President Bush stuurt 20.000 militairen extra naar Irak, in afwijking van de adviezen van al zijn adviseurs. Dat is voor mij het belangrijkste mieuws vandaag, omdat het geweld daardoor weer verder zal toenemen. Dagblad Trouw rept er niet over op de voorpagina, maar ruimt 25% ervan in voor een foto van “La Loren en Ponti bij het verscheiden van de laatste op 94 jarige leeftijd. Hoe platvloers kan een kwaliteits-krant zich tegenwoordig gedragen.

Terug dus naar de grote Amerikaanse vredestichter

Wanneer heb ik dat toch eerder gehoord, dat de Commander in Chief (of “der Führer” als u wilt) de adviezen van zijn generaals in de wind sloeg en zich steeds verder isoleerde in zijn eigen gelijk? Ja, in de Tweede Wereldoorlog, ja. Of vind u dat ik die vergelijking niet mag maken? Waarom dan wel niet? De parallellen zijn wel erg groot. En als u zegt dat het Duitsland van toen niet te vergelijken is met het Amerika van nu dan hebt u het mis. Sterker nog: het Amerika van nu is niet te vergelijken met het Amerika van toen, zoals ook het Duitsland van toen niet te vergelijken is met het Duitsland van nu.
De leiders van toen zijn allemaal dood, de meeste generaals en soldaten ook.
En hoe indringend WOII ook in ons collectieve geheugen is gegrift, voor de Amerikanen was het een akkefietje in een lange en bloederige reeks die begon met de Amerikaanse Burgeroorlog en die tot op heden ononderbroken doorloopt.

We hebben met nieuwe realiteiten te maken en we zien het voor onze ogen mis lopen. Een president die zijn contact met de wereld helemaal kwijt is, met adviseurs die ontslagen worden als ze onwelgevallige adviezen geven en dus maar zwijgen. Met een volk dat zijn keuzes slechts bepaalt op basis van opportunisme en lijfsbehoud. Of dacht u dat het één Amerikaan werkelijk iets kan schelen hoeveel buitenlanders er over de kling gaan, zolang hij zijn SUV maar kan voltanken?
Nee, dit is geen karikatuur van de werkelijkheid, Amerika is niet meer het land dat uit idealistische overwegingen de wereld vrijheid en welvaart komt schenken. Dat is het ook nooit geweest, maar het heeft wel lang dat imago weten te vestigen.

Amerika is vandaag de daag een zelfzuchtige kolos die geen vrijheid komt brengen, maar haar systemen komt opdringen. Met gesloten grenzen voor wie van buiten komt, maar zichzelf het privilege gunt om ongevraagd met soldatenlaarzen elk land en elk huis in de wereld open te schoppen.
Die de wereld handelsverdragen door de strot duwt die maar één doel dienen: de veiligstelling van de Amerikaanse welvaart.
Die er zijn hand niet voor omdraait om waar ook ter wereld regeringen die zich niet laten opkopen (met geld, chantage en politieke druk) te isoleren of ten val te brengen.
Helaas is dat niet alleen President George W. Bush aan te rekenen. Natuurlijk, die kan over een aantal jaren als zondebok geofferd worden, maar de schuld voor dit neokolonialistische geweld ligt bij zijn gehele regering, zijn gehele ambtelijk apparaat, zijn leger en zijn gehele volk.
En dat terwijl het een democratie is! Vrijwillig gekozen megalomane zelfzucht.
Op grond daarvan zal Bush er, nadat het debacle z’n voltooing heeft bereikt, er met een “oh, sorry” mee weg komen, zoals Clingendael deskundige Rob de Wijk vorige week schreef. Dit in tegenstelling tot tirannen van andere landen die niet vrijwillig gekozen zijn door het volk.

Maar ook voor Amerika gelden de dichtregels van dichter en verzetsheld Henk van Randwijk die misschien wel het best onze Nederlandse cultuur verwoord:

"Een volk dat voor tirannen zwicht zal meer dan lijf en goed verliezen. Dan dooft het licht..."