Zorgkosten.

Laat ik beginnen met een statement:"

Iedereen is persoonlijk verantwoordelijk voor z’n eigen ellende.

Ja, het kan je overkomen, maar dat is echt uitzonderlijk. Longkanker? HIV? Come on!.

Maar hoe je ook leeft, je hebt rekening te houden met de risico’s die het leven je later presenteert.

Ja, ik ben een beetje kort door de bocht, maar niet ten onrechte: waarom de risico’s nemen waarvoor de samenleving moet opdraaien als jij pech hebt?. Snowboarden, schansspringen, cocaïne, meedoen aan Tros spelletjes. Waarom moet een ander dat betalen? Risico’s nemen heeft niets met solidariteit te maken. Als mijn zus haar enkel breekt, terwijl ze met haar kinderen naar een evenement loopt, ben ik solidair en zorg voor haar, maar als dat gebeurt door een verkeerde landing bij para-sailing, dan is dat wat anders. Iedereen heeft te zorgen voor de risico’s van zijn/haar gedrag. Snowboarden, Bungiejumpen, Tros- spelletjes, prima, maar s.v.p. niet op kosten van de gemeenschap. Zelfs sportblessures bij voetbal, handbal, schaatsen: eigen risico!. Zomin als ik wil betalen voor IVF behandelingen of van K.I. behandelingen van lesbische vriendinnen met een kinderwens, homovrienden die ook wel een puppie willen, wil ik solidair zijn met mensen die menen dat de risico’s die ze nemen voor rekening van de maatschappij behoren te komen, of, zoals ze het meestal onder woorden brengen: voor rekening van “Het Rijk”. Het Rijk is niet rijk, het moet schaarse middelen verdelen naar behoefte. Daar horen risicoblessures niet bij. Zelfs niet voor Prins Friso. Eigen schuld, dikke bult.

Hetzelfde geldt voor Bejaardenzorg. Zelf ben ik ook “bejaard”, want 70+, maar ik zal u niet belasten met mijn sores. En ook mijn kinderen niet. Ik laat ze niet beloven dat ze me nooit naar een verzorgingstehuis zullen laten gaan. Ja, met pensioen gaan is feest! Geen kosten meer, heerlijk met vakantie: het “Zwitserlevenleven”. Tot een zeker moment: Je hart blijft wel rikketikken, maar al je botten doen pijn, je hersens werken niet meer goed, je denkt dat je kinderen nooit meer komen en dat niemand naar je omkijkt. Wantrouwen, ongenoegen, priemoogjes en tot overmaat van ramp ook nog onaangename geurtjes. Niemand houd meer van je, zeker niet als ze er nog voor moeten betalen ook.Tja, dat zijn de rafelranden van het leven. De enige redelijke oplossing voor dat probleem is: sparen voor je oude dag. Sparen voor de zorg aan het eind van je leven. Waarom de maatschappij of je familie daarmee opzadelen? Het is nergens voor nodig om geld na te laten aan je kinderen; die hebben hun eigen inkomen en verantwoordelijkheden. Zij hoeven niet voor hun ouders te betalen; zij sparen voor hun eigen oude dag.

Wim