Laat me wat vertellen over deze hond. Boris, 3 jaar nu. Zoon van de toenmalige Kampioen Riesen Schnauzer van Moskou en een Nederlandse draagmoeder van respectabele herkomst. Had de pech geboren te worden in een nest met 4 broers. Waar raak je die kwijt in het voorjaar, vlak voor het vakantieseizoen. Had het geluk dat ik via via van zijn bestaan vernam. Ik heb veel honden gehad en heb van allen gehouden, maar dit slaat alles. Niet alleen verschrikkelijk mooi, groot en sterk, maar net zo lief als hij groot en vervaarlijk is. Zie je die tanden? Als hij wil gaat hij probleemloos door centimeters dik materiaal. Toen hij een keer boos werd op een net zo grote beul van een hond aan de overkant van de straat, beet hij in seconden zijn lijn van versterkt nylon door. Materiaal waar je met een stanlymes nog je best op moet doen. Maar een snoepje van de allerkleinste categorie pakt hij heel voorzichtig aan. Hij is eigenlijk altijd voorzichtig. Probeert oprecht er geen beestenbende van te maken. Maarja, als je met hem gaat stoeien, moet je wel stevig op je benen staan. Dat moet je niet doen als er kwetsbare kleintjes bij zijn. Hij kegelt ze zo omver. Niet met opzet; hij ziet ze op dat moment gewoon niet, heeft andere prioriteiten, te weten: Winnen. Dat lukt natuurlijk nooit, want vanaf dat moment is hij de baas en dat mag dus nooit. Zijn tragedie is dat hij nooit in zijn leven de baas zal zijn. Overigens het lot van alle honden die zich in de mensenwereld moeten handhaven en van meer dan 90% van de honden in het wild. Net als in de mensenwereld.