Als de “zorgen van de Minister President voor een crisis terecht waren” zoals Staatssecretaris Abuthaleb in het Programma Pauw en Witteman van 27 maart jl. letterlijk zei, dan is dat het ultieme bewijs dat de film Fitna van Geert Wilders niet ten onrechte is uitgebracht.
De inhoud van de film was tevoren bij niemand bekend, maar maanden van oplopende onrust, niet in het minst opgefokt door de Regering van ons land door dramatische uitspraken, is de werking van de film grootser dan Wilders zich ooit had kunnen dromen. Ambassades en Veiligheidsdiensten zijn in paraatheid gebracht om de schade voor Nederland (economisch uiteraard) zo mogelijk te beperken. MP Balkenende zei afgelopen jaar dat wij ons wat meer de VOC (Vereenigde Oostindische Compagnie, voor wie de afkorting niet kent) mentaliteit zouden moeten aanmeten. Hoewel heel Nederland over hem heen viel, omdat de VOC geassocieerd wordt met koloniale uitbuiting etc., was ik het geheel met hem eens. Toen Nederland nog een koloniale mogendheid was heeft het welvaart, organisatie en wetgeving gebracht in alle landen waar wij aanwezig waren. En nog steeds is dat iets waar Nederland trots op mag zijn, want overal waar wij waren is dat nog steeds de basis van heel veel goeds: Indonesië, Sri Lanka, Suriname, Brazilië, Gambia, Zuid Afrika, om maar enkele voorbeelden te noemen. Je kunt je ook concentreren op de dingen die in die landen nu mis zijn. Dat schept een ander wereldbeeld, gebaseerd op schuldgevoel, de dingen die niet gelukt zijn. Dat is jammer, want niet alles lukt en het gaat er ook om wat men er mee gedaan heeft. Van alle koloniale mogendheden heeft misschien alleen Frankrijk minder fouten gemaakt dan Nederland, zeker in de afbouwfase, maar dat neemt niet weg dat Nederland een ontzettend belangrijke rol heeft gespeeld in de opening van onze planeet. Het begin van de globalisering zou je het kunnen noemen. We gingen overal heen, brachten er in ballast bakstenen heen en voeren terug met kruiden en specerijen. We leerden ze van alles, zetten de administratie op, brachten kennis.
MP JP had groot gelijk om daaraan te refereren. “Laten we trots zijn!” Ik zeg het hem na.
Vanuit die opvatting zie ik ook zijn bezorgdheid voor de gevolgen van de door Geert Wilders (of moet ik zeggen: van de door de PVV en haar kiezers) uitgebrachte film Fitna. MP JP (het Kabinet) voorzag mogelijk economische schade door zulk bruut optreden. Dat past niet voor een handelsnatie die vrienden wil zijn met de hele wereld. Dat schaadt onze handelsbetrekkingen. In de tijd van de VOC duurde het ten minste vele maanden voor iets gevolgen had, maar nu, met al onze technologische verworvenheden duurt het slechts minuten voor de eerste reactie er is. Iedereen die er maar even toe doet: politici, wetenschappers, geestelijk leiders, en niet te vergeten het journaille, worden binnen het kwartier om een afgewogen mening gevraagd, nog voor ze er over hebben kunnen nadenken. En, door ijdelheid gedreven waarschijnlijk, laten ze zich dat nog aanleunen ook. Het zij zo, het is de geest van deze tijd.
Fitna blijkt geen haatdocument te zijn, maar een scherp geformuleerde en goed gedocumenteerde waarschuwing tegen islamisering. Met het doel de maatschappelijke discussie daarover nu eindelijk eens goed van de grond te trekken. Dat lijkt nu te lukken en mag dan geheel de verdienste van de film (en dus van Wilders) genoemd worden.
Want dat die discussie gevoerd moet worden leidt geen twijfel, blijkens ook de vele onbegrijpelijke commentaren in alle actualiteitenprogramma’s van de afgelopen week.
Geen enkele deskundige, moslim of niet, ontkende dat de getoonde drama’s zich hadden voltrokken, maar, zo werd ons voorgehouden, zulks kwam in Nederland niet voor, dus waar maken we ons helemaal druk om. Uit het buitenland geïmporteerd oud materiaal dat iedereen al lang kende. In het Midden Oosten zie je zulke dingen dagelijks op de tv, want inderdaad gaat het er in die landen wat harder aan toe. De consensus leek te zijn dat Nederlandse islamieten anders zijn dan die in het buitenland.
Hoezo? Hebben we hier in Nederland een eigen variant van de Islam? Of een andere Koran? Preken de mullah’s en imams hier anders dan in de rest van de wereld? Blijkens talrijke filmopnamen, ook uit Nederlandse moskeeën, beslist niet. Als de Islam zo vreedzaam is als vele voormannen in Nederland willen doen geloven, waarom is er dan zo veel geweld in de Islamitische wereld? Ik heb zo het vermoeden dat ook hier het oer-islamitische begrip veinzen een belangrijke rol speelt. Doen alsof alles koek en ei is, maar ondertussen bouwend aan een beter klimaat en wachtend op het moment dat de kansen gaan keren. De basisinstructie van elke imam aan zijn leerlingen is: als je met een westerling praat, wees dan vriendelijk en laat nooit het achterste van je tong zien. Of zoals Mohammed Rabbae het op de persconferentie in Amsterdam-Slotervaart zei: “Broeders en Zusters in Nederland en daarbuiten, verstoor onze strategie niet!”.
Hoe komt in de lieve vrede het CDA erbij, nota bene Christelijk, om moslims toe te laten in besturen en politieke ambten. Is dit puur opportunisme om de electorale boot niet te missen, of is men echt van mening dat de Islam een christelijke variant is? Het is onvoorstelbaar naïef om dat te denken. Zie in dit verband ook mijn eerdere column uit augustus 2006 op http://www.hetvrijevolk.com/print.php?pagina=1922 waarin ik kort de verschillen tussen beide culturen uiteenzet. Het “De boel bij elkaar willen houden” van burgemeester Cohen van Amsterdam en de pathologische angst van MP Balkenende voor scherp debat buiten eigen kring, is precies wat de imams van Milli Görüş als de ideale atmosfeer voor de uitrol van hun strategie wensen. Ondertussen schrijdt de islamisering van onze samenleving voort. En het bizarre is dat we het allemaal kunnen waarnemen, maar niet wensen te zien. Kijk dan hoe de islamisering Europa steeds verder uitholt. Kijk naar Marseille,Lyon, Parijs, Berlijn, Antwerpen, Brussel en, ja ook in Nederland, elke stad boven 50.000 inwoners. Amsterdam Slotervaart, Amersfoort, Ede, Utrecht, ik noem er maar een paar. Waar komt die verpaupering (naar Europese begrippen) vandaan? Ik zal het u zeggen: door onoverbrugbaarheid van de cultuurverschillen. 1600[1] jaar uit elkaar gegroeid en zelfs nog veel langer, maar pak weg 1600 jaar sinds de Profeet Mohammed de emancipatie van het niet Joodse deel van het Midden Oosten proclameerde. Zo’n duizend jaar waren de zonen van Abraham toen al uit elkaar gegroeid. Het gezamenlijke geschiedenisboek was de Pentateuch, de eerste vijf boeken van het Oude Testament uit onze Christelijke Bijbel: Genesis,Exodus, Leviticus, Numeri en Deuteronomium. In de Joodse traditie heet dit de Thora. Wie in ons (sinds 2000 jaar Christelijk Europa) het Oude Testament verder leest ziet een uiterst gewelddadig geschiedenisboek van het Joodse volk dat in een deel van het Midden Oosten, Palestina, nu Israel, hard moest knokken om overeind te blijven. De Joden waren de nazaten van Abrahams kinderen Isaac en Jacob, de Arabieren de nazaten van Ismaël, Abrahams buitenechtelijke zoon. Abraham was een soort herenboer, schapenhouder en grootgrondbezitter in een nauwelijks bewoond deel van de wereld. Hij deed het (in economisch opzicht) goed: er was welvaart in het gezin en de kinderen gingen niet dood, maar ontwikkelden zich tot de kinderen van een welvarende schapenboer met veel grondbezit. Maar zoals vaak in zulke talrijke families: men groeide uit elkaar, ze kregen ruzie over de erfenis en keken elkaar niet meer aan. Lees er het Oude Testament maar op na: op den duur was het een en al geweld, men moordde elkaar uit op de meest vreselijke manieren en wie op gore trucs broedt moet het boek Richteren maar eens lezen.
Toen kwam, inmiddels 2041 jaar geleden, in Palestina Jezus ter wereld. Een Joods kind dat meer dan gemiddeld geïnteresseerd was in de geschiedenis van de Joden. Hij las de Thora en alle andere geschiedenisboeken en kwam tot de conclusie dat dit gewelddadige en heroïsche gedoe niet langer getolereerd kon worden. Al op jonge leeftijd verzette hij zich tegen de harde en vijandige mores in Palestina, de huichelachtigheid, de corruptie, en niet te vergeten: het afschuwelijke vijanddenken dat al eeuwen lang de internationale sfeer verpestte en een onophoudelijke stroom van leed veroorzaakte. Hij besloot Prediker te worden, of Goeroe, als dat vandaag de dag een betere omschrijving is. In elk geval: hij sprak waar hij maar kon en predikte Vrede: Zijn boodschap was: “heb elkander lief.” Dat was andere koek in die contreien. Geweld en het recht van de sterkste was tot dan de norm geweest. Jezus was een zachtaardige man, veel vrienden en vriendinnen geloofden in zijn boodschap en droegen hem op handen en noemden hem (niet ongebruikelijk) een Godenzoon. Bij ons worden topvoetballers wel eens zo aangeduid, maar ook in die tijd werd die kwalificatie gebruikt voor personen die met kop en schouders boven de massa uitstaken. Jezus was zo’n Godenzoon. Een begenadigd spreker en inspirator voor iedereen die zat was van de misère van die tijd: bezetting door de Romeinen, geweld en corruptie.
En daar, op dat tijdstip in de geschiedenis, gaat het Christendom en de rest van het Midden Oosten definitief uit elkaar. Internet bestaat nog niet en de posterijen werken nog met hardlopende koeriers, dus veel meer dan geruchten over die softie uit Palestina zullen er in het niet Joodse gedeelte van het Midden Oosten niet geweest zijn.
De eeuwen rijgen zich aaneen, het Midden Oosten vegeteert voort, wat kun je anders in een woestijn waarin slechts de oevers van de Nijl (Egypte), de Euphraat en de Tigris (Irak) en de Jordaan (Palestina) voor enige leefbaarheid zorgen.
Totdat Mohammed geboren wordt. In tegenstelling tot Jezus, 600 jaar eerder, een echte Macho, geen filosoof, geen man van woorden, maar van daden. Hij pikt het niet langer door de Joden als tweederangs mensen te worden beschouwd. Immers de Joden achtten zichzelf uitverkoren als de ware nazaten van Abraham en gedroegen zich daar ook naar. Vanaf dat moment verscherpt zich de tegenstelling.
Het Christendom is dan inmiddels goeddeels uit Palestina verdwenen, maar leeft als doctrine wel voort in Europa. Leerlingen en volgelingen van Jezus ondernemen reizen naar Rome, Athene en vele andere bestemmingen om het verhaal van verdraagzaamheid, tolerantie en liefde (empathie) te vertellen.
In Europa slaat dat aan. De kerk van Jezus Christus wordt in Rome geïnstitutionaliseerd, met later uiteraard de nodige splitsingen, maar met één eendrachtige kern: het Christelijk geloof, gebaseerd op naastenliefde en respect.
Maar Mohammed, in Saoudie Arabië slaat op een geheel andere trom: de beuk er in! We laten ons niet langer ringeloren door die elitaire Joden die denken dat zij het door God uitverkoren Volk zijn, dat het Eeuwige leven erft ten koste van de rest van de wereld. En ook niet door die christenhonden die zichzelf als de plaatsbekleders van God op aarde beschouwen.
De animositeit tussen de verschillende facties is intussen wel fors toegenomen, maar pas ca. 450 jaar later gaat het echt mis. In 1071wordt door de Mohammedanen, de volgelingen van Mohammed dus, Jeruzalem tot verboden gebied verklaard voor Christenen, die inmiddels Jeruzalem nota bene tot bedevaartsoord en heilige plaats hebben uitverkoren. Immers de stad waar Jezus zijn thuisbasis had. De kruistochten zijn het directe gevolg van dit besluit van de toenmalige machthebbers, de Selsjoeken, de voorlopers van het Ottomaanse Rijk (i.c. Turkije)
Opnieuw een rampzalige verdere scheiding der geesten dus. Het Ottomaanse Rijk wint in kracht en macht en vormt een rijk dat het voorgaande Romeinse Rijk in de schaduw stelt. Vanuit Arabië worden niet alleen het hele Midden Oosten, maar ook grote delen van Azië en Indonesië geïslamiseerd,
Dat alles is nu pakweg 1000 jaar geleden en in die achter ons liggende 1000 jaar hebben deze twee werelden geen kans gezien om tot elkaar te komen.
Waar in de Christelijke wereld (Europa) en (door emigratie) Amerika en Australië het gebod tot naastenliefde de norm is geworden, is in de Islamitische wereld de Oud Testamentische ( in casu het traditionele Joodse en Islamitische geloof) de norm van wraak en geweld ten behoeve van de “goede zaak” gebleven.
De Joden bleven simpel in hun uitverkorenheid geloven en sloten de buitendeuren, omdat er toch geen redding mogelijk is voor niet-joden. Zij wachten nog steeds op de Messias, die hen uit dit tranendal zal bevrijden en hen zal leiden naar het eeuwige leven, zoals Mozes hen heeft geleid vanuit Egypte naar Palestina, het Beloofde Land..
De Islam echter koos een agressief scenario en ontwikkelde een enorme zendingsdrang. Wie de Islam afwees ging toch verloren, dus elk geweld was toegestaan om ieder te behoeden tegen teloorgang.
Het heeft het Christelijke Europa heel veel moeite gekost om die agressieve Islam buiten de deur te houden. De Balkan was de oostelijke grens en Spanje was het buffergebied in het zuiden. En dat is ook tot in onze huidige tijd zo gebleven. Met de ineenstorting van het Ottomaanse Rijk (Turkije) leek het erop dat dit de definitieve status quo was. Maar met de ontdekking van olie in Saoedie Arabië en andere Islamitische landen zijn de oude pretenties weer uit de kast gehaald en probeert men harder dan ooit tevoren de idealen van Mohammed alsnog in de hele wereld te verwezenlijken. Niet meer door moordende legers met kromzwaarden uit te zenden, maar slimmer en hedendaagser. Door sluipende infiltratie, financiering van moskeeën en andere Islamitische initiatieven en door successievelijke ondermijning van de Christelijke Europese cultuur.
Waarom zeg ik niet Christelijk/Humanistische Europese cultuur? Omdat het humanisme een liberaal aftreksel is van het Christendom, zoals er liberale Joden zijn en liberale Moslims. Die maken niet het cultuurverschil, dat doen de orthodoxe fundamentalisten in alle groeperingen, de fundi’s.
Met liberale wereldbeschouwingen kun je het nooit winnen van de fundi’s. Als wij humanisme willen inbrengen tegenover orthodoxie zullen we op den duur met huid en haar verzwolgen worden.
Dan kan burgemeester Cohen wel “de boel bij elkaar willen houden”, maar helaas, als liberale Jood zal hij het onderspit delven, zoals ook de vredelievende kopmannen van het kabinet, liefdevolle Christenen, en hun vaag humanistische trendvolgers in het kabinet en daarbuiten.
De strategie is niet meer: met grof geweld van buitenaf, maar met permanente uitholling van binnenuit.
Als wij daar onze ogen voor blijven sluiten en ons steeds maar blijven excuseren voor het mogelijk op de tenen getrapt hebben van gevoelige moslims, dan ziet het er beroerd uit voor onze toekomst.
Niet wij moeten steeds maar verontschuldigingen uiten voor mogelijke kwetsuren aan teergevoelige moslimzieltjes, zij moeten zich verontschuldigen voor hun onaangepaste gedrag en de verpaupering die dat in alle grootstedelijke gebieden in Europa al heeft veroorzaakt. Wie in Europa wil integreren moet Europeaan worden en dat is per definitie Niet Islamitisch.
Wim van Halm
[1] Het gaat in deze column om de grote lijn, niet om de precieze getallen en jaartallen.
De inhoud van de film was tevoren bij niemand bekend, maar maanden van oplopende onrust, niet in het minst opgefokt door de Regering van ons land door dramatische uitspraken, is de werking van de film grootser dan Wilders zich ooit had kunnen dromen. Ambassades en Veiligheidsdiensten zijn in paraatheid gebracht om de schade voor Nederland (economisch uiteraard) zo mogelijk te beperken. MP Balkenende zei afgelopen jaar dat wij ons wat meer de VOC (Vereenigde Oostindische Compagnie, voor wie de afkorting niet kent) mentaliteit zouden moeten aanmeten. Hoewel heel Nederland over hem heen viel, omdat de VOC geassocieerd wordt met koloniale uitbuiting etc., was ik het geheel met hem eens. Toen Nederland nog een koloniale mogendheid was heeft het welvaart, organisatie en wetgeving gebracht in alle landen waar wij aanwezig waren. En nog steeds is dat iets waar Nederland trots op mag zijn, want overal waar wij waren is dat nog steeds de basis van heel veel goeds: Indonesië, Sri Lanka, Suriname, Brazilië, Gambia, Zuid Afrika, om maar enkele voorbeelden te noemen. Je kunt je ook concentreren op de dingen die in die landen nu mis zijn. Dat schept een ander wereldbeeld, gebaseerd op schuldgevoel, de dingen die niet gelukt zijn. Dat is jammer, want niet alles lukt en het gaat er ook om wat men er mee gedaan heeft. Van alle koloniale mogendheden heeft misschien alleen Frankrijk minder fouten gemaakt dan Nederland, zeker in de afbouwfase, maar dat neemt niet weg dat Nederland een ontzettend belangrijke rol heeft gespeeld in de opening van onze planeet. Het begin van de globalisering zou je het kunnen noemen. We gingen overal heen, brachten er in ballast bakstenen heen en voeren terug met kruiden en specerijen. We leerden ze van alles, zetten de administratie op, brachten kennis.
MP JP had groot gelijk om daaraan te refereren. “Laten we trots zijn!” Ik zeg het hem na.
Vanuit die opvatting zie ik ook zijn bezorgdheid voor de gevolgen van de door Geert Wilders (of moet ik zeggen: van de door de PVV en haar kiezers) uitgebrachte film Fitna. MP JP (het Kabinet) voorzag mogelijk economische schade door zulk bruut optreden. Dat past niet voor een handelsnatie die vrienden wil zijn met de hele wereld. Dat schaadt onze handelsbetrekkingen. In de tijd van de VOC duurde het ten minste vele maanden voor iets gevolgen had, maar nu, met al onze technologische verworvenheden duurt het slechts minuten voor de eerste reactie er is. Iedereen die er maar even toe doet: politici, wetenschappers, geestelijk leiders, en niet te vergeten het journaille, worden binnen het kwartier om een afgewogen mening gevraagd, nog voor ze er over hebben kunnen nadenken. En, door ijdelheid gedreven waarschijnlijk, laten ze zich dat nog aanleunen ook. Het zij zo, het is de geest van deze tijd.
Fitna blijkt geen haatdocument te zijn, maar een scherp geformuleerde en goed gedocumenteerde waarschuwing tegen islamisering. Met het doel de maatschappelijke discussie daarover nu eindelijk eens goed van de grond te trekken. Dat lijkt nu te lukken en mag dan geheel de verdienste van de film (en dus van Wilders) genoemd worden.
Want dat die discussie gevoerd moet worden leidt geen twijfel, blijkens ook de vele onbegrijpelijke commentaren in alle actualiteitenprogramma’s van de afgelopen week.
Geen enkele deskundige, moslim of niet, ontkende dat de getoonde drama’s zich hadden voltrokken, maar, zo werd ons voorgehouden, zulks kwam in Nederland niet voor, dus waar maken we ons helemaal druk om. Uit het buitenland geïmporteerd oud materiaal dat iedereen al lang kende. In het Midden Oosten zie je zulke dingen dagelijks op de tv, want inderdaad gaat het er in die landen wat harder aan toe. De consensus leek te zijn dat Nederlandse islamieten anders zijn dan die in het buitenland.
Hoezo? Hebben we hier in Nederland een eigen variant van de Islam? Of een andere Koran? Preken de mullah’s en imams hier anders dan in de rest van de wereld? Blijkens talrijke filmopnamen, ook uit Nederlandse moskeeën, beslist niet. Als de Islam zo vreedzaam is als vele voormannen in Nederland willen doen geloven, waarom is er dan zo veel geweld in de Islamitische wereld? Ik heb zo het vermoeden dat ook hier het oer-islamitische begrip veinzen een belangrijke rol speelt. Doen alsof alles koek en ei is, maar ondertussen bouwend aan een beter klimaat en wachtend op het moment dat de kansen gaan keren. De basisinstructie van elke imam aan zijn leerlingen is: als je met een westerling praat, wees dan vriendelijk en laat nooit het achterste van je tong zien. Of zoals Mohammed Rabbae het op de persconferentie in Amsterdam-Slotervaart zei: “Broeders en Zusters in Nederland en daarbuiten, verstoor onze strategie niet!”.
Hoe komt in de lieve vrede het CDA erbij, nota bene Christelijk, om moslims toe te laten in besturen en politieke ambten. Is dit puur opportunisme om de electorale boot niet te missen, of is men echt van mening dat de Islam een christelijke variant is? Het is onvoorstelbaar naïef om dat te denken. Zie in dit verband ook mijn eerdere column uit augustus 2006 op http://www.hetvrijevolk.com/print.php?pagina=1922 waarin ik kort de verschillen tussen beide culturen uiteenzet. Het “De boel bij elkaar willen houden” van burgemeester Cohen van Amsterdam en de pathologische angst van MP Balkenende voor scherp debat buiten eigen kring, is precies wat de imams van Milli Görüş als de ideale atmosfeer voor de uitrol van hun strategie wensen. Ondertussen schrijdt de islamisering van onze samenleving voort. En het bizarre is dat we het allemaal kunnen waarnemen, maar niet wensen te zien. Kijk dan hoe de islamisering Europa steeds verder uitholt. Kijk naar Marseille,Lyon, Parijs, Berlijn, Antwerpen, Brussel en, ja ook in Nederland, elke stad boven 50.000 inwoners. Amsterdam Slotervaart, Amersfoort, Ede, Utrecht, ik noem er maar een paar. Waar komt die verpaupering (naar Europese begrippen) vandaan? Ik zal het u zeggen: door onoverbrugbaarheid van de cultuurverschillen. 1600[1] jaar uit elkaar gegroeid en zelfs nog veel langer, maar pak weg 1600 jaar sinds de Profeet Mohammed de emancipatie van het niet Joodse deel van het Midden Oosten proclameerde. Zo’n duizend jaar waren de zonen van Abraham toen al uit elkaar gegroeid. Het gezamenlijke geschiedenisboek was de Pentateuch, de eerste vijf boeken van het Oude Testament uit onze Christelijke Bijbel: Genesis,Exodus, Leviticus, Numeri en Deuteronomium. In de Joodse traditie heet dit de Thora. Wie in ons (sinds 2000 jaar Christelijk Europa) het Oude Testament verder leest ziet een uiterst gewelddadig geschiedenisboek van het Joodse volk dat in een deel van het Midden Oosten, Palestina, nu Israel, hard moest knokken om overeind te blijven. De Joden waren de nazaten van Abrahams kinderen Isaac en Jacob, de Arabieren de nazaten van Ismaël, Abrahams buitenechtelijke zoon. Abraham was een soort herenboer, schapenhouder en grootgrondbezitter in een nauwelijks bewoond deel van de wereld. Hij deed het (in economisch opzicht) goed: er was welvaart in het gezin en de kinderen gingen niet dood, maar ontwikkelden zich tot de kinderen van een welvarende schapenboer met veel grondbezit. Maar zoals vaak in zulke talrijke families: men groeide uit elkaar, ze kregen ruzie over de erfenis en keken elkaar niet meer aan. Lees er het Oude Testament maar op na: op den duur was het een en al geweld, men moordde elkaar uit op de meest vreselijke manieren en wie op gore trucs broedt moet het boek Richteren maar eens lezen.
Toen kwam, inmiddels 2041 jaar geleden, in Palestina Jezus ter wereld. Een Joods kind dat meer dan gemiddeld geïnteresseerd was in de geschiedenis van de Joden. Hij las de Thora en alle andere geschiedenisboeken en kwam tot de conclusie dat dit gewelddadige en heroïsche gedoe niet langer getolereerd kon worden. Al op jonge leeftijd verzette hij zich tegen de harde en vijandige mores in Palestina, de huichelachtigheid, de corruptie, en niet te vergeten: het afschuwelijke vijanddenken dat al eeuwen lang de internationale sfeer verpestte en een onophoudelijke stroom van leed veroorzaakte. Hij besloot Prediker te worden, of Goeroe, als dat vandaag de dag een betere omschrijving is. In elk geval: hij sprak waar hij maar kon en predikte Vrede: Zijn boodschap was: “heb elkander lief.” Dat was andere koek in die contreien. Geweld en het recht van de sterkste was tot dan de norm geweest. Jezus was een zachtaardige man, veel vrienden en vriendinnen geloofden in zijn boodschap en droegen hem op handen en noemden hem (niet ongebruikelijk) een Godenzoon. Bij ons worden topvoetballers wel eens zo aangeduid, maar ook in die tijd werd die kwalificatie gebruikt voor personen die met kop en schouders boven de massa uitstaken. Jezus was zo’n Godenzoon. Een begenadigd spreker en inspirator voor iedereen die zat was van de misère van die tijd: bezetting door de Romeinen, geweld en corruptie.
En daar, op dat tijdstip in de geschiedenis, gaat het Christendom en de rest van het Midden Oosten definitief uit elkaar. Internet bestaat nog niet en de posterijen werken nog met hardlopende koeriers, dus veel meer dan geruchten over die softie uit Palestina zullen er in het niet Joodse gedeelte van het Midden Oosten niet geweest zijn.
De eeuwen rijgen zich aaneen, het Midden Oosten vegeteert voort, wat kun je anders in een woestijn waarin slechts de oevers van de Nijl (Egypte), de Euphraat en de Tigris (Irak) en de Jordaan (Palestina) voor enige leefbaarheid zorgen.
Totdat Mohammed geboren wordt. In tegenstelling tot Jezus, 600 jaar eerder, een echte Macho, geen filosoof, geen man van woorden, maar van daden. Hij pikt het niet langer door de Joden als tweederangs mensen te worden beschouwd. Immers de Joden achtten zichzelf uitverkoren als de ware nazaten van Abraham en gedroegen zich daar ook naar. Vanaf dat moment verscherpt zich de tegenstelling.
Het Christendom is dan inmiddels goeddeels uit Palestina verdwenen, maar leeft als doctrine wel voort in Europa. Leerlingen en volgelingen van Jezus ondernemen reizen naar Rome, Athene en vele andere bestemmingen om het verhaal van verdraagzaamheid, tolerantie en liefde (empathie) te vertellen.
In Europa slaat dat aan. De kerk van Jezus Christus wordt in Rome geïnstitutionaliseerd, met later uiteraard de nodige splitsingen, maar met één eendrachtige kern: het Christelijk geloof, gebaseerd op naastenliefde en respect.
Maar Mohammed, in Saoudie Arabië slaat op een geheel andere trom: de beuk er in! We laten ons niet langer ringeloren door die elitaire Joden die denken dat zij het door God uitverkoren Volk zijn, dat het Eeuwige leven erft ten koste van de rest van de wereld. En ook niet door die christenhonden die zichzelf als de plaatsbekleders van God op aarde beschouwen.
De animositeit tussen de verschillende facties is intussen wel fors toegenomen, maar pas ca. 450 jaar later gaat het echt mis. In 1071wordt door de Mohammedanen, de volgelingen van Mohammed dus, Jeruzalem tot verboden gebied verklaard voor Christenen, die inmiddels Jeruzalem nota bene tot bedevaartsoord en heilige plaats hebben uitverkoren. Immers de stad waar Jezus zijn thuisbasis had. De kruistochten zijn het directe gevolg van dit besluit van de toenmalige machthebbers, de Selsjoeken, de voorlopers van het Ottomaanse Rijk (i.c. Turkije)
Opnieuw een rampzalige verdere scheiding der geesten dus. Het Ottomaanse Rijk wint in kracht en macht en vormt een rijk dat het voorgaande Romeinse Rijk in de schaduw stelt. Vanuit Arabië worden niet alleen het hele Midden Oosten, maar ook grote delen van Azië en Indonesië geïslamiseerd,
Dat alles is nu pakweg 1000 jaar geleden en in die achter ons liggende 1000 jaar hebben deze twee werelden geen kans gezien om tot elkaar te komen.
Waar in de Christelijke wereld (Europa) en (door emigratie) Amerika en Australië het gebod tot naastenliefde de norm is geworden, is in de Islamitische wereld de Oud Testamentische ( in casu het traditionele Joodse en Islamitische geloof) de norm van wraak en geweld ten behoeve van de “goede zaak” gebleven.
De Joden bleven simpel in hun uitverkorenheid geloven en sloten de buitendeuren, omdat er toch geen redding mogelijk is voor niet-joden. Zij wachten nog steeds op de Messias, die hen uit dit tranendal zal bevrijden en hen zal leiden naar het eeuwige leven, zoals Mozes hen heeft geleid vanuit Egypte naar Palestina, het Beloofde Land..
De Islam echter koos een agressief scenario en ontwikkelde een enorme zendingsdrang. Wie de Islam afwees ging toch verloren, dus elk geweld was toegestaan om ieder te behoeden tegen teloorgang.
Het heeft het Christelijke Europa heel veel moeite gekost om die agressieve Islam buiten de deur te houden. De Balkan was de oostelijke grens en Spanje was het buffergebied in het zuiden. En dat is ook tot in onze huidige tijd zo gebleven. Met de ineenstorting van het Ottomaanse Rijk (Turkije) leek het erop dat dit de definitieve status quo was. Maar met de ontdekking van olie in Saoedie Arabië en andere Islamitische landen zijn de oude pretenties weer uit de kast gehaald en probeert men harder dan ooit tevoren de idealen van Mohammed alsnog in de hele wereld te verwezenlijken. Niet meer door moordende legers met kromzwaarden uit te zenden, maar slimmer en hedendaagser. Door sluipende infiltratie, financiering van moskeeën en andere Islamitische initiatieven en door successievelijke ondermijning van de Christelijke Europese cultuur.
Waarom zeg ik niet Christelijk/Humanistische Europese cultuur? Omdat het humanisme een liberaal aftreksel is van het Christendom, zoals er liberale Joden zijn en liberale Moslims. Die maken niet het cultuurverschil, dat doen de orthodoxe fundamentalisten in alle groeperingen, de fundi’s.
Met liberale wereldbeschouwingen kun je het nooit winnen van de fundi’s. Als wij humanisme willen inbrengen tegenover orthodoxie zullen we op den duur met huid en haar verzwolgen worden.
Dan kan burgemeester Cohen wel “de boel bij elkaar willen houden”, maar helaas, als liberale Jood zal hij het onderspit delven, zoals ook de vredelievende kopmannen van het kabinet, liefdevolle Christenen, en hun vaag humanistische trendvolgers in het kabinet en daarbuiten.
De strategie is niet meer: met grof geweld van buitenaf, maar met permanente uitholling van binnenuit.
Als wij daar onze ogen voor blijven sluiten en ons steeds maar blijven excuseren voor het mogelijk op de tenen getrapt hebben van gevoelige moslims, dan ziet het er beroerd uit voor onze toekomst.
Niet wij moeten steeds maar verontschuldigingen uiten voor mogelijke kwetsuren aan teergevoelige moslimzieltjes, zij moeten zich verontschuldigen voor hun onaangepaste gedrag en de verpaupering die dat in alle grootstedelijke gebieden in Europa al heeft veroorzaakt. Wie in Europa wil integreren moet Europeaan worden en dat is per definitie Niet Islamitisch.
Wim van Halm
[1] Het gaat in deze column om de grote lijn, niet om de precieze getallen en jaartallen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten