De broertjes zijn dood gevonden in Cothen, ze waren in een duiker geschoven, zodat ze niet door infra-rood radar zouden worden ontdekt. Dan komt er het persbericht op radio en tevee dat er twee lichamen zijn gevonden, maar de politie kan niets zeggen zolang het DNA profiel niet is vastgesteld, de gebitsgegevens niet zijn geverifieerd, de herkomst van de kleding niet is gecheckt en de foto's van de lijkjes niet gefotoshopt blijken te zijn. Protocollen. Iedereen weet gewoon dat het de broertjes zijn. Het zou toch wel het toeval van de eeuw zijn als op minder dan 10 kilometer afstand van de plek waar vader zelfmoord pleegde twee andere kinderlijkjes zouden worden gevonden.
Het wordt hoog tijd dat we in Nederland eens terugkeren naar het gezonde verstand. Wat heb je aan autoriteiten (in dit geval: de politie) als de norm is dat geen informatie wordt verstrekt zolang er geen veroordeling is? Wij, eenvoudig publiek, mogen niet blootgesteld worden aan sterke vermoedens, zelfs niet als daarbij het voorbehoud wordt gemaakt van mogelijke onjuistheid.
De politie (en alle andere autoriteiten) beschermt daarmee niet het recht op juiste berichtgeving aan de samenleving of de integriteit van de nabestaanden, maar uitsluitend zichzelf. Tegen verwijten als nadere informatie enige nuancering vergt, of, in enkele gevallen zelfs het boetekleed past, zoals in de Puttense moordzaak en de Schiedamse parkmoord.
Wat is er op tegen als de politiefunctionaris, belast met externe communicatie gewoon zegt: "Onder voorbehoud van nader onderzoek, hebben wij de indruk dat het om de twee broertjes gaat. Alles wijst in die richting, want wij achten het niet waarschijnlijk dat in dezelfde periode in dezelfde omgeving twee andere jongetjes samen dood zijn gevonden."
De krampachtigheid van onze protocollaire bureaucratie begint echt lachwekkende vormen aan te nemen. Lachwekkend, als het niet ergerniswekkend zou zijn. Want dat is het. Betutteling, onnodige bescherming tegen "best guess" (grootst mogelijke waarschijnlijkheid) informatie. Iedere burger begrijpt dat hangend verder onderzoek een aanvulling of correctie mogelijk is. Maar de Autoriteit (ik bedoel alle autoriteiten in Nederland; zij hebben inmiddels de democratie overgenomen en in het ambtelijk apparaat geïntegreerd, dus buiten maatschappelijke contole), wenst een vrijbrief die hen onkwetsbaar maakt voor kritiek. Zoals de banken doen met hun "disclaimers", hun bescherming tegen onbedoelde onjuiste informatie. Ja, zij werpen zich op als de deskundigen, de specialisten, maar als het mis gaat zeggen ze dat ze hebben gezegd dat het mis kan gaan. Geweldig, zulke adviseurs. Lulhannessen dus.
Zo ook de politie, die zich uit de wind houdt met protocollen en autoriteitswaan.
Het wordt hoog tijd dat we in Nederland eens terugkeren naar het gezonde verstand. Wat heb je aan autoriteiten (in dit geval: de politie) als de norm is dat geen informatie wordt verstrekt zolang er geen veroordeling is? Wij, eenvoudig publiek, mogen niet blootgesteld worden aan sterke vermoedens, zelfs niet als daarbij het voorbehoud wordt gemaakt van mogelijke onjuistheid.
De politie (en alle andere autoriteiten) beschermt daarmee niet het recht op juiste berichtgeving aan de samenleving of de integriteit van de nabestaanden, maar uitsluitend zichzelf. Tegen verwijten als nadere informatie enige nuancering vergt, of, in enkele gevallen zelfs het boetekleed past, zoals in de Puttense moordzaak en de Schiedamse parkmoord.
Wat is er op tegen als de politiefunctionaris, belast met externe communicatie gewoon zegt: "Onder voorbehoud van nader onderzoek, hebben wij de indruk dat het om de twee broertjes gaat. Alles wijst in die richting, want wij achten het niet waarschijnlijk dat in dezelfde periode in dezelfde omgeving twee andere jongetjes samen dood zijn gevonden."
De krampachtigheid van onze protocollaire bureaucratie begint echt lachwekkende vormen aan te nemen. Lachwekkend, als het niet ergerniswekkend zou zijn. Want dat is het. Betutteling, onnodige bescherming tegen "best guess" (grootst mogelijke waarschijnlijkheid) informatie. Iedere burger begrijpt dat hangend verder onderzoek een aanvulling of correctie mogelijk is. Maar de Autoriteit (ik bedoel alle autoriteiten in Nederland; zij hebben inmiddels de democratie overgenomen en in het ambtelijk apparaat geïntegreerd, dus buiten maatschappelijke contole), wenst een vrijbrief die hen onkwetsbaar maakt voor kritiek. Zoals de banken doen met hun "disclaimers", hun bescherming tegen onbedoelde onjuiste informatie. Ja, zij werpen zich op als de deskundigen, de specialisten, maar als het mis gaat zeggen ze dat ze hebben gezegd dat het mis kan gaan. Geweldig, zulke adviseurs. Lulhannessen dus.
Zo ook de politie, die zich uit de wind houdt met protocollen en autoriteitswaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten