BORIS

Ik heb een hele grote hond, een zwarte Riesenschnauzer van inmiddels 12 jaar, maar hij is nog steeds de Baas van het Bos. Als hij andere honden op zijn pad tegen komt staat hij doodstil midden op het pad. Hij blaft niet, dreigt niet, maar staat alleen zo groot mogelijk, doodstil. En alle honden accepteren dat, want ze weten dat Boris de grootste is en de oudste en dat hij gerespecteerd moet worden. Geen agressie.

We hebben ook een kleine hond, ongeveer de helft van Boris. Die is 4 jaar, een kruising van een beagle en een spaniel. Heerlijk hondje, wit schimmel met een zijden zwart jasje en een prachtig zwart boevenmaskertje. Vriend van iedereen, honden, kinderen, volwassenen, zelfs postbodes.

Pepper heet hij en is geadopteerd omdat in het gezin waar hij opgroeide allergisch bleek voor hondenhaar. Niks mis met de hond dus, niks mis met het gezin, maar het kon gewoon niet. Op de dag dat Pepper deel kwam uitmaken van ons huishouden was er natuurlijk wat emotie, want je neemt niet zomaar afscheid van je hond. Maar Pepper zag het meteen wel zitten en Boris vond het wel best. Hij kwispelde wat, snuffelde  zoals het hoort en besloot dat Pepper welkom was.

Sindsdien lopen wij elke dag een paar keer door het bos, beide honden los (hoewel dat eigenlijk niet mag) en genieten.

En als we andere mensen of honden tegen komen staat Pepper plotseling doodstil om te kijken hoe de situatie in te schatten. De meeste andere honden zijn inmiddels goede vrienden en dan wordt het stoeien. Zo niet, dan gaat hij door de zijdeur een andere kant op, want “vechten gaan we niet doen”, zoiets. Boris loopt rustig door, de andere honden buigen voor hem: kop en staart iets naar beneden, alles goed.

Zo hoort het in onze mensenwereld ook te zijn: macht manifesteer je niet door geweld, maar door je Aanwezigheid, door er te Zijn. Midden op de weg helemaal stil staan, zo groot mogelijk. Imposant.

Wat is dat toch dat wij in onze mensenwereld  altijd maar weer willen bewijzen dat wij de sterkste en de machtigste zijn. Waarom vechten? Je kunt elkaar ook gewoon respecteren en elkaar de ruimte gunnen.

Boris is, technisch gesproken, de baas niet meer, elk hondje van 4 jaar kan hem  aan, maar respect is de baas!

Zo is Amerika al lang niet meer de Baas van het Bos, ontbeert de kracht om midden op de weg vierkant rechtop te staan en de andere honden respect te laten getuigen. Integendeel: “we gaan vechten, want ik ben de baas”. Tja, dan legt Boris, of hoe de “commander in chief” ook heet        (USA-President Obama of één van zijn voorgangers, dan wel de CIA), het doodgewoon af.

Amerika is op dat punt aangeland. En als ze het niet blijven begrijpen worden ze doodgebeten door een jonger hondje. Niet omdat dat hondje dat wou, maar omdat hij respect verwachtte van  zijn leermeester.

En hoe komt het nou dat dat in de mensenwereld niet zo werkt?

Omdat wij geen honden zijn, maar apen: Primaten. Wees er maar trots op.