Slachtoffers!


Een van de meest gehoorde kwalificaties dezer dagen voor iemand die iets ongewenst is overkomen. Taalvervuiling. In de eerste plaats omdat de oorspronkelijke betekenis van het woord "slachtoffers" was het offeren (op de barbecue of anderszins) van het dochtertje of zoontje van een geloofsgenoot (Inca's, de Bijbel [ Abraham, die zijn zoon Isaac probleemloos zou hebben "geofferd" als hij niet op het laatste moment tot inkeer was gekomen] Vandaag de dag gebeurt dit nog in Afrika, Haitie, Suriname en Nederland. Het zij zo. Veel te veranderen lijkt er niet te zijn; mensen blijven mensen. Wreder dan ijsberen en wolven die hun jong doden als er geen toekomst voor ze is. Wij (mensen) zadelen onze omgeving op met de kosten van onze mislukkingen.Niet vanwege gebrek aan verantwoordelijkheid, integendeel, wegens gebrek aan verantwoordelijkheid jegens de samenleving. Samen moeten we een leefbare wereld proberen in stand te houden. Dat wordt steeds moeilijker, omdat steeds meer missers kunnen worden opgelapt. Zolang ze blijven ademen stoppen we er onvoorstelbare hoeveelheden energie en geld in, hoewel er geen andere toekomst is dan een troeteldiertje voor de zich schuldig (of uit egoistische motieven) voelende ouders. Volgende gezonde kinderen worden opgezadeld met een overgroot deel van de zorg voor het mislukkelingetje. Is dat fair? Nee, het streelt alleen het ego van de ouders van het misluksel, vanuit de gedachte dat ze toch wel erg zorgzaam zijn en het "leed dat hun is aangedaan" manmoedig aanvaarden. Het "leed" is overigens doorgaans aan henzelf te wijten. Niet kwalijk te nemen, mensen zitten nu eenmaal zo in elkaar. Maar neem mij nu alsjeblieft niet kwalijk dat ik het voor een keer hardop zeg. Zowel in mijn familie als in mijn maatschappelijke rol heb ik alles meegemaakt en maak ik het nog mee. Ik praat  dus niet als een kip zonder kop, maar met kennis van zaken. En het kan me deze keer niet verdommen (sorry voor het woordgebruik) wat men hiervan denkt. Als niemand meer met me wil praten: soit (of okay voor de angelsaksisch georienteerden) Maar ik wil dit wel gezegd hebben voor ik zelf tussen de schuifdeuren verdwijn. Zelf heb ik drie hartinfarcten overleefd, dus ook ik hoor er feitelijk niet meer te zijn. En daar ben ik het hartgrondig mee eens. Eigenlijk wil ik gewoon weg..., maar gelukkig kan ik lachen en mensen aan het lachen maken. Dat geeft vreugde; mijn ogen glimmen nog steeds. Mijn omgeving is (hoop ik) nog steeds blij dat ik er nog ben. Maar is dat terecht? Nee, dat is niet terrecht, want als ik er niet meer zou zijn (behalve in de herrinnering van alle mensen voor wie ik wat betekend heb) zouden anderen in hun taak, in hun rol groeien. Met mijn leeftijd, achtergrond en uitstraling belemmer ik anderen om in hun rol en taak te groeien. Niet omdat ik dat belemmer, maar simpel omdat ik nog ben. Leven hoort een einde te hebben, teneinde nieuwe generaties de toekomst te veroveren. Nutteloos vegeteren hoort daar niet in thuis, of je nou jong bent of oud. En als we de ouden niet willen laten sterven dan zullen we er voor moeten zorgen dat de jongen niet geboren worden. Zo zit dat