Dubbele Paspoorten

Het heeft even geduurd, maar toch alsnog enige opmerkingen over dubbele paspoorten. Enige rust inbouwen alvorens geprononceerde meningen te verkondigen is trouwens nooit slecht en zou vaker moeten worden toegepast. Het zou onnodige hypes kunnen besparen. Jammer voor het journaille, jammer voor de sensatie die niet komt, maar wel iets meer maatschappelijk evenwicht.

Het gaat niet om de juridische aspecten, daar mogen rechtsgeleerden zich in hun studeerkamers over buigen. Het gaat om de dubbele loyaliteiten, de dubbele petten. We hebben nooit moeite gehad met dubbele paspoorten, integendeel, meestal ervaart de bezitter van een tweede paspoort dat als een voordeel. Niemand in de wereld doet onnodig afstand van zijn nationaliteit van geboorte.
Onze eigen emigranten naar Canada, Nieuw Zeeland en andere landen hebben vrijwel zonder uitzondering hun Nederlandse paspoort behouden. Al was het alleen maar om op hun oude dag zonder problemen te kunnen terugkeren naar hun geboorteland. En sommigen daarvan zijn in zeer hoge posities terechtgekomen. Bill van der Zalm was in de jaren tachtig / negentig van de vorige eeuw Gouverneur van British Columbia (West Canada; een gebied groter dan West Europa), ik noem maar een voorbeeld. Bill van der Zalm heeft nog steeds een Nederlands paspoort naast zijn Canadese. Geen probleem, er zijn immers geen conflicterende belangen. Voor zijn loyaliteit aan Canada (en de Engelse koningin) beschikt hij over een Canadees paspoort en heeft hij de eed op de grondwet afgelegd.

Omgekeerd mag het dan ook geen enkel probleem opleveren als een Nederlander (iemand met een Nederlands paspoort) die op grond van geboorte ook over een ander paspoort beschikt in alle rechten wordt gehonoreerd die elke Nederlander heeft. Er zijn geen eersterangs en tweederangs Nederlanders.

De politieke partijen hebben nagelaten daar nuances in aan te brengen: dubbele paspoorten impliceerde tegelijkertijd dubbele loyaliteiten. PVV, VVD en SP zijn op dit punt verwijtbaar de mist in gegaan.

Iets geheel anders is het probleem van de dubbele petten. In de Nederlandse politiek is het gebruikelijk dat, ter wille van de zuiverheid, leden van het Kabinet, de Eerste en Tweede Kamer, hun eventuele belangen in bedrijven opgeven zolang zij alszodanig functioneren. Lubbers, Jorritsma en vele anderen hebben zich in alle bochten moeten wringen om “een mogelijke schijn van belangenverstrengeling” uit te sluiten. We zijn in ons landje op dat punt gereputeerde scherpslijpers. Elk ongewenst gedrag zijn wij bereid te gedogen, maar nimmer als persoonlijk belang en publiek belang “met elkaar verstrengeld” zouden kunnen raken.

Deze regel is met de benoeming van in elk geval Mevrouw Khadija Arib om ongetwijfeld politiek correcte overwegingen buiten werking gezet. Mevrouw Arib adviseert (direct of indirect) de koning van Marokko, welke, anders dan hier, een doorslaggevende politieke rol heeft. Nu is sinds jaar en dag de belangrijkste bron van (deviezen)inkomsten in Marokko de export van arbeid, van mensen. Met Nederlandse inkomsten uit loon en uitkeringen is in Marokko welvaart gekomen. Er is Marokko veel aan gelegen dat zo te houden. Vandaar het eervolle lidmaatschap van mw. Arib in de koninklijke adviescommissie.

En ja, daar kunnen heel gemakkelijk belangenconflicten uit ontstaan. Bijvoorbeeld met de herkeuring van allochtone WAOers of zoiets. Het is immers niet in het belang van (de koning van) Marokko om daar al te streng in te zijn. Is dat vergezocht? Zuiver Nederlandse politici zijn tig keer harder aangepakt. Waarom zouden we tegen Nederlanders met een allochtone achtergrond minder stringent zijn? Om onze goede wil te tonen? Die taak hebben we toch niet? Regering en Parlement hebben maar één taak: Nederland goed besturen en van alle functionarissen daarin mag worden verlangd uitsluitend daarmee bezig te zijn.

Personen die door afkomst, bezit of wat dan ook per definitie niet objectief kunnen zijn op bepaalde beleidsterreinen mogen geen functie op dat beleidsterrein bekleden.

Dat lijkt mij een eenvoudige, maar zeer bruikbare stelregel. Ongestoorde objectiviteit is het minste wat je van iedere bewindspersoon mag vragen. Dat kan natuurlijk niemand, maar “de kat op het spek binden”, zoals een oud Nederlands gezegde luidt, is wel heel erg overdreven troetelig en naief.

Al met al: Albayrak op onderwijs: prima, integreer ze maar, al die zwarten op die witte scholen of omgekeerd. En Arib op Milieu: lijkt me prima: hou ze maar tegen, die smerige exporteurs van Nederlands afval naar Afrikaanse landen. En Aboutaleb, een fantastische kerel met bewezen kwaliteiten in Amsterdam: financiën. Als Amsterdam (zijn stad) meer geld wil, regelt hij dat door maatregelen die hogere belastingopbrengst genereert, bijvoorbeeld door bestrijding van belastingfraude.

Uit eigen waarneming weet ik dat de vastgoedmarkt in Amsterdam (maar beslist niet alleen daar) voor een belangrijk deel een witwasmachine is. Een machine die in belangrijke mate wordt beheerst door keurig geklede heren van allochtone afkomst die probleemloos alles opkopen wat ter veiling wordt aangeboden. Of de prijs te hoog is maakt niet uit, als maar tenminste een aanzienlijk deel daarvan kan worden witgewassen. Na verloop van tijd verkopen ze onderhands door voor desnoods de helft.
Is dit een niet te bewijzen beschuldiging? Ja, maar uit persoonlijke waarneming weet ik dat dit waar is. Mag ik dat dan beweren? Ja. Of niet soms?

Zolang dat zo is moeten we de kat niet op het spek binden.

Met dubbele paspoorten heeft dat niets te maken.


Wim van Halm