Politiek Correctisme, een slepende ziekte.
Israel wilde de oorlog in Libanon geen oorlog noemen. Opruimen noemden ze het of zoiets. Hoe dan ook: oorlog kon niet, want de Israelische traditie wil dat alleen militair geweld tegen anderen dat met een overwinning wordt afgesloten een oorlog mag heten. Onder druk van de nabestaanden van gesneuvelden is nu alsnog besloten met deze traditie te breken en te spreken over de Tweede Libanese Oorlog.
In Turkije mag de genocide op de Armeniers geen genocide heten. Oók opruimwerkzaamheden ofzo. In elk geval: het was a) niet stelselmatig, maar een incidentele gebeurtenis, b) het waren er niet genoeg om over genocide te spreken en c) ze hadden het aan zichzelf te danken.
In Nederland mogen criminele jongeren die in groepsverband overvallen plegen, geweldsmisdrijven en verkrachtingen begaan, niet crimineel genoemd worden, maar “kwetsbare groepen”. Immers ze komen uit achterstandsgroepen en hebben over het algemeen een laag i.q.
Enige jaren geleden werd voor dergelijke mensen de term anders getalenteerden bedacht, maar toen bleek dat ze wel konden inbreken en verkrachten klonk dat toch wat cynisch en moest er een nieuwe term gevonden worden, vandaar.
We zijn meesters in het niet benoemen. In het er omheen draaien Want anders werkt het stigmatiserend, kwetsend en maken we het erger dan het is. Alleen politieagenten, die mogen we bij hun naam noemen: lul, klootzak, kutwijf of andere kwalificaties zijn volgens de Nederlandse rechter passende benamingen voor zulk soort gaaies. Hadden ze maar een vak moeten leren en bovendien zijn ze ervoor getraind.
Het gaat om “Politiek Correctisme”; het zodanig benoemen dat er geen aanstoot aan kan worden genomen. Dat gaat goed totdat aan het nieuwe begrip weer dezelfde lading krijgt die het oude begrip ook had, dus wordt er weer een nieuwe term bedacht. Om nog een simpel voorbeeld van voortschrijdende begrippeninflatie te noemen. De diagnose idioot werd omgevormd tot zwak begaafd, gevolgd door anders begaafd, gevolgd door verhullende afkortingen.
De functie van dit verhullend taalgebruik is dat bij de ontvanger van de uitgesproken kwalificaties niet onmiddellijk afwijzing ontstaat. Want als mensen hebben we een natuurlijke neiging om alles wat ons niet zint te bestrijden. We gooien onmiddellijk de deuren dicht, de luiken gaan ervoor en we ontkennen. Daartoe hebben we direct achter onze zintuigen barricades in ons hoofd, of zo u wilt filters, die dat wat u niet zint filtert of ombuigt tot een wel aanvaardbaar compromis.
De kunst van het communiceren is dus om die filters en barricades heen te gaan.
Diplomaten zijn daar in getraind. Als ze woedend zijn zeggen ze dat ze bezorgd zijn. Woede wekt immers agressie op, terwijl bezorgdheid uitnodigt tot meedenken over een oplossing. Van een tegenstander maak je zo een partner.
Het grote nadeel is wel dat er zoveel gesust wordt dat er een sfeer van pappen en nathouden ontstaat. Dat gevaren niet meer zichtbaar worden en adequate oplossingen voor problemen veel te lang uitgesteld worden.
Zo heeft het veel te lang geduurd dat Nederland zich door landen als Turkije en Marokko als gekke henkie liet gebruiken. Door de overmatige toevloed van mee-eters uit die landen en de gigantische deviezenexport te verdoezelen leek het allemaal niet zo erg en moest er eerst een Pim Fortuyn komen en een Rita Verdonk om de scherven op te ruimen en de lekken te dichten. Mensen die in klare taal de problemen aan de orde stelden, maar vervolgens geofferd werden op het altaar van het Politiek Correctisme.
Hetzelfde staat Wilders te wachten. Termen als Schandalig en Tsunamie zijn niet Politiek Correct en dus gaan alle barricades omhoog en alle luiken dicht.
Geert, Geert, om de fiters heenlullen graag, anders red je het niet, want de Haagse mores is en blijft: Pappen en Nathouden en de realiteit verhullen. Het duurt daardoor allemaal veel langer dan nodig is en het kost ook veel meer geld en ellende, maar als je geslachtofferd wordt zijn we nog verder van huis.
Israel wilde de oorlog in Libanon geen oorlog noemen. Opruimen noemden ze het of zoiets. Hoe dan ook: oorlog kon niet, want de Israelische traditie wil dat alleen militair geweld tegen anderen dat met een overwinning wordt afgesloten een oorlog mag heten. Onder druk van de nabestaanden van gesneuvelden is nu alsnog besloten met deze traditie te breken en te spreken over de Tweede Libanese Oorlog.
In Turkije mag de genocide op de Armeniers geen genocide heten. Oók opruimwerkzaamheden ofzo. In elk geval: het was a) niet stelselmatig, maar een incidentele gebeurtenis, b) het waren er niet genoeg om over genocide te spreken en c) ze hadden het aan zichzelf te danken.
In Nederland mogen criminele jongeren die in groepsverband overvallen plegen, geweldsmisdrijven en verkrachtingen begaan, niet crimineel genoemd worden, maar “kwetsbare groepen”. Immers ze komen uit achterstandsgroepen en hebben over het algemeen een laag i.q.
Enige jaren geleden werd voor dergelijke mensen de term anders getalenteerden bedacht, maar toen bleek dat ze wel konden inbreken en verkrachten klonk dat toch wat cynisch en moest er een nieuwe term gevonden worden, vandaar.
We zijn meesters in het niet benoemen. In het er omheen draaien Want anders werkt het stigmatiserend, kwetsend en maken we het erger dan het is. Alleen politieagenten, die mogen we bij hun naam noemen: lul, klootzak, kutwijf of andere kwalificaties zijn volgens de Nederlandse rechter passende benamingen voor zulk soort gaaies. Hadden ze maar een vak moeten leren en bovendien zijn ze ervoor getraind.
Het gaat om “Politiek Correctisme”; het zodanig benoemen dat er geen aanstoot aan kan worden genomen. Dat gaat goed totdat aan het nieuwe begrip weer dezelfde lading krijgt die het oude begrip ook had, dus wordt er weer een nieuwe term bedacht. Om nog een simpel voorbeeld van voortschrijdende begrippeninflatie te noemen. De diagnose idioot werd omgevormd tot zwak begaafd, gevolgd door anders begaafd, gevolgd door verhullende afkortingen.
De functie van dit verhullend taalgebruik is dat bij de ontvanger van de uitgesproken kwalificaties niet onmiddellijk afwijzing ontstaat. Want als mensen hebben we een natuurlijke neiging om alles wat ons niet zint te bestrijden. We gooien onmiddellijk de deuren dicht, de luiken gaan ervoor en we ontkennen. Daartoe hebben we direct achter onze zintuigen barricades in ons hoofd, of zo u wilt filters, die dat wat u niet zint filtert of ombuigt tot een wel aanvaardbaar compromis.
De kunst van het communiceren is dus om die filters en barricades heen te gaan.
Diplomaten zijn daar in getraind. Als ze woedend zijn zeggen ze dat ze bezorgd zijn. Woede wekt immers agressie op, terwijl bezorgdheid uitnodigt tot meedenken over een oplossing. Van een tegenstander maak je zo een partner.
Het grote nadeel is wel dat er zoveel gesust wordt dat er een sfeer van pappen en nathouden ontstaat. Dat gevaren niet meer zichtbaar worden en adequate oplossingen voor problemen veel te lang uitgesteld worden.
Zo heeft het veel te lang geduurd dat Nederland zich door landen als Turkije en Marokko als gekke henkie liet gebruiken. Door de overmatige toevloed van mee-eters uit die landen en de gigantische deviezenexport te verdoezelen leek het allemaal niet zo erg en moest er eerst een Pim Fortuyn komen en een Rita Verdonk om de scherven op te ruimen en de lekken te dichten. Mensen die in klare taal de problemen aan de orde stelden, maar vervolgens geofferd werden op het altaar van het Politiek Correctisme.
Hetzelfde staat Wilders te wachten. Termen als Schandalig en Tsunamie zijn niet Politiek Correct en dus gaan alle barricades omhoog en alle luiken dicht.
Geert, Geert, om de fiters heenlullen graag, anders red je het niet, want de Haagse mores is en blijft: Pappen en Nathouden en de realiteit verhullen. Het duurt daardoor allemaal veel langer dan nodig is en het kost ook veel meer geld en ellende, maar als je geslachtofferd wordt zijn we nog verder van huis.
Wim van Halm
Geen opmerkingen:
Een reactie posten