positieve energie (quod non) mogelijk een uitstekend salaris kunnen verdienen als ontwikkelaar/verbeteraar bij de chipfabrikant, maar net als chemici die hun kennis gebruiken om wapens te ontwikkelen of juristen die zich specialiseren in het faciliteren van mafiosi, hebben ze op enig moment jammerlijk de verkeerde weg gekozen.
Als ik Rector Magnificus was van de Radboud Universiteit zou ik die attitude niet toestaan, maar misschien hoort het wel bij Nijmegen: altijd al de stad van de kraakbeweging.

Wim van Halm