USA terug op het spoor van beschaving


Ik heb het niet droog gehouden. Sinds mijn vijfde of zoiets heb ik geloof ik niet meer gehuild, maar nu had ik tranen in mijn ogen. Acht jaar ben ik niet meer naar de USA geweest uit onmacht om op te trekken met een volk dat G.W. Bush kiest als zijn president. Nota bene nadat ze zijn vader hebben leren kennen als een notoire leugenaar en louche zakenman. En hem, na een eerste rampzalige ambtstermijn, ook nog eens voor een tweede (weliswaar gestolen) ambtstermijn verkiezen. Zo’n land moet wel, als ooit het Byzantijnse rijk, het Perzische rijk, het Romeinse rijk, aan de rand van de ondergang staan. Een land waarin de leugen regeert (the entire Bush family, Dick Cheney, Colin Powell) Alsof de dagen van supercrook Richard Nixon weer terug waren.
Ik heb in Amerika gewerkt, er grote zaken gedaan en genoten van de gastvrijheid, zakelijkheid, directheid en open mindset. Maar toen Mr. G.W. Bush door geld en manipulatie (althans niet door uitblinkende intelligentie en andere gaven) in het zadel gezet werd om de fouten van zijn vader alsnog recht te breien, toen kwam ik in een depressie. Het land dat voor mij altijd het voorbeeld van ongecompliceerde free enterprice en resultaatgerichte research en development was geweest, de levensinstelling die bij mij past, bleek te zijn vervallen tot een corrupte samenleving, gefocust op machtsuitoefening, egokapitalisme en conservatisme. Ik weet dat het centrale deel van de USA die sfeer ademt (niet onbegrijpelijk als je de geschiedenis bestudeert), maar van een wereldleider mag je meer verwachten.
Vanuit Vancouver (Canada) bleef ik de ontwikkelingen wel volgen, al was het slechts vanwege mijn familie en vrienden aldaar. En ik kreeg hoop doordat “The Bush Family” definitief afgeschreven werd. Ook Jeb Bush, gouverneur van Florida, werd, gelukkig, door de familie kennelijk niet als “Presidential” beschouwd. Natuurlijk hoopte ik dat Hillary zou winnen (Hillary Clinton bedoel ik) Als een mens ooit heeft gevochten om in een beschaafd land de gezondheidszorg voor iedereen bereikbaar te maken was zij dat. Het lukte niet vanwege het egokapitalisme. Het systeem waarbij de directeuren van de ziektekostenverzekeringen grote bonussen toucheerden door het buitensluiten van mensen met een verstopte urineleider, maar zonder dure ziektekostenverzekering en zonder creditcard.
Het speet mij dat Hillary het moest afleggen tegen Barack Obama, hoewel ik het ontzettend interessant vond dat een Afro-American de overwinning incasseerde met een statuur die mij ontzag inboezemde. De rust, welbespraaktheid, vriendelijke oogopslag, ontbreken van vijandige woorden als (enemy, surrender, winner, loser) intrigeerde mij. Hij pareerde op (ogenschijnlijk) simpele wijze kwalijke aanvallen op zijn afkomst, geloof, integriteit en bedoelingen. Door gewoon zichzelf te zijn, authentiek te zijn. In de Amerikaanse kranten vonden ze hem een Teflon Guy: alles gleed van hem af. Nee, hij bleef gewoon rustig, en verdwaalde niet in vijanddenken. Wat hij echt voelde bij al die beledigingen weten wij niet en hoeven wij ook niet te weten. Hij pareerde het.
Daardoor groeide hij in mijn waardering en vanavond heb ik (bijna) gehuild om zijn overwinning. McCain gaf op beschaafde wijze zijn overgave (surrender) toe; Obama gebruikt zulke woorden niet en bood aan samen aan een beter Amerika te werken. Zo hoort het: geen concurrenten, maar collega’s, of beter nog: vrienden, zoals Obama het zei.
Al met al: de juiste man op de juiste tijd op de juiste plek wordt de nieuwe President van de Verenigde Staten. Dat is (vergeef met het woord) een overwinning voor de beschaving, de redelijkheid, de democratie, de multiculturaliteit en mondiale solidariteit in de wereld, onze wereld.
Ik ga hem steunen, want als zulke mensen het niet redden om een leefbare wereld voor iedereen te faciliteren, vergeet het dan maar. Barack (Hussein, een naam die rondom zijn geboorte nog geassocieerd werd met vriendschap met de USA) Obama is, denk ik, hoop ik, een redder. Redder van de westerse levenssfeer, van de Amerikaanse “way of live” (zonder het doorgeslagen egoïsme) en van de wereldsamenleving (al of niet “zuiver” democratisch)
De kracht, de spirit, het geloof in de mogelijkheden die ik vanavond zag toen tienduizenden mensen in tranen hun toewijding aan de toekomst ervoeren, heeft ook mij vanavond kracht gegeven. Dominee Jesse Jackson, vriend van Martin Luther King, zelf ooit mislukt Presidentskandidaat (gewoon geen uitstraling genoeg) stond gewoon te huilen, omdat Barack het werk voortzette dat hij zo graag had gedaan. (Of misschien niet graag, maar omdat het nodig was.) Obama lijkt die kwaliteiten te hebben, ik ga ervoor.
Al met al, ik geef Amerika een tweede kans (wat voor alternatief heb ik) en als het aan mij ligt brengen we tezamen ongekleurde en ondogmatische “Peace to the World” Let’s go for it!

Please react to: wimvanhalm@gmail.com